Hartenkreten over afscheid

Schrijven en dit delen met anderen is geen vanzelfsprekendheid. Zeker in vormen waar de kwetsbaarheid aan bod komt. De communicatie waar woorden, verhalen neergeschreven zijn, vragen veel vertrouwen. Uw nabijheid in de afgelopen maanden tonen de kracht van het schrijven. Door uw schrijven leer ik nu de mantra Mara/ Nata kennen voor meditatie. Het…

Het kind beantwoordde de liefdevolle blikken van de vader niet. Het was wild en ongezeglijk en moest ¨gehouden" worden achter een houten rek in de woonkamer. In de hal van ons arbeidershuisje gooide het tien eieren aan stukken. Onrust leefde in de ziel van het jongetje en de moeder legde het in de hoge, rieten mand. Ze moest het kind, het zoontje,…

Zo zal ik me, ook in late jaren, onze spaarzame ontmoetingen blijven herinneren. Het licht van je ziel zal doven, eerder dan dat van mij. Jouw beeltenis zal bij me blijven, zal me blijven vergezellen, jouw beeltenis die ik nooit kon naderen, die ik nooit kon kennen. Zo kort vergezelde je mij, mijn allerliefste zus. Als een schim zul je me passeren tot…

Aan de horizon verrijzen sinds jaar en dag de beide hoge woontorens. Wilde men de stad ondanks alles tot de metropool omtoveren die deze ondanks alles nooit zou worden? Hoe het ook zij, de hoogbouw vormt als het ware een uitnodiging voor de wanhopigen die de dood niet schuwen of vrezen, maar die deze daarentegen verwelkomen.....…

De dunne, mintgroene schijfjes, die men ten onrechte de benaming genius verleende, zullen na vijftig lange jaren niet langer mijn halfblinde ogen bezetten. Ik heb moeten turen in het rode schijnsel van een vernuftig geconstrueerde machine met mijn oude halfblinde ogen die overhuifd en bij wijze van spreken nog net niet overweldigd worden door de…

De maand maart, die men in het Frans ¨Mars¨noemt, heeft men vermoedelijk genoemd naar de Romeinse oorlogsgod. Zij kondigt het voorjaar al aan zoals ze ook jouw dood aankondigde. De lente van dat jaar mocht je niet meer beleven. En op die momenten van het fatale afscheid sprak ik je nog, vader!, over de Strabrechtse Heide, purper in de zomer, die…

De rouwkaart die ik aantrof in mijn postvakje trof me als een bliksemflits In die verre, onbestemde contreien hadden dus neef en nichten al die lange, lange jaren hun levens voortgezet, terwijl talloze lotgevallen, beslommeringen en wederwaardigheden zich aan mij voltrokken hadden Ze hadden wellicht in een oud, versleten adressenboekje mijn naam…

Men vroeg mij de kleine, zwarte letters van een scherm in de verte te lezen. Mijn oude, grijsgroene ogen lieten het afweten. Het kwetsbare, fragiele netvlies is verscholen, bevindt zich als het ware op de achtergrond achter de pupil, achter de oogleden en de wimpers. Zal ik eens de bonte, veelkleurige, veelzijdige wereld, het panorama aan mijn…

Het was een warme, wollige sprei, versierd met een symmetrisch patroon van donkerrode motieven die op regelmatige afstanden van elkaar waren aangebracht. Onder de sprei sluimerden en sliepen we; mijn bejaarde moeder en ik. Als ik bij haar was strekten we onze lichamen naast elkaar uit. Haar gezicht naast dat van mij was als gebeeldhouwd uit bleek,…

De deur met opschrift ¨T.Broeckx¨ biedt toegang tot een kale ruimte. Maar de Verzorgingsstaat biedt ook hem een sobere kast met stevige vergrendeling. Het moet wel gezegd worden dat zijn laatste televisietoestel geen lang leven beschoren was. Tot de eigendommen van mijn arme broer behoren overigens vele plakboeken die hij zorgvuldig koestert en beurtelings…

