#FreeTheNipple
Al langere tijd speel ik met de gedachte om, als het hier in Nederland mij te Hollands benauwd wordt, te emigreren naar het prachtige IJsland. Een land waar men nog steeds gelooft in meerdere goden en godinnen, volgens het officieel geheten Ásatrú (= trouw aan de goden): het oude zogenaamde heidense geloof dat rond het jaar 1000 na Christus praktisch volledig verdween door de kerstening van Europese landen. Alleen in sommige Scandinavische landen bleef een kern bestaan die de laatste decennia weer opleeft. In IJsland is dit geloof in meerdere goden en godinnen officieel erkend als godsdienst. Het valt onder de paraplu van wat paganisme genoemd wordt en kent overeenkomsten met het latere Wicca, dat vooral aanhang geniet in Engeland en Amerika en waarin de rol van godinnen en met name de Moedergodin, een nog grotere rol van betekenis heeft gekregen.
In Nederland is er slechts een kleine aanhang voor deze polytheïstische manieren van geloven. Het monotheïsme, waarbij mensen elkaar bestrijden wie de ene ware god eert en wie het ene ware geloof kent, doordrenkt in grote mate ons dualistische gedachtegoed. Er is maar één waarheid en iets is goed of iets is fout. Iets is waar of iets is onwaar. Iets is zus of iets is zo. Het geloof in meerdere godheden geeft zoveel meer ruimte voor meer waarheden en meerdere wegen om daar te komen waar een mens zijn wil. Die ruimte heb ik altijd gevoeld bij de Scandinavische landen met hun zeer tot de verbeelding sprekende Keltische mythen en sagen en met name bij het prachtige midden op zee gelegen IJsland.
Het verbaasde mij dan ook niet om in een artikel van het NRC te lezen dat het feminisme in IJsland hoogtij viert en niet alleen onder vrouwen, maar ook, en overtuigend steeds meer, onder mannen. Als moderne man in IJsland ben je feminist. Wat mij betreft een logisch en direct gevolg van een cultuur waarin er meerdere manieren van geloven bestaan in meerdere godheden inclusief godinnen. Een verering van een vrouwelijke godheid geeft immers aan hoe het vrouwelijke in de cultuur van een land gewaardeerd wordt.
In het artikel wordt uitgelegd hoe de IJslandse jonge feministische beweging #FreeTheNipple is ontstaan, waarbij jonge vrouwen topless actie voeren tegen de seksualisering van hun lichaam en in dit geval in het bijzonder van hun borsten. Waarom moeten zij hun borsten en tepels bedekken en mannen niet? Alleen omdat er wat meer vet inzit? Dat vinden ze goed waardeloos en ze zitten er als vrouwelijke bouwvakkers bij, in spijkerbroek, helemaal topless of met stoere open hemden en jacks met niets eronder, waardoor de borsten vrij van enige beknotting kunnen zwieren.
Deze spontaan ontstane beweging vertoont overeenkomsten met de feministische beweging in ons land en omringende landen in de vorige eeuw, waarbij vrouwen letterlijk hun beha's in de ban deden, soms zelfs ritueel verbrandden, als protest tegen de beknotting van het vrouwelijke aan ons lijf en in onze cultuur.
Bij de natuurstammen, die o.a. in Afrikaanse landen leven, zie je ook geen beha's en lopen vrouwen ook gewoon topless rond, dus waarom is dat vrouwelijk deel van het lichaam in de rest van de wereld zó sterk geseksualiseerd dat je als vrouw niet topless over straat mag gaan, zelfs niet als het zó warm is dat alle mannen dat wel doen? Een mannenborst kan net zo sexy zijn als een vrouwenborst, maar vrouwen bespringen een man met een gespierde borstkas en een gladde sixpack op straat toch ook niet als hun hormonen daarvan op hol slaan? De jonge feministen uit IJsland hebben groot gelijk. Het is tijd onze tepels te bevrijden van het seksueel onderdrukkende juk dat de christelijke kerken ons hebben opgelegd.
