Na de diagnose schizofrenie domweg opgegeven

(voor Ellen West (1888 - 1921))

Jij bent geboren in 1888 in Amerika. Op jouw 10-de emigreerde jij met jouw familie naar Europa. Jij had twee broers en jij ging naar een meisjesschool. Jij hield meer van jongenskleren en -spelletjes. Op jouw 16-de werd jij voor het eerst verliefd. Jij schreef een dagboek en gedichten. Jij hield van literatuur en jij begon diverse studies, die jij nooit voltooide. Jij leed aan anorexia nervosa en boulimia nervosa. Op jouw 19-de reisde jij naar Parijs en benijdde jij de 'fijnheid en etherische aard' van jouw Parijse vrienden. Sindsdien koesterde jij het esthetische ideaal van extreme slankheid. Jouw klasgenoten bespotten jou omdat jij aankwam. Jij was zwaar depressief en op jouw 21-ste kreeg jij een grote angst om dik te worden. Op jouw 23-ste werd jij vanwege meningsverschillen met jouw familie door jouw familie gedwongen om jouw verloving met een buitenlandse student te verbreken, waardoor jij van de mannen vervreemdde. Jouw zelfvertrouwen verdween en jij ging jezelf aan de meningen van anderen aanpassen, met als gevolg gewichtsverlies en de panische angst om aan te komen. Jij werd door zelfhaat getergd en jij had suïcidale gedachten.

Na een reis naar Sicilië hebben zogenaamde vrienden jou bespot, omdat je was aangekomen. Jij nam toen enorm veel brakers, laxeermiddelen en schildkliermedicatie om jouw eetlust te temperen en slank te blijven. Jij nam soms wel 60 tot 70 pakjes laxeermiddelen per dag. Toch bleef er een constante honger naar voedsel aanwezig. Jij werd op diverse mannen verliefd, die jouw ouders niet goedkeurden. Zo werd jouw depressie gespekt. Op jouw 28-ste kreeg jij eindelijk toestemming van jouw autoritaire ouders om met jouw neef Karl West te trouwen. Hij was een doctor in de rechten. Jij kreeg een miskraam, omdat jij jouw eetgewoonten niet wilde en kon aanpassen. Jij stopte een tijd met de laxeermiddelen, omdat jij zwanger wilde worden, maar jij nam ze opnieuw, waardoor jij heel fragiel werd en niet meer menstrueerde. Op jouw 30-ste werd jij vegetariër om slank te blijven. In december 1919 leed jij duidelijk aan gewichtsverlies en gaf de psychiater Emil Kraepelin jou de diagnose 'melancholie', wat wel erg kort door de bocht was.

Op jouw 31-ste woog jij 42 kilo en vertelde jij aan Karl over jouw ernstige eetstoornis en depressie. Jij kreeg de diagnoses melancholie, ernstige obsessieve neurose en schizofrenie. Door jouw angst om dik te worden, kreeg jij een doodsverlangen als ontsnapping uit een gevangenisgevoel. Jij lokte ziekte en sterven uit door gevaarlijk paard te rijden, kinderen met roodvonk te kussen en na het baden naakt buiten te staan. In februari - augustus 1920 ging jij in psycho-analyse bij Viktor Emil von Gebsattel. Hij stelde jou teleur en jij noemde hem 'een kuiken'. Jij leefde in extreme uitersten van totaal afvallen tot ongeremd veel eten. Van oktober tot januari 1921 ging jij bij Hans von Hattingberg in psycho-analyse. In oktober en november 1920 deed jij twee pogingen tot zelfdoding met een overdosis drugs. Jij dreigde bij Hans uit het hoge raam te springen en jij sprong voor een rijdende auto. In november 1920 schreef jij het autobiografische 'Geschichte einer Neurose'.

Op 14 januari 1921 werd jij in het Bellevue Sanatorium in Kreuzlingen opgenomen. Jouw behandelend psychiater was Ludwig Binswanger (1881 - 1966). Ludwig's opa, de Duits-Joodse Ludwig Binswanger, heeft in 1857 het Bellevue Sanatorium opgericht. Ludwig's vader Robert Binswanger werkte daar ook en hij heeft de Joodse schrijfster Bertha Pappenheim psycho-analyse gegeven. Bertha was de eerste, die psycho-analyse onderging. Aan het begin van jouw opname woog jij 43 kilo en dat ging omhoog naar 52 kilo. Ludwig gebruikte de existentiële analyse, de Daseinsanalyse, met sterke invloed van Martin Heidegger en Sigmund Freud. Hij was een leerling van Carl Gustav Jung, Paul Eugen Bleuler en Sigmund Freud, zijn levenslange vriend. Volgens hem was jouw boulimia nervosa de uitdrukking van een existentiële leegte om jouw behoeften te vervullen. Hij vond de diagnose manisch-depressieve psychose verkeerd, omdat de manische fasen bij jou ontbraken. Hij stelde schizofrenie vast. Hij wilde jou eerst naar een gesloten en bewaakt paviljoen sturen, maar daar zag hij later vanaf, omdat de psychiaters Eugen Bleuler en Alfred Hoche daar het nut niet van in zagen en jou als ongeneeslijk beschouwden. Ludwig en Eugen Bleuler sloten een succesvolle behandeling uit en zij voorspelden jouw suïcide. Jij woog weer 43 kilo en jij wilde naar huis.

Ludwig handelde vanuit een therapeutisch nihilisme toen hij jou uit zijn kliniek liet gaan. Zijn therapeutische mislukking werd een bewuste uitlevering aan jouw suïcide. Op 30 maart 1921 verliet jij het sanatorium en ging jij met Karl mee naar huis. Karl gaf jou de dodelijke dosis Luminal en morfine. Op 3 april 1921 las jij enkele gedichten van Rilke, Goethe en Tennyson voor aan Karl en jij schreef afscheidsbrieven. Daarna nam jij die dodelijke overdosis en jij overleed in de ochtend van 4 april 1921. Karl was daarbij aanwezig. Jij werd 33 jaar.

De humanistische psycholoog Carl Ransom Rogers (1902 - 1987) vond, dat jij jouw geest voor jouw eigen ervaringen had moeten openen en accepteren, zodat jij met jezelf kon communiceren, wat tot betere relaties met anderen zou leiden. Jij dacht namelijk dat jij zelf verstoord was door het doemdenken van Ludwig Binswanger. De homoseksuele dichter/professor Frank Bidart schreef de gedichten 'Ellen West' en 'Writing 'Ellen West''. De homoseksuele componist Ricky Ian Gordon maakte daar een opera van. De dichteres Simone Consorti schreef het gedicht 'Ellen' voor jou. Op het album 'The Real Ramona' uit 1991 van Throwing Muses staat het nummer 'Ellen West'. In de roman 'What I Loved' uit 2003 van Siri Hustvedt wordt jij als casestudy genoemd.

schizofrenie eenzaamheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5