Ik was een offer.

Het gebeurt in alle tijden. Een kind wordt het proefkonijn. 'Jij bent een offer.' Zei ze. Waaraan ik werd geofferd, wist ik niet. Nu wel. Mijn moeder zocht de grenzen van haar eigen boosheid. En ik was het middel.

Ze durfde haar eerste baby uit te hongeren. Dat verhaal te misbruiken om haar gestoord te verklaren. Stuurde het kind naar een school die zij haatte. Dreigde met de dood, wachtte tot haar man stierf en lichtte haar dochter op met zijn erfenis.

Ze wil weten waartoe ze in staat is. Waant zich een god. Zij kan alles, durft alles, mag alles, haar fouten zijn vergeven en de schuld ligt bij anderen. Als ze dood is, verdient ze in de hemel. Dat heeft ze allang met God geregeld.

Dit is mijn moeder. Ze kon mijn vader bewegen om met de auto op de spoorrails te blijven staan met het fantastische uitzicht op de naderende trein. Hij wilde een vrouw met lef. Vlak voor het sluiten van de slagbomen gaf hij gas.

Wanneer ik er niet bij ben, speelt ze de rol van een zwaar gereformeerde vrouw met een onhandelbare dochter. Een geliefd personage van narcisten. Zus en broers kenden haar al. Ik pas tot de boel uitliep op een rechtszaak.

Leunend op een wandelstok strompelde ze de rechtbank in. Een stokoude grijs bewolkte duisternis. Dráma! Dráma! Een vreemde. Grauw als het graf. Haar figuranten afgestoten. Op haar eentje beter zichtbaar voor de rechter.

Hoever kan ik gaan? Hoe slecht ben ik? Nog een slachtoffer. Mijn oudste broer. De jongste is uitverkoren. En zij steeds meer een god. Macht is het sleutelwoord van deze gekte. Ooit was God op aarde, nu is het de duivel.

Is dit narcisme of gewoon kwaadaardig? Kwaad in de aard. Of is het psychisch munchausen by proxy? Een moeder die haar kind offert voor eigenbelang. Als je hier niets van begrijpt, ben je een normaal mens.

Om te herstellen moet ik weten wat mij is aangedaan. De dader veroordelen, mezelf vrij spreken en me weer richten op mijn eigen leven. Dat leven is blijven steken toen ik de duivel binnen liet, omdat ik dacht dat het mijn moeder was.

Met dezelfde energie als ik negatief denk, kan betere scenario's bedenken, toch? Ontgiften gaat zomaar niet. Pas anderhalve decennia later zijn de offerscenario s van mijn moeder uit mijn systeem verwijderd.

Ik ben uit deze gevangenis gestapt. Uit de ondergrondse van deze maatschappij. Waar alleen je eigen verantwoordelijkheid telt. Niet wat een ander, je moeder, je aandoet. Ik was een offer, nu ben ik vrij.

narcisme herstel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 21