Mounir Samuel
Eva Jinek, vrijdagavond 5 juni 2015. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgt, maar Monique Samuel schuift weer aan in een veelbekeken talkshow.
Haar haar is als van een jongeman geknipt en ze probeert in haar fysieke houding wat boers over te komen. Eva kondigt alvast aan dat Monique heeft besloten om nu een man te worden, alsof het niets is. Ik heb haar blogschrijverij wat gevolgd, net als Eva, en Monique is werkelijk van diep gekomen. Ze was zwaar depressief en suïcidaal. Na een huwelijk met een man werd ze een overtuigde lesbienne en kreeg ze een relatie met een vrouw. Als vrouw met lange haren en ogentrekkende rondingen moest ze de mannen van zich afslaan en dat wilde ze niet meer. Bij Pauw en Witteman danste ze nog frivool en opwindend op de discussietafel.
De hoogst intelligente Monique zit in een enorme identiteitscrisis, die wij allemaal zoveel mogelijk mogen volgen, als het aan haar ligt. Er is zelfs een professionele fotograaf opgetrommeld om al haar veranderingen vast te leggen. Haar spiegelverslaving en navelstaarderij riekt naar een narcistische stoornis, terwijl ze op zich best intellectuele genialiteit ten toon kan spreiden, maar de ziekelijke obsessie met haar lichaam en haar seksuele voorkeur houdt haar als een circusact in de greep.
De media smullen van haar innerlijke zoektocht naar haar ware zelf en van de rare bokkensprongen, die ze maakt. 'Misschien zit ik hier over twee jaar met een baard!', zei ze serieus, terwijl Robert ten Brink daar op reageerde. Hij hoopte het van niet, omdat ze zonder baard veel knapper is. Wat zij meteen als discriminatie opvatte en een ondermijning van haar transgenderwilsbesluit. Een tweede Conchita lijkt in de maak!...
Ik liep in mijn tienertijd als een travestiet op een camping in Ouddorp aan Zee rond en je wilt niet weten hoe vijandig en bespottend de bierbuikmacho's reageerden. Ergens strijdt Monique een nobele strijd om meer erkenning van de variabele, seksuele kanten van de mens, maar ze meet het zo opzichtig en kolderiek uit.
Inderdaad, ik heb met haar te doen. Ze moet niets meer van mannen hebben en toch wil ze nu zelf een man worden, terwijl mannen ook op mannen kunnen vallen. Ik mailde haar, dat ik haar biografie wel wilde schrijven, waar ze niet op reageerde. Ze heeft blijkbaar een vooroordeel over mannen en dat blijkt ook uit de stereotiepe beeldvormingen, die zij over mannen ten toon spreidt. Volgens mij leeft ze op de rand van de waanzin en is ze daarom zo hot in medialand. Nu wil ze ineens met haar geliefde in Egypte trouwen en beschouwt haar familie daar haar als een man, waardoor al hun antipathie plotsklaps is verdwenen.
Ze is echt niet zo gek, dat ze zichzelf ook fysiek tot man laat ombouwen of ik moet me vergissen in haar intelligentie. Okay, ze heeft haar naam een mannelijke tint gegeven en ze heet voortaan Mounir, maar als ik mij Joanna ga noemen, dan ben ik ook niet meteen totaal een vrouw.
Volgens mij is het aangeboren geslacht van een mens bepalend en kun je dat wel willen veranderen, maar dan nog zul je er nooit vrede bij vinden.
Monique is psychisch in disbalans en ik raad haar dan ook dringend een bekwame psychiater aan, in plaats van dat slavernijgedrag op de beeldbuis met ontoereikende hulpverleners als miss Eva Jinek.
Schrijver: Joanan Rutgers, 6 juni 2015
Geplaatst in de categorie: psychologie
3.3 met 3 stemmen 
1.279 