Het laatste bastion
In een groot interview in Nieuwe Revue, nummer 32, 05 augustus 2026 stelt auteur Ilja Leonard Pfeijffer dat Nederland in/en Europa het laatste bastion is/zijn van democratie, vrijheid en rechtvaardigheid. De andere, zoals Pfeijffer ze dus noemt, bastions, kennen óf geen democratie met daaraan gerelateerde vrijheid en rechtvaardigheid óf lappen deze aan hun laarzen. Met andere woorden, maken van een democratie een autocratie, ofwel een bestuursvorm die niemand wil daar deze slechts in het voordeel is van de autocraat en de zijnen.
Wij moeten onze bestuursvorm dus koesteren.
Ilja Leonard Pfeijffer
Pfeijffer werd in Rijswijk geboren in januari 1968, studeerde klassieke talen aan de Universiteit Leiden met aansluitend of vooraf een studiereis. Promoveerde in 1996 op een proefschrift over Pindarus, een Griekse dichter. Uit: Schrijvers over schrijvers; Het Oog in de week van ma. 10/8 t/m vr. 14/8-2026.
Ilja woont in het noordwesten van Italië in de havenstad Genua. Hij woont hier sinds 2008 in het historisch hart van de stad. In een palazzo in de binnenstad van Genua woont hij hier samen met zijn vriendin Stella. Zij wonen in het historisch hart van Genua met zijn rauwe sfeer. Hier ontstond in 2013 Ilja Leonard Pfeijffers roman LA SUPERBA, een ode aan de stad Genua.
Ilja Leonard Pfeijffer heeft tweemaal de Tzum-prijs voor de beste literaire zin gewonnen:
- in 2005 met een zin van 35 woorden uit Het grote baggerboek;
* Trekt ie daaropvolgend zijn broek naar omlaag, gaat met die harige aars van hem boven de chili hangen en zet ie me daar toch
zo een dikke darm open dat Noach kon fluiten naar berg Ararat.
- in 2014 met een zin van 48 woorden uit La Superba;
* Het was het witte uur na het middagmaal, de blanke pagina waarop hooguit iets met potlood wordt gekriebeld in geheimschrift
iets om onmiddellijk weer uit te gummen zodra de rolluiken omhoog worden getrokken en het leven opnieuw zwart op wit een aan-
vang neemt met bonnetjes bestellingen en bezwaarschriften.
Ilja Leonard Pfeijffer, een Nederlandse dichter en schrijver, gelauwerd met onder meer de C. Buddinghprijs voor het beste debuut in de Nederlandstalige poëzie met VAN DE VIERKANTE MAN uit 1999 en de Libris Literatuurprijs voor La Superba uit 2014.
De langste zin komt van Pieter Waterdrinker uit zijn magistrale roman TSJAIKOVSKISTRAAT 40; in feite een strijd tussen Sint-Petersburg en Florence. Zelf heb ik deze steden mogen ervaren en beleven. Ze boeien beide door zowel cultuur als commitment; eenmaal gearriveerd, zou je er willen blijven wonen en werken. Volgt hierna tenslotte de langste zin van maar liefst 95 woorden:
Citaat:
Zou deze stad op een andere breedtegraad liggen, in een ander landschap, met een andere stand van de zon, zonder de ellenlange grijze maanden van regen, mist en grauwheid, niet op deze schrale moerasgrond staan, in de bodem waarvan de botten liggen van de ontelbare stakkers die hun leven bij de bouw ervan hebben gelaten, maar op een rots, te midden van fraaie, glooiende heuvels, met de zwartinkten silhouetten van olijfbomen en cipressen dan zou Sint-Petersburg met zijn grande armée van mintgroene, zachtroze, bosbesrode en geelgesausde pleisterwerkgevels Florence met gemak naar de kroon steken...!
hotmail.comGeplaatst in de categorie: literatuur
topschrijvers
6
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!