DE VERLOREN ZONDAG: ONWETEND
De herfst is het enige seizoen, zo komt het me althans voor, waarin ik meermaals stilsta bij de vergankelijkheid in het algemeen, maar niet zelden ook bij de mijne. Het vallen van de bladeren zal daar ongetwijfeld niet vreemd aan zijn.
In het tegenstelde jaargetijde, de lente, sta ik daar minder bij stil. Dan vraag ik mij zelden af hoe vaak ik bijvoorbeeld nog de magnolia zal zien bloeien of hoeveel keer de kerselaar vruchten zal geven.
Het verkleuren van het bladerdek stemt me, hoe mooi ook, een half jaar later echter weemoedig. Ik gok hoeveel jaren die ik denk nog te hebben (ik reken de gemiddelde leeftijd van mijn overleden grootouders uit en stel tot mijn geruststelling vast dat mijn ouders die leeftijd reeds ruim voorbij zijn) en bedenk: je weet dat niet zeker, hé, morgen valt er misschien een tak op je hoofd.
Onwetend wat de toekomst in petto heeft, knoop ik mijn wandelschoenen en neem tot grote vreugde van Rex de leiband van de haak.
“Kom, we gaan wandelen. Het lot wacht, morgen valt er misschien een tak op mijn hoofd,” zeg ik. De hond kwispelt, blij dat hij zich die vragen niet stelt.
... DE VERLOREN ZONDAG is een reeks waarbij de oplossing van het kruiswoordraadsel in de Zondagskrant (B) aanleiding is tot een stukje. ...
Zie ook: https://hervesuys.org/
Schrijver: Hervé Suys, 30 oktober 2026
hotmail.comGeplaatst in de categorie: filosofie
herfst
1
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!