Zaterdag 11 oktober 2014

Het herfstweer was die avond milder. Een zachte, melancholieke regen tikte tegen de ramen, en de felle wind van twee weken geleden had plaatsgemaakt voor een rustige bries. Binnen had Bjarne de jazzplaat Kind of Blue van Miles Davis opgezet. De lome trompettonen vulden de kamer en kleurden perfect bij de sfeer.
Op de salontafel lag ditmaal geen dikke, intimiderende stapel papieren, maar een compact, ietwat beduimeld pocketboekje met een herkenbare, kleurrijke omslag. Thomas keek ernaar met een blik die Bjarne nog niet eerder bij hem had gezien: een mengeling van nostalgie, rust en pure voorpret.
"Zo," zei Bjarne, terwijl hij twee glazen rode wijn op tafel zette en naast Thomas op de bank gleed. "Vandaag mag jij de toon zetten. Geen Kees Ouwens die de deuren vergeet in te bouwen. Wat hebben we hier?"
Thomas pakte het boekje op alsof het een oude vriend was. Zijn grote, eeltige hand bedekte bijna de hele kaft. "Remco Campert," zei hij, en er verscheen meteen een ontspannen lach op zijn gezicht. "Dit is andere koek, Bjarne. Dit is mijn man."
Bjarne nestelde zich comfortabel tegen Thomas’ brede schouder en keek mee naar de pagina die Thomas opensloeg. "Campert," herhaalde Bjarne zacht. "De meester van de lichte toon. Wat maakt hem jouw favoriet?"
Thomas bladerde door het boekje, stopte bij een kort gedicht en liet zijn vinger over de regels glijden. "Kijk," begon hij, zijn stem een octaaf lager en rustiger dan normaal. "Bij die andere dichters heb ik soms het gevoel dat ik eerst een driedelig pak moet aantrekken om hun kamer binnen te mogen. Maar Campert? Campert zit al in zijn spijkerbroek aan de keukentafel op je te wachten. Hij doet niet moeilijk. Hij schrijft alsof hij gewoon hardop denkt, maar ondertussen raakt hij precies hoe het leven voelt."
Hij klaarde zijn keel en las met zijn warme, nuchtere stem een paar regels voor:
"Jezelf een vraag stellen
is het begin van een gedicht
en dan het antwoord prevelen
dat niemand hoort."
Het bleef even stil in het appartement, op de zachte jazz na. Bjarne keek omhoog naar het profiel van Thomas. De kaarsvlam weerspiegelde in zijn ogen. Het contrast tussen Thomas’ robuuste, gespierde lijf en de subtiele tederheid waarmee hij deze eenvoudige woorden uitsprak, raakte Bjarne diep.
"Het is alsof hij de boel niet wil indrukken met zware cement," legde Thomas uit, terwijl hij zijn arm steviger om Bjarne heen sloeg. "Hij metselt met open ruimtes. Het is licht, maar het is niet leeg. Als ik na een week hard werken met mijn kop vol herrie zijn zinnen lees, dan word ik vanbinnen meteen weer een beetje lichter."
Bjarne glimlachte en kuste de zijkant van Thomas’ sterke hals. "Je omschrijft hem perfect, Thom. Academici noemen dat zijn 'parlando-stijl'—poëzie die de cadans van de gewone spreektaal volgt. Maar jij zegt het veel mooier. Hij maakt ruimte in je hoofd."
"Precies dat," grinnikte Thomas. Hij legde het boekje open op zijn schoot en pakte zijn glas wijn. "Geen mist, geen muren. Gewoon een man die met een sigaret en een glas bier naar het leven kijkt en ziet dat het soms prachtig is, en soms een beetje behelpen. Daar hou ik van."
Bjarne kroop nog wat dichter tegen de vertrouwde warmte van Thomas aan, zijn hoofd rustend op diens borst, waar hij het rustige, ritmische kloppen van zijn hart hoorde. De poëzie van Campert lag open tussen hen in, als een warme uitnodiging om gewoon te zijn, precies zoals ze daar samen zaten. Thomas en Bjarne.

campert lezen bespreken

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4