Voor wie?
Voor wie schrijf je, voor een publiek of voor jezelf? Publieksgericht schrijven is een vak waarvoor opleidingen bestaan, al kun je het ook in de praktijk leren. Namen noemen begin ik niet aan, maar op deze site lees ik gelukkig genoeg werk van mensen die het helemaal in de vingers lijken te hebben. Uiteraard ook teksten van mensen die ten onrechte denken dat ze er grootmeesters in zijn.
Ik heb de indruk dat dichters vaak puur voor zichzelf schrijven, dat er niet veel zijn die zich echt afvragen welke lezer hij wil aanspreken, welke boodschap hij wil uitdragen en aan welke regels hij zich maar beter kan houden. Daarbij is me iets is opgevallen waaraan ik me ook wel schuldig heb gemaakt. Dat is het schrijven helemaal voor jezelf en vervolgens mokken dat je geen waardering krijgt. Een dichter beweert bijvoorbeeld zich van niemand iets aan te trekken en de regels van de dichtkunst aan zijn laars te lappen, maar lijkt er zijn levenswerk van te maken te klagen over gebrek aan waardering. Deels begrijp ik dat wel, want die dichter vindt zichzelf geweldig en verwacht dus wel enige aanbidding.
Maar het is niet mijn bedoeling iemand te kakken te zetten, ik wil alleen op het verschijnsel wijzen en er zelf een les uit trekken. Op een paar hermetische verzen die ik onder pseudoniem heb gepubliceerd is nauwelijks respons gekomen. Prima, mag ik ook niet verwachten. Blijkbaar is er geen publiek voor en ik houd die dingen maar verder voor mijzelf. Om mijn overige werk zal ook niemand juichen, maar ik ben tevreden met de waardering die ik krijg. Ik ben nu eenmaal geen groot dichter.
Schrijver: Jacob van Schaijk, 13 maart 2016
Geplaatst in de categorie: literatuur
3.4 met 15 stemmen
857