Kwatsj
Misschien mag ik nog net een kerstmisser schrijven en als ik dan rekening ga houden met het keurslagerslijf, sidder en sudderen lapjes tekst, gespeend van iedere vorm van vrijheid. Mag het een onsje meer zijn? Nee dat kan echt niet meer. Kwets maar raak, dan ook niet achteraf de draad kwijt als ik geen overspannen verwachting waar maak.
Het is ook altijd wat. Dan nog...als de hele wereld vanzelf sprekend lijkt en die horde maar kraaien op een deadline. Woorden zijn opvallend genoeg, om te doen en als iedereen verdacht veel weg heeft van elkaar, dan zijn we er toch uit? Zou je denken. Dat het wel lekker zit zeker, er zo bovenop. En ik heb het al niet zo op het benauwde.
Tussen tijdlijnen door poederen we ons geneuzel nog even bij...kwatsj. Nee, echt. Dat stampt al uit de tijd met de buik vol van bevlogenheid, laat die lange jubeltenen maar wieberen, Sing Hallelujah en geloof mij dan toch; al ben je een keer de engel, trekken ze alsnog je vleugels uit. Opgeduveld.
Arm hoofd, heeft het rijk alleen, maar breek me de grote bek niet open of wat staat er dan? U wilt het niet weten, lieve kippige liplezer. Tot nader order gesloten houden. Dus schrijf gerust onnavolgbaar en wat er ook op af komt, ongelegen. Dan mag ik mensen niet helemaal volgen, maar kom op zeg. Het zou niet best zijn als mijn tekst uitleg geeft aan jouw gevolg.
Kunt U me nog volgen, staat de vriendschap wel aan...of zien we soms spoken en spreken alleen nog maar in de wartaal? En is het niet de ene sneer, komt er wel een volgende keer? In een tel-tot-tien of je zal zien dat je het recht bij mijn einde had. No doubt about it.
Schrijver: Monique Methorst, 24 december 2013
Geplaatst in de categorie: afscheid
3.9 met 10 stemmen 
696 