Zaterdag 27 september 2014
De herfst had nu definitief doorgezet. Dikke regendruppels sloegen tegen de hoge ramen van het appartement en de wind gierde om de hoeken van de straat. Binnen had Bjarne de verwarming een standje hoger gezet. Op de salontafel brandden twee kaarsen, die een flakkerend, warm licht over de kamer wierpen.
Thomas zat gekleed in donkerblauwe jeansbroek op de bank, gehuld in een comfortabele trui die strak om zijn brede schouders spande. De vermoeidheid van weer een week fysieke arbeid zat in zijn ledematen, maar de rust die hij hier vond, maakte alles lichter. Naast hem zat Bjarne, die met een glimlach een nieuwe stapel papieren opensloeg. Ditmaal was de poëzie niet gestructureerd als het metselwerk van Van Driesteveld, noch breekbaar als de zinnen van Mobar. Op de pagina's stonden de weerbarstige, hermetische verzen van Kees Ouwens.
Thomas nam een slok van zijn bier en keek fronsend naar de tekst. "Nou," begon hij, terwijl hij zijn hoofd schuin hield. "Dit is wel even andere koek. Dit voelt alsof ik op een bouwplaats loop waar alle bouwtekeningen in de war zijn gegooid."
Bjarne lachte zacht en schoof wat dichter tegen zijn geliefde Thomas aan. "Kees Ouwens maakt het je inderdaad niet makkelijk. Hij ontregelt de taal. Wat doet het met je als je dit leest?"
Thomas liet zijn eeltige vingers over de grillige zinnen glijden. "Het voelt alsof hij de woorden expres verkeerd om zet om je te laten struikelen," zei hij nuchter, maar met een vonk van fascinatie in zijn ogen. "Kijk hier, hoe hij zinsdelen afbreekt. Het is alsof je door een dichte mist loopt en steeds ergens tegenaan botst. Het is niet comfortabel, maar het dwingt je wel om heel langzaam te kijken naar wat er nou eigenlijk staat."
Bjarne knikte enthousiast en wees naar een specifieke strofe. "Dat is exact wat Ouwens doet, Thomas. Hij weigert de taal te gebruiken zoals we dat gewend zijn. Academici noemen zijn werk vaak 'hermetisch' of 'duister', omdat hij de logica loslaat. Hij zoekt naar de absolute autonomie van het woord. Het gaat hem niet om een gezellig verhaaltje, maar om de rauwe, existentiële ervaring van het zijn. De taal is bij hem een barrière én een opening tegelijk."
"Een barrière, ja, dat snap ik," reageerde Thomas gevat, waarbij zijn typerende humor direct de kop opstak. "Het is alsof hij een muur bouwt en de deur vergeet erin te zetten. Maar als je even blijft kijken, zie je dat de stenen zelf een soort eigen ritme hebben. Het is bijna alsof hij probeert te praten over dingen waar eigenlijk helemaal geen woorden voor bestaan. De verwarring is juist de bedoeling."
Bjarne keek met open mond naar zijn vriend. De scherpte en de humor waarmee Thomas de complexiteit van Ouwens te lijf ging, deden zijn hart sneller kloppen. Er was geen spoor meer van de man die zich ooit minderwaardig voelde tussen de boeken. Thomas nam de ruimte in, zowel met zijn imposante, gespierde verschijning als met zijn frisse, onbevooroordeelde geest.
Bjarne zette zijn glas neer, kroop helemaal tegen Thomas aan en sloeg zijn armen om diens sterke torso. "Je bent echt ongelooflijk," fluisterde Bjarne tegen zijn hals, terwijl hij de vertrouwde warmte van Thomas' lichaam in zich opnam. "Je fileert de moeilijkste dichter van Nederland alsof het niks is."
Thomas sloeg zijn krachtige arm om de aanhankelijke Bjarne heen en trok hem stevig tegen zich aan, terwijl een brede grijns op zijn manlijke gezicht verscheen. "Tja, als je de hele week met beton hebt gesjouwd, schrik je niet zo snel meer van een paar eigenwijze letters, hè?" Hij boog zijn hoofd en drukte een warme kus op Bjarnes voorhoofd. De kaarsen flakkerden zacht, de ingewikkelde woorden van Ouwens vervaagden op de achtergrond, en de vertrouwde, intieme sfeer in het appartement nam het weer volledig over.
Geplaatst in de categorie: literatuur
ouwens
10
Er zijn nog geen reacties op deze inzending.