Zaterdag 7 februari 2015: De obsessie van Bjarne om de obsessies van zijn voormalige geliefde Emma P. te bestuderen leverde een tiental gedichten op over bloemen in de Nederlandse literatuur. Hij stuurde ze onmiddellijk op naar het mailadres van Florian van Driesteveld die er contacten met verschillende uitgeverijen op nahield. Nu was het afwachten wat er ging gebeuren.
Op het internet vond Bjarne bij toeval een gedicht van Gerard Vroeg.
Het bleek een treffend gedicht te zijn, dat perfect aansloot bij Bjarnes eigen botanische melancholie. Dit is wat hij las op zijn scherm:
De Overwoekerde Tuin geschreven door: Gerard Vroeg
De wortels grijpen dieper dan het woord,
een klimop die de muren stil omsingelt.
Wat jij destijds zo zorgvuldig hebt verstoord,
is wat nu wild en koortsachtig verslingert.
Geen roos die bloeit zonder een oude zweem
van doorns die in het diepe geheugen snijden.
De klaproos breekt de harde, kille leem,
om heel even, heel vurig, te misleiden.
Wij plantten bloemen op een broos moeras,
vergetend dat de bodem langzaam zakte.
Nu bloeit er slechts wat toen onmogelijk was,
en sterft de hand die naar de bloesem reikte.
Bjarne staarde naar het flikkerende beeldscherm. De woorden van Gerard Vroeg voelden als een echo van zijn eigen obsessie met Emma P. Het was alsof iemand anders zijn innerlijke tuin al eens grondig had omgespit. Hij wilde het gedicht net kopiëren naar zijn digitale archief toen het geluid van een binnenkomende e-mail hem opschrikte.
Het was Florian van Driesteveld.
Bjarne klikte de mail met trillende vingers open. Florian was kort en bondig, zoals altijd, maar de inhoud liet Bjarnes hart sneller kloppen. Een kleine, gerenommeerde literaire uitgeverij in Amsterdam had de selectie over de bloemenpoëzie gelezen. Ze zagen potentie in de rauwe, dwingende toon van het werk. De redacteur wilde de cyclus echter uitbreiden; tien gedichten waren te weinig voor een zelfstandige bundel. Er moesten er minstens twintig liggen om serieus over een publicatie te praten.
Er was één voorwaarde: de rode draad moest helderder. De uitgever wilde dat de gedichten niet alleen over de bloemen in de literatuur gingen, maar dat de obsessie van de mysterieuze Emma P. — explicieter tussen de regels door ging schemeren.
Bjarne leunde achterover in zijn stoel. Zijn blik dwaalde af naar het venster, waar de regen van deze gure februari-zaterdag tegen het glas sloeg. Om meer te schrijven, moest hij dieper graven in zijn herinneringen aan Emma. Hij moest haar brieven weer openen, haar oude berichten lezen, en de obsessie die hij probeerde te bezweren juist weer helemaal toelaten. Het voelde als een gevaarlijk spel, maar de belofte van een debuutbundel was te groot om te negeren.
Bjarne besloot het er diezelfde zaterdagavond niet bij te laten zitten. Het was pas half negen en de regen kletterde nog altijd onverminderd tegen het raam. De obsessie die hem overdag richting Emma P. dreef, had zich nu in een razend tempo verlegd naar Gerard Vroeg.
Hij zocht naar een e-mailadres op de stoffige blogpagina waar hij het gedicht had gevonden. Hij typte een kort bericht, legde uit hoe diep 'De Overwoekerde Tuin' hem had geraakt en vroeg of ze konden praten over de bloemenpoëzie. Hij klikte op verzenden.
Nog geen drie seconden later flitste er een notificatie in zijn postvak. Zijn hart maakte een sprongetje, maar de teleurstelling volgde meteen.
Het adres was dood. Onrustig klikte Bjarne door naar een oud digitaal literair forum uit 2008 waar Vroeg ooit actief op was. Hij vond een profielpagina en probeerde een privébericht te sturen, maar een rode foutmelding blokkeerde zijn poging: Dit account is inactief. Berichten verzenden is niet mogelijk.
Zelfs een snelle zoektocht op de schaarse sociale mediaplatforms van die tijd leverde niets op. De enige 'Gerard Vroeg' die hij vond, bleek een gepensioneerde accountant uit Assen te zijn die louter wazige foto's van zijn modeltreinen deelde. De dichter Gerard Vroeg leek wel een fantoom. Iemand die zijn sporen online grondig had uitgewist, of wiens digitale aanwezigheid simpelweg met de tijd was weggerot.
Bjarne liet zijn hoofd in zijn handen zakken. Het was tien uur 's avonds. De klok tikte genadeloos door en hij was geen stap verder. Florian verwachtte binnen een paar weken nieuwe gedichten over Emma, maar Bjarne zat muurvast, gehypnotiseerd door een man die onbereikbaar bleef op deze doodse zaterdagavond.
Geplaatst in de categorie: hobby
gedichten
5
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!