1982 Begeerte 1
De aantrekkelijke Emma en de donkerblonde Bjarne zaten samen aan de grote houten eettafel. Zijn hospita had een voedzame boerenkoolstamppot gemaakt met een speciale Petronella twist. Ze was in een vrolijke stemming. Tijdens het eten vertelde ze waarom.
“Luister Bjarne, ik heb vandaag een contract getekend bij een toonaangevend opinie maandblad om het komende jaar iedere maand een opiniestuk te schrijven voor het maandblad.” Bjarne keek naar zijn hospita. Hij knikte begrijpend terwijl hij een hap van de stamppot nam. “ Ik heb daar lang op moeten wachten Bjarne. Dit was naar aanleiding van de zevende sollicitatiebrief, nu waren ze eindelijk overtuigd. Het betekent dat ik het de komende tijd nog drukker ga krijgen, dus ik hoop dat jij voor Frits wilt blijven zorgen wanneer ik op zakenreis moet gaan? “
“Ja, dat is goed, gefeliciteerd Emma! Ik vind het geweldig voor je” antwoordde Bjarne. Maar hij vond het niet leuk dat ze nog vaker van huis zou zijn.
Later in de avond zocht hij wat ontspanning door te gaan tekenen. Een nieuwe intieme schets onder de wolkenlucht.
Zijn hospita Emma die met een blij gevoel op een vrije vogel zat.
Er was een ruzie geweest op school tijdens de les maatschappijleer.
De leraar wilde het over de economische crisis hebben. Er waren een paar klasgenoten die begonnen te klieren. Het liep zo uit de hand dat de les kwam te vervallen.
Het had de jeugdige Bjarne verbaasd dat zijn klasgenoten zo fanatiek op politieke onderwerpen hadden gereageerd. Misschien had hij iets gemist de laatste tijd. Een regering die niet deugde, een oppositie die corrupt was. Bjarne Gosse hield zich er helemaal niet mee bezig. Hij dacht alleen maar aan de liefde. Zijn warme hart was het centrum van een intieme romantiek. De zwoele oerkracht van de begeerte had zijn plek gevonden op de tengere schouders van de jeugdige Bjarne Gosse.
De ruzie tijdens maatschappijleer was geen incident, maar weerspiegelde de diepe maatschappelijke polarisatie rondom de economische crisis. Klasgenoten stonden lijnrecht tegenover elkaar. Dit benadrukte hoe geïsoleerd Bjarne leefde in zijn romantische bubbel; de buitenwereld werd agressiever, terwijl hij zich vastklampte aan zijn warme hart en begeerte.
Bjarne was een jonge man die getekend was door zijn verleden, met een diepe, sensitieve binnenwereld. Hij was verlegen, introspectief en intellectueel hongerig. Hij voelde zich een indringer in de beschaafde wereld, wat leidde tot een minderwaardigheidscomplex.
Liefde ervoer hij niet als iets moois, maar als een "angstaanjagend verschijnsel" en een gevaar. Hij was bang om de controle te verliezen.
"Je reist alleen?" vroeg Bjarne. Hij keek naar haar zware koffer.
"Altijd," zei Emma Petronella. Ze schonk de thee met precisie in.
Haar hand trilde geen millimeter. "Een week is lang," mompelde hij.
Hij staarde naar zijn eigen handen. Die waren ruw van het oude leven.
"Voor jou wel," antwoordde ze zacht. Ze schoof een dik boek zijn kant op.
"Dit houdt je wel overeind, Bjarne." Hij raakte de kaft niet aan.
"Ik ben geen project, Emma."
Emma glimlachte. Het was een masker.
"Je bent een onbeschreven blad. Dat is iets heel anders, mijn jongen." "Ik heb dertig hoofdstukken ellende." Zijn stem klonk scherper dan bedoeld.
"Die heb je verbrand," zei ze koel. "Ik rook de as toen je hier introk."
Ze stapte vlak voor hem. Haar parfum rook naar dure beschaving.
Het verstikte zijn verlegenheid bijna. Zestien jaar afstand voelde als een muur.
"Gedraag je in mijn huis," zei ze. Haar vingers strekten zijn kraag glad.
Het was een bevel en een streling. "En schrijf," fluisterde ze dichtbij.
"Schrijf me de waarheid."
En schrijven deed hij! Met een onzekere pen, toen ze twee dagen weg was schreef hij voorzichtig een brief.
Emma,
Het huis is te groot zonder jouw rituelen. De stilte in het herenpand klinkt als de stem die mij voortdurend verkeerd begrijpt. Je liet me achter met een boek, maar ik schrijf op de witregels mijn eigen overleving.
Je noemde me een onbeschreven blad. Dat is de arrogantie van jouw milieu. Mijn bladzijden zijn niet leeg; ze zijn zwartgeblakerd door de armoede die jij alleen uit jouw opiniestukken kent. Jij ruikt de as van mijn verbrande schepen, maar je vergeet dat as nog altijd vlekt als je het aanraakt. Je zult je schone handen aan mij branden.
Het voelt als een redding en een vonnis tegelijk. Je bent zestien jaar ouder, een wereld van mij verwijderd, en toch zit je onder mijn huid. Dit is een onmogelijke retoriek.
Je vroeg me om de waarheid te schrijven. Dit is de enige waarheid die ik nu bezit: ik ben doodsbang voor de dag dat je koffer weer in de gang staat. Omdat ik dan moet kiezen tussen verdrinken in jouw beschaving, of terugkeren naar de ellende die mij gevormd heeft.
Bjarne
Geplaatst in de categorie: emoties
1982
12
Geef je reactie op deze inzending: