Groene pepermuntjes
In Kollum woonden wij in een vrij moderne pastorie met een ruime achtertuin, die grensde aan de imposante, gereformeerde kerk. Er stonden drie appelbomen, een kleine, een wat grotere en een grote. Als middelste broer was de middelste grote boom voor mij, de andere bomen waren voor mijn oudste en jongste broer, Addy en Gustaaf. Op een dag kreeg ik de nog met bloed besmeurde horens van een koe mee naar huis, gekregen van slager heit Zeldenrust, maar die moesten zo snel mogelijk teruggebracht worden, vond mijn moeder. In de zomers kregen we vaak glazen Rivella en Hero cassis met een ijsklontje. Dat vond ik echt zalig dorstlessend. Bij het trekken aan een balk, die over de brede sloot voor ons huis lag, kreeg ik opeens een roestige spijker in mijn rechterhand, wat enorm bloedde. Heit Zeldenrust was toevallig bij ons thuis en hij gooide het hele flesje jodium over de wond leeg. Dat vond ik echt heel bijzonder van hem. Het litteken van pakweg zes centimeter is nog steeds goed zichtbaar.
Tijdens de kerkdiensten ruilden we vaak witte pepermuntjes met groene pepermuntjes van de lokale kunstschilder Salverda. Die pepermuntjes waren stukken lekkerder en we begrepen maar niet waar hij die vandaan haalde. Ik heb daarna mijn hele leven naar die groene pepermuntjes uitgekeken, maar ik ben ze nooit meer ergens tegengekomen. Misschien fabriceerde de oude Salverda ze wel zelf. Er zat in ieder geval net zo'n professioneel, papieren hoesje omheen als die van onze King-pepermuntjes. Salverda's preeksnoep was echt superlekker. Net zo intens als de geur van frambozenjam en duizendschoon. Zelfs aantrekkelijker dan de malse benen van mijn kleuterjuffrouw Van der Zee, die in een groot gebouw naast onze pastorie haar kleuterklas bestuurde. Op een zwart-wit-foto zit ik met mijn kleuterklas in de achtertuin. Juf in een supersexy, korte rok. Bijna een tafereel uit de achtttiende eeuw. Mijn vriendin Margriet staat er ook op. Ik draag een korte broek, waar ik eerst nog zozeer om gehuild heb, omdat ik het een enorme vernedering vond, zo met die stupide sandalen en lullige sokjes. Ik schaamde me rot en ik voelde me net een kaalgeschoren schaap. Maar de smaak van Salverda's groene pepermuntjes overheerste.
Schrijver: Joanan Rutgers, 1 november 2015
Geplaatst in de categorie: geschiedenis
3.7 met 3 stemmen
568