De novembermaand van 2022
Brief I — Aan de Wachters van de Baarsjes
Amsterdam, diep in de nacht.
Aan de zielen die dwalen tussen de tramrails en de daken.
De straatverlichting beneden is vernieuwd. Het felle, witte licht snijdt door de nevels waarin jullie je zo lang hebben schuilgehouden. De gemeente heeft de bomen gesnoeid; de takken die vorig jaar nog fluisterden in de herfstwind, zijn nu kort en stom. De stad probeert haar verleden weg te poetsen met schone stoepen en extra glasbakken. Ze willen de twintigste eeuw afsluiten met een schone lei.
Maar ik weet dat jullie er nog zijn.
Ik hoor het kraken van de houten trappenhuizen als de rest van de wijk slaapt. Ik voel de tocht van een voorbijganger die er niet meer is, hier op mijn groene zolder. Jullie zijn de geesten van de oude zeelieden, de marktkooplui van de markt van vijftig jaar geleden, en de dromers die net als ik de nacht verkozen boven de dag.
Mijn donkerblauwe rolgordijnen zijn eindelijk gesloten. De kamer is donker. De droomwereld is geopend. Vertel me: wat mag de nieuwe eeuw niet vergeten?
Florian van Driesteveld
Een nieuwe versie van het begin van het verhaal van Florian kwam onverwacht binnen in de mailbox van Bjarne. Bjarne was geamuseerd, dit was een magisch verhaal met nieuwe waarnemingen. En er zat ook een gedicht bij het bericht:
Grijze stad
De herfst vreet aan de grijze stad,
een kerkhof van gepoetst metaal.
Ik dwaal op het platgetrapte pad,
verstrikt in andermans verhaal.
Miljoenen jagen op een schijn,
van warmte, vrijheid en plezier.
Hun lachen snijdt, hun feesten zijn
een masker van een hongerig dier.
Ik draai op mijn vierkante meter,
terwijl de muren op me slaan.
Het sociale nest, het leek zo beter,
is nu een strop rond mijn bestaan.
De tegenkracht rukt aan mijn vlees,
vervormt het licht tot zwart gal.
Wat warm begon, vergaat in vrees,
een eindeloze, diepe val.
Mijn droomziel bloedt uit elke hoek,
de nachtmerrie regeert de grond.
Geen redding in een open boek,
slechts melancholie als open wond.
Florian van Driesteveld
De schrijfstijl van Florian sprak enorm tot de verbeelding van Bjarne Gosse, die de woorden las alsof hij zelf hetzelfde had meegemaakt. Na uren van eenzame overpeinzingen schreef Bjarne een eigen versie van het gedicht.
Stedelijke vervreemding
De herfst vreet aan de grijze wijk
een kerkhof van gepoetst metaal
dwaal op het platgetrapte pad
verstrikt in andermans verhaal
miljoenen jagen op een schijn
van warmte, vrijheid en plezier
hun grijnzen snijdt, hun feesten zijn
een masker van een hongerig dier
de inversie kantelt alle vrees
vervormt het licht tot zwart gal
wat zwaar begon, wordt gewichtsloos vlees
een omgekeerde, diepe val
klamme leegte trekt haar linnen glad
waar vorm en schaduw teder vloeien
ik wis de sporen van het pad,
om in de stilte te vergroeien.
Bjarne Gosse
Geplaatst in de categorie: bedankt
bedankt
13
Geef je reactie op deze inzending: