De gang naar Canossa, spitsroeden lopen, met het lood in de schoenen ... Welke clichés en gezegden je er maar voor kon bedenken, ze waren van kracht.
Gelukkig bood het ritje in de trein wat speelse afleiding; de vader had er een gewoonte van gemaakt de konijnen te tellen die hij onderweg zag. Altijd wel een paar. Die wisten hem even los te weken van het einddoel: een gemiddeld nieuwbouwwijkje in het hart van Zuid-Holland waar hij zijn eerstgeborene weer onder ogen zou komen in zijn gevoerde grijze jack van alledag. Zijn oudste zoon had zich nooit echt om hem bekommerd; een fles drank voor zijn verjaardag werd niet feestelijk in persona thuisbezorgd, maar mocht hij zelf komen halen. Wie reist er een paar uur heen en weer voor een flesje oude klare? Een liefhebbende vader, die zich vastklampt aan de rand om maar niet bij zijn zoon vandaan de afgrond in te hoeven vallen, want tussen de konijnen door drong zich op het gerikketik van de rails nog altijd het verleden op van een bij zijn eerste vrouw achtergelaten kinderschare en het daaruit voortgekomen schuldcomplex.
Met die als altijd gemengde gevoelens meldde hij zich bij de voordeur in C a/d IJ. Dit keer leek echter alles anders. De stem van zijn oudste zoon was gevoerd met fluweel, harde klanken werden met zorg vermeden, zijn handdruk was ongewoon hartelijk. De vader op hogere leeftijd voelde zich meer dan ooit welkom! Ook al stopte hij al regelmatig zijn vingers in zijn oren om zich af te sluiten voor de ketelmuziek van het leven, dit keer wenste hij ze nog even goed te spitsen.
Hij was al lang geleden gestopt met roken anders had zijn oudste zoon hem een fijne bolknak in handen gestopt, model en afmetingen door zijn ondernemerspartij voorgeschreven: van die kankerstokken zonder eind en onmetelijk dik.
Het was bijna te mooi om waar te zijn. Was het een kermisattractie waarin hij had plaatsgenomen en was het wachten tot het wagentje over de kop zou gaan en hij voor het oog van de camera van zijn zoon omlaag zou tuimelen? De kamer leek gewatteerd om al het van buiten komende rumoer te smoren. Alleen dat wat er toe deed werd middelpunt in dit vertrek. Alsof het zo bedoeld was. Je kon het gerust een setting noemen.
Een beetje het idee van `The dead' van James Joyce waarbij de avond voortglijdt met bescheiden oneffenheden, want toch vooral euforisch en gemoedelijk tot de man met de hamer je het verhaal uit mept.
De kleinkinderen passeerden de revue, de tuin die onder handen genomen moest worden, het fotozaakje dat floreerde. Toen verschoof het gesprek naar financiën. Er lag nog een af te lossen hypotheek op de plank. Het wagonnetje van de kermisattractie werd schokschouderend naar het hoogste punt getrokken en hij voelde het aan zijn water: hij was hier voor een door zijn zoon met precisie berekend doel. En toen kwam de aap uit de mouw: of hij toch ook niet wat muntjes kon afschuiven.
Maar direct daarop kwam goed getimed de verzachtende apotheose van de compositie in beeld: het koninklijk logeerbed dat exclusief door de schoonvader beslapen mocht worden en waarbij hij altijd achter het net viste, laat in de avond moest afreizen via een station met een gedrogeerde bevolking. Hij had een aversie van de junkies die op Rotterdam CS de boel onveilig maakten. Dit keer was dat warm bed zijn deel met schone lakens die hij tot aan zijn kin kon optrekken. Dat waar hij altijd naar verlangd had; erkenning door zijn oudste zoon. Hij wilde ervan genieten en deed dat ook een fractie van een seconde voor het laken begon te schuren, de adder onder het gras zijn gif prijs begon te geven dat zou blijven doen tot na het plichtmatig ontbijt van de volgende ochtend waar hij eigenlijk alles overdenkend al geen zin meer in had.
Voor de verandering maakte hij de terugreis eens bij daglicht, maar het voelde donkerder dan ooit. Hij probeerde de gedachte dat hij door zijn kind uitgemolken was in ruil voor een overnachting van zich af te schudden ... nee, dat kon niet, dat had hij nergens aan verdiend. Het tot schuim opgeklopte gif had op zijn mond moeten staan vergezeld van een paar welgemikt bedachte grofheden: `broddelcaddie', verwijzend naar de golfhobby van zijn zoon (quote: hoe ouder de zak, hoe kleiner het balletje) of nog hoekiger, maar als altijd zorgden zij voor de broodnodige afleiding: lang leve de konijnen.
En thuis was er zijn enige kind uit zijn tweede huwelijk dat hem ontving en zijn verhaal aanhoorde dat uitgesproken werd met de dikst denkbare prop in de keel.
En dat was ik.
Context: Over de delicate verhouding tussen een ouder en zijn kind ...
Zie ook: https://www.apartefact.nl
Geciteerde: Albert Goudberg, 21 juli 2026
casema.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: familie
konijnen sigaren
5
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!