Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:bedankt

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 5):

Ik keek eens goed rond in de prachtige kamer. De geheimzinnige tronie op het sombere schilderij dat in de leefkamer hing bleef mij fascineren. Waarom keek de man op het schilderij somber uit zijn ogen en waarom was het als je op een andere manier naar het schilderij keek juist net alsof hij vrolijk was. Om me niet te veel met het gesprek van de tafeldames te bemoeien staarde ik langdurig naar het schilderij. Vreemde kleuren. Een vreemd gezicht. Echt een tronie, een kop met een verdacht karakter. Kunstig geschilderd met een vaardige hand. Het maakte me nieuwsgierig naar de maker. Het moest een vaardige kunstenaar zijn om zoiets voor elkaar te krijgen. Het was alsof ik er een verhaal bij moest verzinnen.

De jongensachtige Française Victoria die zich de kreeft tijdens het diner op zaterdagavond goed had laten smaken, en ik hadden een geheimzinnig contact met elkaar. En dat zorgde bij mij voor verwarring, omdat ik dacht dat ik “verliefd” was op Emma, mijn toekomstige hospita en niet zo zeer op Victoria , haar inmiddels behoorlijk beschonken Franse vriendin, die steeds uitbundiger werd en af en toe met de teksten van Dylan begon mee te zingen.

Het voelde alsof ik mijn eigen buikspreekpop had ingeslikt. Alsof ik in gedachten tegen mezelf was gaan praten. Ik deed erg onhandig aan tafel. Ik was geen uitbundige vrouwen gewend. Het leek alsof ze me probeerden uit te dagen. Op zoek naar mijn grenzen.


Ik keek vragend naar Emma. Eindelijk begreep ze dat ze me een uitleg was verschuldigd.
“De man van Victoria Martin heeft een kunstgalerie in Parijs. Ze is getrouwd met een vermogende Nederlander”, deelde Emma Petronella mij plotseling mee, alsof ze begreep dat ze ook mij een idee moest geven over waar het gesprek al geruime tijd over ging. “Een rijke Nederlander” voegde ze er met een lachje aan toe. Ik probeerde de nieuwe informatie te verwerken maar mijn ogen dwaalden af naar de muur.

Er hing nog een ander schilderij in de grote eetkamer. De schildering beeldde een grote ronde vijver met twee zwanen in een zwanendans van passie en elegantie uit. Het doek boeide me in veel mindere mate dan het portret van de man met de geheimzinnige tronie.

Victoria was dus een getrouwde vrouw, daar schrok ik van, want ik had het gevoel dat ze al de hele avond met me aan het flirten was. Dat er zoveel gaande was terwijl ik nauwelijks iets had gezegd gaf me een vreemd gevoel. Ik voelde me opgelaten, dat werd nog versterkt door de roes van zware rode wijn.


Ik bleef maar naar de vijver staren. Het schilderij sprak plotseling meer tot mijn verbeelding, die pril was omdat ik niets over kunst wist.



Misschien was ik hier beter niet geweest, in dit prachtige herenhuis met twee beeldschone dames, schoot er door mij heen terwijl ik naar resten kreeft op mijn diner-bord keek.

Misschien was het beter alsnog naar een andere kamer in Utrecht te gaan zoeken. De aantrekkingskracht van mijn toekomstige hospita Emma was te groot. Het zou me schande en schade gaan brengen. Onheil en rampspoed.

Ik voelde me betoverd door haar stralende aanwezigheid. Het was niet alleen de schoonheid van haar uiterlijk, maar ook haar prikkelende intelligentie en het warme geluid van haar vrouwelijke stem. Het was alsof ze een intense magneet was, ik zou hier nooit zonder kleerscheuren vandaan komen. Ik dacht aan de taken voor school om mijn zinnen te verzetten. Er hielp eigenlijk niets, mijn ogen zochten de ogen van Emma Petronella. En de ogen van Emma Petronella zochten mij, alsof ik iets bijzonders voor haar in petto had. Iets waarover zij tot dan toe slechts had kunnen dromen.

Uit pure verlegenheid staarde ik weer naar de vijver op het meesterlijke schilderij, dat aan de muur hing. Het leek alsof de sierlijke zwanen bewogen. Ik voelde dat Emma Petronella naar mij keek. Ik kon niet anders dan terugkijken. Ze keek naar me alsof ze me probeerde te doorgronden. Ik was niet doorzichtig. Ik had geheimen waar je als jongeman trots op kon zijn. Zij wist niets over mijn libido. Zij mocht nog niets vermoeden. Mijn geheim was een geheim om over te zwijgen. Geheimen moesten geheimen blijven. Vrouwen hoefden niet alles te weten.


De roes van rode wijn bracht mij opnieuw in mijmering. Ik had een rugzakje vol met verlegen gevoelens bij me en ik wist niet waar ik dat rugzakje moest uitpakken. De avond had zoveel indrukken gegeven, het voortreffelijke eten, verrukkelijke rode wijn, beeldschone aantrekkelijke vrouwen. Er was een verlangen dat ik wilde koesteren. Ik wist niet hoe ik verlangens moest koesteren. Het was stil in mij. Er was ergens in een verte lawaai. Een verleden dat mij leek te achtervolgen. Onzekerheid over de toekomst.

De geheimzinnigheid van de liefde begon een eigen verhaal te vertellen. Opeens bedacht ik me dat ik de nieuwe reken methode uit mijn hoofd moest leren. Er was een proefwerk wiskunde aanstaande.
Victoria kwam lachend uit de keuken.
“Deze fles rode wijn is heel bijzonder!” zei ze met haar Franse accent terwijl ze naar de kurkentrekker zocht. Het was grappig haar zo bezig te zien.

De rode wijn van een verrukkelijke kwaliteit begon mij steeds weer naar mijn steeds nadenkende maar immer verlegen hoofd te stijgen. Ik was het niet gewend om rode wijn te drinken en de kreeft had best voor een goede bodem gezorgd, maar Victoria Martin was gulzig met het inschenken en ze had iets in zich waardoor ik niet kon weigeren wanneer ze naast me kwam staan om de wijn in te schenken. Het was niet vreemd dat ik de volgende dag niet helemaal meer wist wat er allemaal gebeurd was. Zoveel indrukken, zoveel levendige vrouwelijke schoonheid in beeld en taal.

Er had een diner plaatsgevonden in de hoofdstad van de provincie Utrecht. Ik had er aan deelgenomen en er van genoten. Toch kon ik me niet alles herinneringen. Het was alsof ik mij in een magische droom had bevonden.

Geciteerde: Bjarne Gosse, 9 nov. 2019
9 nov. 2019


Geplaatst in de categorie: bedankt

4,5 met 2 stemmen 29



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)