Uitgerekend daar moest het gebeuren, zich voordoen, daar waar die counter is waar ze die zouteloze snacks verkopen, in het voorportaal van het koopjes- en consumptieparadijs dat volgestouwd is met die lullige en waardeloze gadgets waarvoor men zoveel reclame maakt en waarmee men zozeer adverteert en waarover men zo hoog van de toren blaast. Uitgerekend…

De blauwe metalen wandelstok, sinds geruime tijd mijn trouwe maar levenloze metgezel, had haar vaste plaats in de hal van mijn flat verloren. Plotseling trof ik haar niet meer aan. Tijdens de rompslomp van mijn dagelijkse bezigheden en afspraken moest ik haar ergens hebben laten staan. Ik schafte een nieuwe wandelstok aan, dit keer een zwarte…

Een optocht van auto's komt me tegemoet op de snelweg naast mijn huis. Vanuit mijn hoge uitkijkpost, vanachter mijn bureau, observeer ik hun koplichten die oplichten in de duisternis, waarna de voertuigen passeren en hun weg vervolgen. Is ons leven hiermee niet vergelijkbaar: een kort helder moment tussen oceanen van duisternis? Enkele vroegere…

De langgerekte Bosbaan waarop zich af en toe de energieke roeiers in hun wedstrijden en meedogenloze competitie voortspoeden strekt zich met haar diepzwarte water uit in de nabijheid van Amsterdam. Daar zwommen wij ook eens: mijn jeugdvriendin Lucia en ik. Het was 1967. We waren veertien jaar oud. Ik herinner me dat ze een zeegroen badpak droeg.…

Ik had de rouwannonce, in feite tegen beter weten in, op het prikbord geprikt dat een prominente plaats innam in de ruimte die gefrequenteerd werd door de bezoekers van de eetclub. Ik had kunnen beseffen dat mijn zogenaamde ¨vrienden¨ dermate opgingen in hun ziekelijke en ziekmakende ego´s en eigenbelang dat het op de genoemde kaart vermelde heengaan…

Gedurende twintig jaar had de wasmachine trouwe diensten verricht. Hij droeg de trotse naam ¨Oko Lavamat¨. Was het onbegrijpelijk dat mijn tranen rolden toen twee stoere body-builders van ¨Paulissen Witgoed¨ hem kwamen halen en de trappen afdroegen? Ik had het gevoel dat met hem twintig jaar van mijn leven teloor gingen, voorbij waren gegaan, in…

Opnieuw ben ik naar de gebouwen en naar de weiden gegaan, waar ik eens de liefsten heb moeten afgeven, heb moeten overgeven aan vuur en aan aarde. De zalen zijn mij nu bekend. Ze zijn opgesierd met parafernalia die bezwaarlijk kunnen dienen om het leed te verzachten. Er zijn velen komen opdagen voor de lezing over rouwverwerking. Ik neem plaats…

Op mijn heenreis naar het naburige dorp passeerde ik een hoog oprijzende molen met gladde, witte muren waarop spookachtig licht viel uit vele schijnwerpers. Ik ging op bezoek bij mijn klasgenote van de lagere school die de nonnen al evenmin op handen had kunnen dragen en die, zoals ik mij herinner, op de voorste bank zat, in de Gouverneurslaan woonde…

Op een dag zag ik het miezerige verpauperde verdiepinkje in de achterbuurt weer vanaf een afstand en de nu verduisterde en geblindeerde ramen, die me aan leken te grijnzen, leken tot in alle eeuwigheid een onheilspellend verhaal te vertellen. Daarachter werd eens het tragische en tot mateloos ongeluk leidende en veroordeelde leven dat al te spoedig…

Ver, verscholen in de tijd, ligt de herinnering aan de man die mijn Vader was; mijn eerste leraar en mentor die goedwillend over mij waakte; met wie ik op de foto sta: een fragiele baby in de armen en handen van Hem, die ik later zo goed zou leren kennen. Muziek begeleidde zijn leven; hij dook weg in romantische fantasieën die het verdriet om de…

De diverse kerkhoven van onze stad maken daar ook deel van uit en ze kennen als het ware ook de doden een rechtmatige plaats, een verblijf en een domicilie toe alsof zij er nog altijd bij horen. Aan de Goirkestraat houdt een rij van stenen, gevleugelde engelen de wacht, voorzien van trompetten, die het glorieuze hemelse rijk schijnen aan te kondigen…

Ze namen deel aan de vergaderingen en ze schaarden. zich keer op keer rond de tafel In hun innerlijk moeten ondefinieerbare, onherleidbare en kolkende gevoelens hebben rondgetold, maar stil, verstard en verkrampt waren de gezichten waarmee zij voor zich uit staarden. Stil waren hun stemmen die geen uiting gaven aan de mensonterende en grensoverschrijdende…

Aan de horizon bevindt zich de gestalte van de hoge toren, blauwachtig en schimmig in de verte. Ik mag wel met recht beweren van het in Tilburg beruchte flatgebouw. Naar men in de stad beweert dwarrelen daar vanaf grote hoogte met enige tussenpozen de kwetsbare lichamen van de zelfmoordenaars neer als sneeuwvlokken, als stof... Het kostbare maar…

Daar moet het zich afgespeeld hebben, daar waar de massieve kolos van het gebouw van de Holland Amerika Lijn verrijst, daar waar het water tegen de kade klotste toen Rotterdam nog niet haar naoorlogse silhouet verkregen had, maar toen de Sint Laurenskerk in de verte niettemin haar toren verhief, zoals altijd al. Toen, aan die Kade (het moet 1955…

Vandaag is het een heldere oktoberdag met kou in de lucht en met matig zonlicht; vandaag heb ik aangebeld op huisnummer negenendertig in de Gouverneurslaan; ik was dit al langer van plan. De straat ligt er schijnbaar nog altijd zo bij als vijfendertig jaar geleden, maar opeenvolgende bewoners hebben het huis klaarblijkelijk "in bezit" genomen.…

Het was september. De zon was nog warm en zette nog kracht bij. Een moeder moest voorgoed afscheid nemen. Mijn vriendin had verklaard dat ik na de dienst in de kapel moest uitzien naar een mevrouw met een forse huidkwaal in het gezicht. Een dergelijke kwaal heeft wellicht als enig voordeel een onontkoombaar herkenningsteken te vormen, als een baken…

Ach mama, hoe lief, verlegen en fragiel sta je op die oude foto, te midden van twee dames, met een glas wijn in de hand, op een sofa, toen onze oom zijn bruiloft vierde; je was vijfenveertig. Hoe strekte je, toen je tachtig was, je doorgroefde hand naar me uit; hoe zei je; "Je bent mijn kind!" En ik ben nog altijd je oudste dochter, die je de…

Het mooie, solide naamplaatje dat de namen vermeldt van de acht bewoners van ons appartementencomplex en dat na het groot onderhoud bevestigd is, geeft ook de naam weer van de bovenbuurman en mijn naam met de trotse C. van mijn doopnaam Catharina die ik voor genoemd doel verkoos boven mijn roepnaam "Ineke". Op een vroege morgen toen de ochtendschemering…

Op mijn vitrinekast staat een kop en schotel van uiterst breekbaar porselein met daarop turquoise en zwarte motieven; bescheiden en armzalig overblijfsel, souvenir, bewijsstuk en erfstuk dat herinnert aan een vriendschap die drie jaar duurde en die plotseling afgebroken werd door het onvermijdelijke noodlot dat ons allen te wachten staat. Nooit meer…

En eens, eens toen je zwakke, maar zo tedere en zo kwetsbare ziel nog altijd in je flakkerde met een vlam die spoedig zou doven, nam je me mee naar die velden, die ik de velden des doods zou willen noemen. Sinds lange jaren rust je daar, onder de eik die je uitkoos en die je beschermt, zoals het leven je nooit heeft ontzien en zoals dit die ongeneeslijke…