Zaterdag 20 december 2014: De winterwind tikte ongeduldig tegen de ruiten, maar binnen in de ruime woonkamer van Bjarne heerste een serene rust. Althans, tot die middag de post op de mat viel. Een ansichtkaart van de jarige Jasper bracht plotseling een golf van jolijt en levendige gezelligheid in de kamer. Het was een opmerkelijke kaart. Op de voorkant glimlachte een junglejongen je tegemoet. Wanneer je de kaart horizontaal bewoog, werd de afbeelding door een speciaal effect driedimensionaal. De jongen leek plotseling naar voren te stappen, omringd door brullende leeuwen en tropische vogels met overdreven grote, cartooneske ogen. Bjarne bewoog het kartonnetje een paar keer heen en weer en moest hardop lachen. De jungle kwam in zijn eigen Hollandse huiskamer even helemaal tot leven.

Eigenlijk was Jasper degene die vandaag een verjaardagskaart verdiende. Het was immers zijn verjaardag. Maar Jasper had in deze gure decembermaand de rollen volledig omgekeerd. Hij had de kaart gestuurd, alleen omdat de wilde afbeelding hem zo sterk aan Bjarne deed denken. Dat was typisch Jasper: onvoorspelbaar, gul en altijd in voor een kwinkslag, zelfs als hij zelf in het middelpunt hoorde te staan.

Bjarne liep naar de keuken. Er was weer soep in huis, maar dit keer had hij het zichzelf gemakkelijk gemaakt. Geen urenlang pruttelende bouillon op het vuur, maar een kant-en-klare soep van de grote supermarkt uit de winkelstraat. Gelukkig lag er wel echt boerenbrood naast, vers gekocht bij de oude bakker om de hoek, wiens winkel altijd rook naar gist en nostalgie. Bjarne scheurde met zijn handen een dikke, knapperige korst van het brood en doopte die diep in de dampende soep. Terwijl de warme smaken zijn honger stilden, dwaalden zijn gedachten af. Hij vroeg zich af hoe het met Jasper zou zijn op deze bijzondere dag. Vierde hij het groots, of zat hij ergens net zo rustig als hijzelf?

Op de houten salontafel lag een onbeschreven notitieblok met een pen ernaast. Het idee om voor Jasper een verjaardagsgedicht te schrijven was zo gek nog niet. Bjarne slikte zijn laatste hap brood door, schoof de kom opzij en pakte de pen op. Het moest geen ingewikkeld literair hoogstandje worden. Het werd een gedicht vanuit een eenvoudige, oprechte invalshoek, geheel in de traditie van de man met de lange grijze baard: direct, rijmend en met een knipoog naar het dagelijks leven. De situatie in het hier en nu bood immers altijd de mooiste mogelijkheden om te schrijven.

Bjarne zette de pen op het papier en begon te schrijven:

Ha die Jasper,

Je kaart bracht hier flink wat leven in de brouwerij (en de woonkamer)! Eigenlijk hoor jij natuurlijk post te krijgen vandaag. Omdat ik hier net met een kom soep en boerenbrood aan de salontafel zat, kreeg ik een creatieve ingeving.

Speciaal voor jou:

De rollen omgedraaid in de koude decembermaand,
een kaart vol wilde dieren die me plotseling herinneren aan...
hoe jij met grote ogen de wereld inkijkt en lacht,
en mij met een simpel gebaar weer warmte bracht.

Tussen de dampende soep en het boerenbrood door,
vliegen mijn gedachten naar jou, daar kies ik voor.
Jij bewoog de kaart en bracht de jungle tot leven,
nu wil ik jou een virtuele wens teruggeven.

Al ben je de jarige en hoor jij kaarten te krijgen,
onze vriendschap laat zich niet in vaste regels rijgen.
Proost op je verjaardag, op wie je bent en wat je doet!
Maak er een mooie dag van, kameraad.

Groet, Bjarne

Bjarne las de regels hardop voor aan de lege kamer. De woorden klopten. Ze vingen precies de essentie van het moment en de diepe waardering voor hun jarenlange vriendschap. Hij legde de pen neer, keek nog een laatste keer naar de driedimensionale junglejongen op de tafel en nam een slok van zijn inmiddels afgekoelde soep. Soms had een mens niet meer nodig dan een warme herinnering en een stuk boerenbrood om de winterse kou te verdrijven.

jasper jarig 2014

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 6