Zondag 1 februari 2015: Er was een heleboel ruis gaande op het internet. Meningen konden op weinig respect rekenen en werden vaak als waarheid aangenomen. Bjarne dacht er zo het zijne van.
Hij had met enkele mailberichten duidelijk gemaakt dat hij geen toestemming gaf voor het brievenboek zolang die passages die over zijn leven gingen er in zouden komen, maar het leek er op dat er niet naar hem werd geluisterd. Uiteindelijk zou het gaan om een fictieve naam, een schuilnaam die ze voor hem hadden verzonnen. Dan kon hij onmogelijk bezwaar maken, maar iedereen zou weten dat het om hem ging. Bjarne Gosse.
De onmacht vrat aan hem terwijl hij door zijn tijdlijn scrolde. Het internet vergat niets, en de online menigte had geen nuances nodig om een oordeel te vellen. Een schuilnaam was in dit digitale tijdperk niets meer dan een flinterdun masker; één zoekopdracht naar de specifieke details in het boek en zijn hele verleden zou op straat liggen.
Met een zucht zette hij zijn computer uit. Het wachten op een reactie van de uitgever duurde nu al dagen. Als zij zijn weigering definitief naast zich neer zouden leggen, restte hem nog maar één optie: de publicatie zelf proberen tegen te houden, nog voordat de eerste drukpersen begonnen te draaien.
Mensen hadden zich voorgedaan als vrienden. Beschaafde mensen met een gevoel voor rechtvaardigheid. Hoe hard was de leugen van de werkelijkheid! Ze zouden hem niet sparen en alles open en bloot op het internet publiceren. Alsof Emma bijna vijf jaar na haar overlijden nog steeds over zijn geweten kon heersen, met haar perverse hang naar dominantie.
Ook de tijd was geen vriend en gedroeg zich genadeloos. Er was niets meer aan te doen, alles kwam op straat te liggen. Het internet als openbaar riool. Met de ratten die waren verkleed als brave burgermensen.
Hij balde zijn vuisten tot zijn knokkels wit wegtrokken. Vijf jaar lang had hij geprobeerd haar stem uit zijn hoofd te bannen, de herinnering aan haar dwingende blik te wissen. Maar nu hieven die zogenaamde vrienden van toen het graf weer op, gewapend met haar oude brieven en dagboeken, gretig om haar gif opnieuw te verspreiden onder het mom van literaire openbaring. Ze noemden het 'kunst' en 'gerechtigheid', maar Bjarne wist beter. Het was puur ramptoerisme, verpakt in chique woorden.
Het zwarte computerscherm weerspiegelde zijn eigen vermoeide gezicht, ingekaderd door de stilte van zijn kamer. De klok aan de muur tikte onverstoorbaar door, alsof elke seconde hem dichter bij de onafwendbare executie bracht. Morgen zou de week weer beginnen, en daarmee ook de genadeklap. Als hij nu niet ingreep, als hij die ratten hun gang liet gaan, zou Emma's schaduw hem voor de rest van zijn leven blijven achtervolgen. Hij moest de regie terugpakken, hoe dan ook.
Geplaatst in de categorie: maatschappij
brievenboek
11
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!