Vistrap

Je kent ze wel, van die bordjes die je bij een fietstocht van afstand in net te klein geschreven letters uitnodigen om ergens van kennis van te nemen en je laten hinken op twee gedachten; enerzijds heb je niet zoveel zin in een onderbreking van het ritme en al helemaal niet wanneer je zwaar beladen met zijtassen, plunjezakken en stuurtas je weer in gang moet trekken als de ultieme slak. Maar ja, wat voor prikkelende kennis gaat er aan je neus voorbij? Misschien wel van een burgervader die destijds besloot dat begraven binnen de stadsmuren geen hygiënisch idee was en die op eigen verzoek revolutionair uiteindelijk onderdak vond in een in de natuur opgeworpen grafheuvel ook al om gehoor te geven aan de romantische tendens van die tijd? Feitjes die je meestal een kop koffie verder alweer vergeten bent.
Dit keer moest er ook nog eens een talud afgedaald worden om bij het informatiebord te komen. De fiets toch maar op de standaard gezet en omlaag gelopen waarbij ik zonder het te weten liep waarover ik geïnformeerd ging worden. Normalerwijs loop je door een trappenhuis, maar over dit exemplaar kon je heen lopen en het door een metalen rooster van bovenaf bekijken; `vistrap' onthulde dichterbij gekomen het opschrift. Ik las verder, terwijl naast me het water omlaag kletterde met een verval van anderhalve meter, de schoepen van de molen aandrijvend.

Trappenhuizen willen in de menselijke verbeelding nog wel eens het equivalent zijn van het verraderlijke valluik, zoals dat in de film `The Third Man' dat vol is van spookachtige voetstappen en ondergronds gedruppel en wat te denken van het trapportaal van Drs. P dat een in onmacht - of erger - geraakte juffrouw omarmt maar de vistrap oogt als een toonbeeld van betrouwbaarheid.
Vissen moeten welhaast gniffelen om het exhibitionistische geweld van de drietrapsraketten van menstypes als Bezos en Musk, die bij trap één al zijn geëxplodeerd waarop manusjes-van-alles de scherven mogen opruimen, terwijl zij schitteren in het meditatief doorkruisen van een trappenhuis van wel twintig kamers, ervan verzekerd de top te bereiken.
De zalm benadert de menselijke hoogmoed nog het meest door in het wilde weg opspringend het niveauverschil te willen overbruggen - autocraat in vissengedaante - maar de meeste vissen weten dat dat niet de manier is.
Voortplanting is het enige dat hen stroomopwaarts drijft, het bestaan afgepeld tot de basis. Geen opstoppingen voor de entree, geen onenigheden uit hoofde van religie, huidskleur, seksuele voorkeur, politieke ambities of andersoortige verschillen. Geen bureaucratie die ophoudt.
Wat wel helpt is het lokkertje van de verhoudingsgewijs sterke tegenstroom, die door de mens - ere wie ere toekomt - bij de ingang geschapen de vis verleidt kamer nr. 1 binnen te zwemmen. De rest gaat vanzelf en aan de top beland, glijden ze gelukzalig hun hogere staat van zijn binnen; geen bhagwan voor nodig.
In dit geval zinvol afgestapt als was het voor het intreden van mijn eigen kamer ter contemplatie waarbij het bordje fungeerde als verlokkende tegenstroom waarbij ik aanneem dat de grondel ons veruit gaat overleven.

En voortaan maar wat minder nukkig vasthouden aan een snelle doortocht.