Zondag 18 januari 2015: Onderwerp: Re: Nalatenschap Emma Petronella / Brievenboek

Beste Florian,

Naar aanleiding van de gescande brief van Emma die je me stuurde, heb ik besloten om akkoord te gaan met het inzien van de overige documenten op de computer.
Ik wil echter benadrukken dat mijn definitieve toestemming voor de publicatie van het brievenboek volledig zal afhangen van de exacte inhoud van deze documenten. Ik wil eerst een helder beeld hebben van alle passages waarin ik word genoemd voordat ik ergens definitief mee instem.
Ik hoor graag van je wat de volgende stappen zijn en welke documenten je nog meer beschikbaar hebt.

Met vriendelijke groet,
Bjarne

De klik van de muis waarmee het bericht werd verzonden, klonk nog na in de stilte van het atelier. Bjarne staarde naar het scherm, zijn hand nog op de muis. De schone, stofvrije rechthoek op de muur leek hem zwijgend aan te staren. De afwezigheid van 'De kleine wandelaar' deed fysiek pijn.

Het begon er op te lijken dat hij bij ieder werk dat hij verkocht afscheid van een vriend moest nemen. De kwetsbare vriendschap met Berend kwam ook steeds meer onder druk te staan. Berend kon zichzelf niet meer zo goed redden, maar hij was te veel een eigenheimer om hulp te vragen voor zijn benarde situatie.

De situatie met Berend woog misschien nog wel zwaarder dan de lege muur of de dreigende publicatie van Emma's brieven. Een eigenheimer, dat was het juiste woord. Berend zou liever verhongeren in een ijskoud huis dan toegeven dat het geld op was en de dagen te lang werden. Hulp aanbieden zonder zijn trots te breken was als schilderen met een te dikke kwast op flinterdun papier: één verkeerde beweging en het ging kapot.
Bjarne zuchtte, stond op en pakte zijn jas van de kapstok. Het mailtje aan Florian was een formele stap, maar de echte wereld wachtte buiten de muren van zijn atelier. Hij moest naar Berend toe, met een smoes, zoals altijd. Een overgebleven pan soep, of de vraag of hij even mocht helpen met een klusje dat hij 'zelf niet voor elkaar kreeg'. Alles om die broze grens van waardigheid intact te laten.
Bjarne wist dat die 'benarde situatie' van Berend niet alleen om geld of ouderdom draaide. Het was de geur die hem verraadde. Geen alcohol, geen zware shag, maar die chemische, mierzoete geur van synthetische aardbeien en watermeloen die steeds vaker in Berends rommelige voorkamer hing.
Berend was verslaafd aan vapen.
Het was een bizar gezicht: een man van zijn statuur, met die diepe rimpels en knoestige handen, die neurotisch zoog aan een glimmend plastic staafje. Een felblauw led-lampje dat oplichtte in het donker, gevolgd door een dichte, gemaakte dampwolk die zijn vermoeide gezicht aan het zicht onttrok. Wat begon als een poging om te stoppen met roken, was uitgegroeid tot een dwangmatige routine. Berend kocht de goedkope, illegale wegwerpvapes via een schimmige neef uit de buurt, omdat hij de reguliere tabak al lang niet meer kon betalen. Het ding leek wel aan zijn hand vastgeplakt te zitten.

Iedere keer als Bjarne er iets van zei, reageerde Berend defensief. "Het houdt me rustig, Bjarne. Het kost bijna niks en de longarts ziet tenminste geen zwarte vlekken meer." Maar Bjarne zag hoe Berends vingers trilden als de batterij leeg was. Hij zag de lege, kleurrijke plastic hulsjes die als stillevens van een modern verval door het hele huis slingerden. Het was Berends manier geworden om de werkelijkheid buiten te sluiten — een elektronische mist waarin hij zijn eigen achteruitgang kon verbergen.
Bjarne durfde er niets meer over te zeggen, maar het was duidelijk dat de vriendschap onder druk kwam te staan.

berend vapen verval

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 2