Zomer 2014
Tijdens de zomer van 2014 kreeg Bjarne een mailbericht van Thomas, de gespierde man die ooit zijn studiegenoot was. De brief had een erotische ondertoon die Bjarne niet kon ontkennen en die hem ook niet koud liet. Thomas wilde weten of Bjarne nog gevoelens voor hem had.
Beste Bjarne,
Mijn leven in Haarlem heeft vele saaie kanten, de meeste zijn niet interessant genoeg om met jou te delen. Wat ik wel met je wil delen is mijn liefde voor het manlijk schoon, want daar ben jij een prachtig exemplaar van. Ik herinner me de wilde sessies met jou en ik denk daar met dankbaarheid aan terug.
Thomas
Beste Thomas,
Je brief overviel me. De mailbox bracht een stukje Haarlemse saaiheid die hier in de kamer plotseling vlam vatte. Ik dacht dat we die wilde sessies zorgvuldig hadden opgeborgen in de archiefkasten van onze studietijd. Maar jouw woorden bewijzen dat herinneringen niet stoffig worden.
Je compliment vleit me, dat zal ik niet ontkennen. Mijn spiegel liegt tegenwoordig iets vaker dan vroeger, dus het is goed om te horen dat ik in jouw geheugen nog steeds dat 'prachtige exemplaar' ben.
Het zet me aan het denken. De dankbaarheid is wederzijds, maar de vraag die blijft hangen is: wat doen we met het heden? Is de herinnering genoeg of broeit er in Haarlem meer dan alleen verveling?
Laat me weten wat je zoekt. Is het nostalgie of wil je een nieuw hoofdstuk schrijven?
Bjarne
Beste Bjarne,
Je reactie stelt me niet teleur. Het bewijst dat de vonk van destijds nog niet is gedoofd. Om direct je vraag te beantwoorden: nostalgie is mooi, maar het vult het heden niet. Ik wil geen genoegen nemen met stoffige archiefkasten als de realiteit veel spannender kan zijn.
Haarlem is inderdaad te rustig voor mij, en de herinnering aan jouw lichaam en onze nachten houdt me hier wakker. Ik zoek geen herhaling van toen, ik wil ontdekken wat er nu tussen ons mogelijk is. De jaren hebben ons veranderd, maar de aantrekkingskracht is gebleven.
Laten we de mailwisseling staken en elkaar in de ogen kijken. Ik stel voor dat we ergens halverwege afspreken voor een drankje. En daarna zien we wel welk nieuw hoofdstuk we gaan schrijven.
Wanneer heb je tijd?
Thomas
Het terras van het grand café precies halverwege hun woonplaatsen, gonsde van de zomerse namiddagdrukte. Bjarne zat aan een tafeltje in de schaduw en draaide nerveus aan zijn glas ijswater. Zes jaar radiostilte werd vandaag verbroken.
Toen de schaduw van een brede man over zijn tafel viel, keek Bjarne op. Thomas.
De jaren hadden hem goed gedaan. Zijn schouders waren nog steeds breed, getekend door de sportschool en in zijn strakke polo was de gespierde man uit de mails meteen herkenbaar. Maar in zijn blik lag een volwassen zelfverzekerdheid die er tijdens hun studietijd nog niet was.
"Bjarne," zei Thomas. Zijn stem klonk lager dan in Bjarnes herinnering. Hij glimlachte, stapte naar voren en trok Bjarne zonder aarzelen in een stevige, warme omhelzing. Bjarne rook de bekende, houtachtige geur van Thomas' parfum. Het stuurde direct een schokgolf van herinneringen door zijn lijf.
Thomas nam plaats aan de overkant van de tafel en keek Bjarne intens aan, alsof hij elke verandering in zijn gezicht wilde registreren. "Je mailde dat je spiegel loog," begon Thomas met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. "Maar de spiegel heeft ongelijk. Je bent nog precies die man die ik niet uit mijn hoofd kon krijgen."
Het grand café werd te krap, de geluiden van de overige gasten te luid. Elk vluchtig contact – een knie die de andere raakte onder de tafel, de hand van Thomas die even op Bjarnes onderarm rustte – maakte duidelijk dat praten alleen niet genoeg was.
Zodra de zware hoteldeur achter hen in het slot viel, verdween de afstand. Thomas draaide zich om, pakte Bjarne bij zijn heupen en trok hem hard tegen zich aan. De gespierde armen sloten zich om Bjarne heen zoals die dat jaren geleden ook deden, maar met meer kracht en overtuiging.
Wat volgde was een hongerige, intense kus die de overgang markeerde van de nostalgie in de mails naar de rauwe realiteit van het heden. De kamer met het grote bed bood de privacy die ze nodig hadden om uit te zoeken wat er nog meer over was van hun gezamenlijke verleden.
De zware gordijnen hielden het felle zonlicht buiten, waardoor de hotelkamer in een warme, intieme schemering zonk. Thomas liet zijn handen van Bjarnes heupen naar boven glijden, onder de zoom van zijn shirt. Zijn handpalmen waren warm en licht ruw, een contrast met de zachtheid van Bjarnes huid.
Bjarne sloeg zijn armen om de brede schouders van Thomas, wiens gewicht zwaar en welkom boven op hem drukte.
Hun ademhaling versnelde in de stilte van de kamer. De geur van warm leer en parfum vulde de ruimte. Vrij van de remmingen uit hun studententijd, bewogen ze zich met een volwassen trefzekerheid naar elkaar toe. De herinnering uit de mail was definitief ingehaald door de tastbare, zinderende realiteit van het heden.
Geplaatst in de categorie: erotiek
zoen
9
Geef je reactie op deze inzending: