Vrijdag 6 maart 2015

Beste Jasper,
De storm in mijn hoofd is gaan liggen, of misschien is hij alleen maar veranderd in een ijzige, stabiele mist. Het is vrijdag 6 maart 2015. De week die achter me ligt voelt als een zwart gat waarin ik koortsachtig heb gezocht naar registers, bewijzen, papieren die moesten aantonen dat ik besta. Ik heb ze niet gevonden. Wat ik wel vond, diep weggestopt onder een stapel oude boeken, was die beduimelde bundel van Kaváfis. Gek hoe de Griekse poëzie soms meer gewicht heeft dan een officieel uittreksel uit het geboorteregister.
Ik moest aan je denken toen ik zijn gedichten herlas. Jij bent altijd degene geweest die begreep dat het verleden bij mij geen chronologische opeenvolging van jaren is, maar een dwingende aanwezigheid in de kamer. Kaváfis schrijft ergens over hoe de herinnering vervalt, hoe de kaarsen opbranden en hoe de dagen van ons leven achter ons staan als een rij uitgebluste lichten. Hij begreep de melancholie van het aftakelen. Maar wat hij weglaat—of wat ik er zelf in moet lezen—is de fysieke dreiging die in die herinneringen op de loer ligt.
Als ik Kaváfis lees, ruik ik weer de gang van ons oude huis. Het tochtte er altijd, weet je nog dat ik je dat vertelde? Mijn vader was de perfecte gemeenteambtenaar. Overdag ordende hij de levens van vreemden in strakke, onwrikbare registers. Alles had zijn plaats. Maar thuis... thuis had die man losse handen.
De ironie is dat zijn bureaucratische precisie direct omsloeg in een kille, onvoorspelbare woede. De registers die hij beheerde waren van papier, maar zijn wetten thuis werden met de vlakke hand geschreven. Ik herinner me nog hoe zijn vingers zich konden sluiten om mijn pols—niet om me vast te houden uit liefde, maar om me te fixeren, alsof hij me als een recalcitrant document in zijn archief wilde dwingen. Die losse handen waren de enige momenten dat hij de controle verloor, of juist de ultieme poging om de controle op te eisen over een gezin dat weigerde een perfect geordend dossier te zijn.
Kaváfis adviseert in zijn beroemde gedicht Ithaka dat de reis lang moet zijn, vol avontuur en ontdekkingen. Maar wat als de haven waar je vandaan kwam al was vergiftigd? Wat als de man die je de weg moest wijzen, je telkens tegen de grond sloeg? Mijn vader heeft ons uiteindelijk uit de boeken gewist. Hij heeft zichzelf gewist. En ik zit hier, een week na mijn totale instorting, te kijken naar mijn eigen handen. Ze trillen nauwelijks nog van de drank, maar ze voelen net zo los en onthecht als de zijne destijds.
Ik hoop dat het goed met je gaat, Jasper. Schrijf me snel. Vertel me dat de wereld buiten deze muren nog logisch is.
Liefs,
Bjarne

emotiestorm brief jasper

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1