De bijzondere ingrediënten in de soep die Bjarne speciaal voor zijn liefdesvriend Thomas had klaargemaakt hadden een trefzekere uitwerking op het humeur van Thomas. Ook zijn houding in bed was veranderd tijdens de spijsvertering. Hij was niet langer een roofzuchtig hongerige wolf die Bjarne besprong met zijn wellustige geest en dito roede, nee, hij was een gewillig schaap gelovend in de goedheid van de mens en zijn goddelijke oorsprong.

Niets voor niets had Bjarne zo zijn best gedaan om het recept voor de soep zo nauwkeurig mogelijk te volgen tijdens de bereiding van de soep. Het was aan de ogen van Thomas te zien dat het hem wat deed, dat Bjarne deze heerlijke soep had gemaakt. En als Emma Petronella nog had geleefd was ze ongetwijfeld ook trots geweest dat Bjarne het voor elkaar had gekregen om de perfecte heksensoep te maken. Jarenlang had zij alle boeken gelezen waarin informatie werd beschreven over de meest zeldzame kruiden en lang vergeten groenten.

Er was nog meer te lezen in de ogen van Thomas. Hij was niet langer de macho die vond dat alle vrouwen moesten dansen na het avondeten. Hij had zijn spieren niet gekregen om Bjarne te beschermen. Bjarne had hem geleerd tot tien te tellen, voordat hij zijn woorden de wereld in smeet.
Hij kreeg steeds meer respect voor korte rokjes en uitdagende kleding.

Een dief was hij nooit geweest, ja misschien van zijn eigen portemonnee, wanneer hij weer eens dure lingerie voor zijn geliefde kocht, omdat het oog ook wat wilde wat de geest niet kon krijgen.
Bjarne wilde het over de schilderkunst hebben, maar Thomas was nog helemaal in de ban van de soep. Uiteindelijk kwam het via allerlei zijwegen op de gepassioneerde kunst van Egon Schiele, omdat Bjarne een oude ansichtkaart van Emma Petronella had ingelijst.

Thomas staarde naar de intense Schiele-tekening in het kaarslicht, terwijl de rustgevende heksensoep zijn agressie transformeerde in een melancholische openheid. Bjarne, die de soep met liefde opnieuw had opgewarmd stelde voor om meer schetsen van Egon Schiele te bekijken om verder in de ziel en kunst te duiken.
Bjarne liep op blote voeten naar de oude eikenhouten kast en haalde er een vergeelde map uit. Thomas volgde elke beweging met de dromerige, zachte blik van een pasgeboren lam. De wolf was diep in hem in slaap gesust door de geuren van moerasspirea en wolfskers die nog subtiel in de kamer hingen.
"Kijk," fluisterde Bjarne, terwijl hij de map op het voeteneind van het bed opensloeg. De grove, hoekige lijnen van Schiele’s houtskoolschetsen kwamen in het warme kaarslicht tot leven. Verwrongen lichamen, rauw en ontbloot van elke façade, precies zoals Thomas zich op dit moment van binnen voelde.
Thomas liet zijn vingers voorzichtig over het papier glijden, alsof hij bang was de kwetsbaarheid van de tekening te beschadigen. "Het is alsof hij de huid heeft weggeschrapt om te zien wat eronder zit," zei hij, zijn stem een octaaf lager en zachter dan normaal. "Geen maskers. Geen rollen. Geen spieren om je achter te verschuilen."
Bjarne glimlachte en ging dicht tegen hem aan zitten. De transformatie was compleet. De man die een paar uur geleden nog met luide stem de wereld opeiste, was nu een filosoof die zocht naar de essentie van het bestaan. Emma Petronella had gelijk gehad; de natuur bezat de kracht om de wildste stormen in de menselijke geest te temmen.
"Schiele schilderde de waarheid, hoe pijnlijk die ook was," antwoordde Bjarne, terwijl hij zijn hoofd op Thomas' brede schouder legde. "En vanavond, dankzij de soep, kijk jij met diezelfde blik naar de wereld. Zonder oordeel."

Thomas knikte langzaam. Hij keek van de map naar de ingelijste ansichtkaart aan de muur, en toen diep in de ogen van Bjarne. De wellust die normaal hun nachten domineerde, had plaatsgemaakt voor een diepe, spirituele intimiteit. De kamer was gevuld met de geur van kruiden, kunst en een zeldzame, volmaakte rust.

soep wolf schaap

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6