De Toekomst
Ook al kunnen we er ons veel van voorstellen, we weten niet hoe ons immens heelal gaat evolueren. We weten al veel meer over hoe het zou kunnen ontstaan zijn, hoe het geëvolueerd is en hoe het zou kunnen evolueren. Maar het blijft mysterieus waar het naartoe gaat, hoe het zal eindigen, als het eventueel ooit eindigt. Zoals we ook niet weten wat er voor het onstaan van de moeder van alle bakermatten was. Met ons solipsistisch beperkt verstand is agnostische deemoed op zijn plaats. Vergeleken met de kosmologische insteek is het menselijk bewustzijn een korreltje zand in een immense woestijn. De mens heeft wel het vermogen de gemeenschappelijke kennis van vroeger te accumuleren en voortdurend uit te breiden. Dat kan in de tijdspanne van 1 mensenleven en dat evolueert ook generatie na generatie zolang de mensheid bestaat. Korreltjes zand klitten aaneen, tot potentiële woestijnen van kennis.
De toekomst van onze planeet en alle leven op aarde is concreter. Zoals het nu is blijft dat niet duren. Ooit komt onze dierbare blauwe bol te dicht bij de zon en dan wordt het veel te heet onder de voeten van alles wat hier nu leeft. Daar we met onze CO2-uitstoot de opwarming van de aarde een flink handje toesteken, kennen we nu al de desastreuze gevolgen daarvan. Anno 2026 zorgt die extra hitte wereldwijd voor 500.000 extra doden per jaar. Ook al zouden we erin slagen de opwarming dragelijker te maken de komende eeuwen, ooit staat de aarde te dicht bij de zon en dan is het gedaan met het leven zoals we het nu kennen. Die apocalyps is verre toekomst. Of het wordt voor mensen geen ultiem armageddon als die ondertussen andere planetaire oorden kunnen bewonen. Wetenschappers schatten dat de aarde nog ongeveer 1,7 miljard jaar bewoonbaar blijft. Als de klimaatopwarming ons niet de komende jaren of komende decennia al de das omdoet, want ook dat is mogelijk.
De steeds evoluerende en verfijnende teletijdmachine van wetenschap en technologie geeft ons meer en meer een immersieve bril om de evolutie van het leven sinds het ontstaan van de aarde miljarden jaren geleden te kunnen bekijken. We kunnen van op afstand incognito op bezoek naar vroeger.
Door naar het nabije verleden te kijken genieten we van een soort vanzelfsprekende magie: we kunnen al heel wat toekomst van het eerste leven op aarde gewoon zien. Het vroeger, nu en later van de eerste mensachtigen wordt met de dag meer non-fictie. Onze maatschappij was voor die mensen verre fictie.
We zouden dus de eerste mensachtigen verhalen kunnen vertellen die hun monden doen openvallen. Ze zouden wellicht raar hebben opgekeken als we hen konden vertellen dat ze zich ooit heer en meester zouden voelen over die angstaanjagende savanne. Dat ze zelfs ooit door de voortdurende evolutie van de menselijke creativiteit, zich ooit meester zouden voelen over de hele wereld waarvan de savanne een onderdeel is. Al hadden ze misschien wel door hun vermogen zich snel aan te passen aan een gevaarlijke omgeving al een vermoeden van een bepaald monsterachtig machinaal potentieel. Artificiële intelligentie kent oeroude wortels.
Wij hebben kunnen observeren hoe hun verre toekomst ons verleden werd. De mensen die 100.000 jaar geleden leefden, konden zich weinig voorstellen bij het leven in de Middeleeuwen. Wij hebben er wel letterlijk en figuurlijk beelden van, ook al waren we er evenmin bij. Het kan verkeren.
Al is wetenschapelijke en technologische kennis en macht natuurlijk relatief, we blijven kwetsbare onderdeeltjes van de kosmos. We kunnen vliegen maar we mogen niet te dicht bij de zon gaan vliegen. Gaandeweg leerden we dat wij een gezonde aarde meer nodig hebben dan dat de aarde ons nodig heeft. Dat de eerste mensen de mens centraal stelden is begrijpelijk, ze moesten overleven in een vijandige omgeving. Mettertijd konden we leren dat we een onderdeel zijn van een onmetelijk heelal. Zeker het recente verleden leert ons dat we de samenwerking met alle leven op aarde centraal moeten stellen als we ons biotoop gezond willen houden. We moeten dienende rentmeesters zijn, geen heersende alweters. Zal de redelijkheid ooit dwingend genoeg zijn om ons gedrag in die richting te sturen? Om te overleven moeten we ons biotoop dienen of het zal verdwijnen in andere biotopen. Ooit zal het dat sowieso doen, als de aarde te dicht bij de zon komt. Ooit dacht de mens dat de aarde het centrum was, ondertussen weten we wel beter.
Eén aspect van onze toekomst is perfect te voorspellen: we gaan allemaal dood. Zij die vrede hebben met hun leven, zullen daar minder om geven dan zij die in onmin leven met de veelkantigheid van het leven. Wie gelukkig is kijkt uit naar een toekomst die nog veel mogelijkheden kan geven. Wie ongelukkig is denkt nog veel miserie te kunnen meemaken. De mensheid balanceert voortdurend tussen die twee. Wat ook aantoont dat we produkt en onderdeel zijn van onze kleine en grote omgeving. Niet omgekeerd.
27 augustus 2026
scarlet.beGeplaatst in de categorie: wereld
toekomst
10
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!