Dat bracht mij op een idee toen ik gisteravond het verschrikkelijk lelijke schreeuwliedje van Israël zag winnen op het Eurovisie Songfestival. De arme Ari Ólafsson uit IJsland werd met zijn mooie ballade 'Our Choice' laatste. Dat moet volgend jaar beter. En gezien het feit dat het al een aantal jaren meer om een politieke boodschap gaat dan om het liedje, denk ik dat IJsland volgend jaar maar eens de jonge #FreeTheNipple beweging naar Israël moet sturen. Want een paar jaar geleden hadden wij met Ilse en Waylon echt het beste liedje, maar won het politieke LGBT statement van de vrouw met baard. En er waren gisteren echt veel mooiere songs die hadden moeten winnen, zoals het prachtige 'Nobody But You' van de Oostenrijkse zanger Cesár Sampson, maar tot mijn grote verbazing hoorde ik, nadat Israël gewonnen had, dat het winnende liedje er een zou zijn geweest van een #MeToo statement.
Tja. Als dat mij, als hartstochtelijke aanhanger van de #MeToo beweging, zelfs ontgaan is, dan is de boodschap toch niet zo best verpakt geweest. Dat kan beter! Dat kan IJsland beter! We sturen een paar stoere jonge IJslandse feministes met een geweldig lied naar het land van melk en honing. Een topless performance die de hele wereld wakker schudt! En dan een keer geen topless optreden van vrouwen om de reden waarom dat in alle westerse landen in nachtclubs gebeurt, nee, juist om de tegengestelde reden! Eens zien of dat werkt in de inmiddels al eeuwenlange gespannen verhoudingen tussen de seksen. De titel is er al: Free The Nipple! Nu nog een pakkende songtekst, een swingend muziekje eronder en dan kunnen de jonge IJslandse vrouwen inpakken en uitpakken!
Moet er wel volgend jaar een beetje vrede in Israël zijn, anders is het beter thuis te blijven. In een jaar kan veel gebeuren. Misschien dat het dan toch eindelijk vrede gaat worden tussen Noord- en Zuid-Korea. Misschien dat dit tussen Iran en Israël ook nog gaat lukken. Misschien dat de rasrascist en rasseksist Trump dan toch voor elkaar krijgt dat er iets meer vrede op de wereld komt. Dan mag hij van mij best die Nobelprijs krijgen. Misschien krijgt hij de smaak te pakken en sluit hij zich ook nog aan bij de emancipatiebewegingen van vrouwen, zwarten (en overige donkergekleurde mensen), gehandicapten, LGBT en overige onderdrukte groepen op onze aardbol. Als hij dan ook nog alle discriminatie de wereld uit helpt, dan mag hij van mij zelfs een standbeeld.
Maar het kan ook goed fout gaan. Zoals het volgens sommige wetenschappers 500 miljoen jaren geleden op Mars is fout gegaan toen daar een kernoorlog uitbrak tussen mensachtigen en een grote waterstofbom de hele planeet tot diepvrieskist omtoverde. Dus met een beetje pech zijn we volgend jaar allemaal tegen wil en dank in het heelal zwevende ijslolly's. En met een beetje geluk is het eindelijk vrede op aarde en in de harten van alle mensen. Het moet toch ooit een keer lukken. Het liefst ergens tussen nu en over een jaar. En niet pas over 500 miljoen jaren op een andere planeet in een of ander universum.
... Onderstaande link gaat naar het NRC artikel: 'Hier zijn ook mannen feminist', Maral Noshad Sharifi, 11 mei 2018. ...
Zie ook: https://www.nrc.nl/nieuws...n-ook-mannen-feminist-a1602613
Schrijver: Gabriëla Mommers, 14 mei 2018
Geplaatst in de categorie: actualiteit
4.1 met 10 stemmen
931