Zaterdag 20 september 2014

Een vroege herfstwind zeurde zachtjes aan de hoge ramen, maar binnen in de woning was de sfeer even warm als een week eerder. Thomas stond voor de passpiegel in de gang en trok zijn T-shirt strak over zijn borst. Toen Bjarne de woonkamer binnenkwam met een verse pot thee, keek Thomas lachend over zijn schouder.
"Moet je kijken," zei Thomas, terwijl hij zijn rechterarm boog en zijn biceps aanspande. "Die betonplaten van deze week hebben hun werk gedaan. Ik ben verdomme trots op deze spieren. Het is niet alleen maar afzien; mijn lijf wordt er tenminste ijzersterk van."
Bjarne zette de theepot neer, liep naar hem toe en legde zijn handen op Thomas' brede, harde schouders. "En terecht," gleed een glimlach over Bjarnes ondeugende gezicht. "Het is het perfecte contrast met al dat intellectuele denkwerk van ons."
Hij trok Thomas mee naar de bank, waar dit keer een nieuwe stapel papieren klaarlag. Geen gedichten van Mobar vandaag, maar het werk van de dichter Florian van Driesteveld. Thomas liet zich op de kussens zakken en nam een slok thee, terwijl Bjarne de papieren tussen hen in legde. Waar ze vorige week nog de stilte en de melancholie opzochten, dwong het werk van Van Driesteveld hen meteen tot een actievere, scherpere blik.
"Dit voelt heel anders dan vorige week," begon Thomas, terwijl hij met zijn eeltige vingers over de strak uitgelijnde strofen gleed. "Mobar liet de woorden zweven, maar Van Driesteveld bouwt zijn gedichten bijna op als metselwerk. Kijk hoe strak die regels onder elkaar staan. Elk woord voelt alsof het een dragende muur is op een bouwplaats. Er is hier geen ruimte om doelloos rond te dwalen."
Bjarne knikte enthousiast en bladerde door de pagina's om Thomas' observatie te ondersteunen. "Wat een scherpe blik, Thomas. Dat is precies de kern van zijn stijl. Van Driesteveld staat bekend om zijn aardse, haast ambachtelijke benadering. Waar andere dichters vluchten in ingewikkelde metaforen, gebruikt hij juist tastbare elementen. Hij schrijft over hout, ijzer, steen en de gure elementen van de natuur om menselijke emoties te vangen. Het is poëzie die niet zweeft, maar stevig met de voeten in de modder staat."

De manlijke Thomas boog zich verder naar voren en liet zijn blik over een specifiek gedicht gaan dat ging over het slijten van gereedschap en het harden van de ziel in de kou. "Wacht eens," zei hij, en zijn stem klonk opeens zachter. "Het lijkt heel stoer en zakelijk, alsof hij een handleiding schrijft. Maar moet je goed lezen. Onder al die harde objecten zit juist een enorme angst voor verval. Hij gebruikt dat onverwoestbare ijzer juist om te laten zien hoe breekbaar de mens zelf is. Net zoals een sterke spier na een week zwoegen uiteindelijk ook verzuurt en moe wordt."

Bjarne keek Thomas met open mond en vol bewondering aan. De onzekerheid die Thomas voorheen weleens voelde in deze kamer, was nergens meer te bekennen. Hij praatte niet meer als een buitenstaander die toekeek, maar ontleedde de gelaagdheid van de tekst met een natuurlijk instinct.
Glimmend van trots verschoof Bjarne zijn positie en nestelde zich dicht tegen Thomas’ zij aan. Hij legde zijn hoofd tegen de vertrouwde, sterke arm van zijn vriend, genietend van de tastbare stevigheid van Thomas' spieren en de verrassende scherpte van zijn geest.
Thomas was niet alleen een geweldig leuke man om te zien met zijn gespierde lichaam, hij was tevens heel geestig en aangenaam als gesprekspartner. Bjarne was tot over zijn oren verliefd en het duurde niet lang totdat er een onvergetelijke vrijpartij volgde. Een liefdesgebeuren wat tot de ochtend duurde.

liefde gedichten lezen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 16