Zeventien-zes-tweeduizendzesentwintig.

Toen ik nog een kind was zei ik dat mijn moeder raar deed. Het kostte me best veel moeite om dat te zeggen. Ze hadden het uit me getrokken omdat ik alsmaar in een hoek op het schoolplein bleef staan met mijn gezicht tegen de muur. Alsof ik me schaamde dat ik bestond. Gewoonlijk was ik geen stil meisje. De meesters en juffen vonden het gênant nadat ik had uitgesproken wat ik wist over mijn narcistische moeder.

Ik was een normaal kind dat geen ouder zwart zou willen maken. Een normaal kind wil dat ophoudt wat slecht is. Een normaal kind wil een moeder. En een normaal slachtoffer van dit narcistisch leed wil dat de dader zijn misdaad erkend, berouw heeft, recht zet wat hij krom getrokken heeft en dan stopt met verkeerde dingen te doen.

Echte narcisten weten niet van ophouden. Dat weten wij die hun slachtoffers zijn geweest. Dan is het noodzakelijk afscheid te nemen van die ouder en vaak moeten we dan ook de hele familie loslaten. Dat is een moeilijke keuze. Men is mij dit kwalijk blijven nemen, vooral binnen de kerkmuren. Niemand zag mijn leed, want ik moest staande blijven. En mijn tranen inhouden.

Mijn hele leven heb ik de waarheid over mijn moeder met mij meegedragen. Vandaag ben ik negenenzestig jaar geworden. Voor mij kwam het algemene inzicht over narcisme te laat. Voor de generatie na mij niet. Daarom wil ik vanaf deze verjaardag vragen aan de jonge mensen die zijn bevrijd uit de narcistische gevangenis: gedenk in de komende jaren alle ouderen die gebukt gingen onder het leed dat een narcist veroorzaakt, die in hun hele leven de maatschappelijke erkenning niet hebben gekregen en ontvang meer dan alles wat wij moesten missen. Help met de bevrijding van anderen en wees gelukkig.

Susan (van Wezen). 17-6-1957

narcisme lotgenoten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8