De ultieme sprong over de schaduw heen
Het moet een van de meest gebezigde spreekwoorden zijn en doet nog steeds opgeld. Bijna iedere dag passeert er wel iets waarvoor het uit de kast gehaald kan worden. Het kabinet dat maar niet van de grond komt, omdat een specifieke partij of fractieleider (we noemen geen namen) niet over haar (maar geven wel het geslacht prijs) schaduw heen kan springen teneinde een degelijke meerderheid te vormen om eens wat te noemen. Dan gaat het om belangen op relatief kleine schaal wanneer je het afzet tegen de wereldproblematiek.
Door je vingers te branden aan Oekraïne, Israël loop je gerede kans op gangreen in een volgend stadium; ik heb op `X' al heel wat losgelaten zwart geteerde vingers rond zien slingeren.
Over je schaduw heen springend op eieren lopen is gecompliceerd en vraagt een bijzondere balans. En je kunt het bijna nooit goed doen waarbij ik in het midden laat wat ik van bijvoorbeeld Rutte en Jette vind.
Toch is het de ongewoon moedige, onvoorziene, geniale, kosmisch geïnspireerde voetstap die de wereld perplex laat staan en die met gevaar voor eigen lijf en leden wordt gezet. Denk aan Rabin en Sadat.
In de toespraak van Chanan Hertzberger t.g.v. de herdenking van de Kristallnacht maakte hij de omgekeerde beweging door bedremmeld naar het vertrouwde terug te schuifelen.
Misschien had hij een vleugje Rabin tentoon kunnen spreiden op het gevaar af mikpunt te worden van Joodse medeburgers hier te lande en elders, maar wel uniek de vlucht naar voren nemend. Hertzberger en Frits Barend om nog iemand te noemen, redeneren vanuit het verleden (begrijpelijk) dat de veiligste optie is je hoog en droog in de synagoge terugtrekken en van daaruit de vijandige buitenwereld op de korrel te nemen waarbij het begrip antisemitisme het alpha en omega is waaronder alle weerstand gevat kan worden. Ik denk dat dat een woord is dat veel mensen bijna niet meer kunnen horen, omdat het steeds meer gereduceerd lijkt tot een reflex die zelfreflectie uitsluit. Misschien oneerbiedig om dat zo te formuleren vanuit het verleden, maar zo voel ik het.
De Rode Lijn-demonstratie werd gedemoniseerd en zou jodenhaat in de hand werken en Joodse Nederlanders daar meer het slachtoffer van maken. Als ik mezelf naga heb ik niet, nooit, nimmer een afkeer gehad van Joden, maar ik merk wel dat ik een voorkeur ben gaan ontwikkelen voor Joden die de Palestijnen de helpende hand toesteken: de Joodse vredesactivisten die olijven helpen plukken in de hoop om gewelddadige kolonisten op afstand te houden of Gideon Levy van de krant Haaretz die niet aflatend kritisch is over hoe Israël zich te buiten gaat en dichter bij huis Job Cohen die het beestje bij de naam durft te noemen: genocide. Want zie de slagregens die een beginnende winter aankondigen in Gaza en wat de Palestijnen daardoor hebben te verduren. Alles lag al plat, schuilen kan bijna niet meer, goederen worden beperkt toegelaten; je kan niet anders doen dan stellen dat al die miserabele omstandigheden bij elkaar bijna logisch moeten leiden naar achtereenvolgens koude, ziekte en dood. Zie het filmpje van de Palestijnse jongen die radeloos tierend door de aan alle kanten lekkende tent loopt, de cineast verwijtend dat hij alleen maar komt om te filmen en hem daarna weer aan zijn lot over laat. Zijn vader roept hem zachtjes tot de orde.
Hoeveel bewondering zou Hertzberger bij zijn rede hebben geoogst door afstand te nemen van wat in Gaza en op de West Bank gebeurt. Hij had waarschijnlijk ongezouten kritiek over zich heen gekregen hebben vanuit eigen gelederen, maar ook veel steun daarbuiten van bijvoorbeeld Cohen en zou zich in de categorie Rabin hebben geplaats met een ultieme sprong over zijn schaduw heen. Daarbij zou hij sympathie winnen voor de Joodse medemens aangezien afkeer zich juist ontwikkelt door wat er in Gaza en op de West Bank gaande is en dat in Israël (en bijv. ook door het CIDI) in uiteenlopende tinten wordt gedoogd; van bewieroking tot goedkeuring tot oogluikend toestaan. Mij doen die mensen niets, terwijl ik veel bewondering heb en liefde voel voor bijvoorbeeld de Israëliërs die de moeite nemen zich in te lezen in het Palestijnse verhaal soms aan de hand genomen door dienstweigerende kinderen en die zich daardoor zijn gaan opwerpen als activisten, de hoon van hun landgenoten ten spijt.
Zie ook: http://www.apartefact.nl
Schrijver: Albert Goudberg, 10 november 2026
casema.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: oorlog
hertzberger
1
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!