Blues in een bruin café

Wat is dat toch wat. En dat terwijl God, in welke vorm en van welke godsdienst dan ook, naar mijn mening geenszins bestaat. Gedacht heb ik dat ik geloof enigszins heb ervaren, maar de klap van het niet-ervaren kwam minstens zo hard aan. Terwijl ik keurig ben opgevoed, durf ik te beweren dat er geen Hogere Macht, geen God bestaat. Voor alle duidelijkheid:

-respect heb ik voor mensen die wel (kunnen) geloven, maar zelf heb ik het geloof verloren/geparkeerd. Enorme tegenstrijdigheden deden en doen mij vooral twijfelen en zullen dit, zonder enige twijfel, blijven doen. Gedichten over zowel oorlog als honger beklijven en zolang zij dit doen, misschien moet ik zeggen: blijven doen, moorden mensen en lijden zowel Afrikaanse kinderen als die van andere continenten in veel mindere mate of juist niet, alsof dit een noodzakelijk kwaad is, terwijl een verbeterde voedselverdeling mijns inziens daadwérkelijk de spijker op zijn kop is. Alleen al logistiek gezien een ontzettend moeilijke taak en dus slechts om deze reden moeten er naar mijn mening eveneens veel meer praktijkscholen worden gebouwd, want irrigatiesystemen zijn sowieso onmisbaar op een droog continent als Afrika. Natuurlijk weet ik dat de beste stuurlui aan wal staan, ook ik sta wat dit betreft op de wal, maar tegelijkertijd is 1 + 1 wel 2. Wij leven uberhaupt op een wereld vol contradicties:

- Oorlog en Vrede
- Arm versus Rijk

en

- Seksueel t.o.v. Aseksueel

Naast deze is er nog een wereld aan andere tegenstellingen. Suske en Wiske zijn seculier, hangen geen godsdienst aan. Zijn bijvoorbeeld noch christelijk, noch joods of bijvoorbeeld moslim(a). Zij zijn daarentegen wel volwassen geworden. Eerder was ik lezer van Suske en Wiske, terwijl nu literatuur en (literaire) thrillers mijn voorkeur hebben. Volgens deskundigen een logische stap, las ik eerder in mijn krant en/of op internet. Suske en Wiskealbums lees ik af en toe nog en wat schetste mijn verbazing, mijn logische verbazing enerzijds en (misschien) mijn teleurstellende anderzijds: Suske en Wiske zijn volwassen geworden zonder hun avonturen te verliezen; wat dit betreft is er niet zoveel veranderd. In het album DE HELDEN VAN AMORAS met als subtitel CROSS ROAD BLUES, deel 3 in deze serie na DOODVONNIS, deel 1 en deel 2 KOLMANSKOP gaat Jerom in een bruincafé werken als portier, alwaar hij de bluesgitarist Bobby Mukendi ontmoet. Een bluesliefhebber met meer ambitie dan talent.

Weken later komt hij opnieuw in beeld, maar blijkt hij zich te hebben ontwikkeld tot een verbluffende gitaarvirtuoos. Stamgasten fluisteren dat Bobby zijn ziel aan de duivel heeft verkocht. Aanleiding voor de imniddels volwassen Suske en Wiske opzoek te gaan naar de waarheid achter deze roddels. Dit blijkt echter niet, bepaald niet zonder gevaar te zijn. Daar iemand die de duivel ten dans vraagt, zeker niet zelf de muziek kan kiezen...!

... Suske en Wiske, net zo actief als eerder toen zij jonger waren...! Sidonia is vrijwel dezelfde tante als destijds, terwijl Jerom grijsbebaard en Lambik vrijwel onherkenbaar, in vergelijking met zijn jongere jaren, door het avontuurlijke leven van Suske en Wiske gaan. ...

Schrijver: Annejan Kuperus, 13 juli 2026

ajkuperushotmail.com

bluesmuziek

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9