Pechvogels en bofkonten

Recent in de media een pittig onderzoeksresultaat waaruit zonneklaar blijkt, dat een grote groep landgenoten onder het bestaansminimum moet leven. Uitkeringen en minimumloon zouden flink omhoog moeten om deze groep meer armslag te geven. Is dat nodig? In Nederland gaat toch niemand dood van de honger? Dit is een tamelijk afgekloven dooddoener tijdens de borrelpraat van bofkontjes. Doodgaan niet, maar de groep die het niet goed lukt om de spreekwoordelijke eindjes aan elkaar te knopen, kan niet goed aan de samenleving deelnemen. Alle energie gaat meer dan op aan zorgen, verhullen van tegenslag voor de kindjes of de buren, angst voor de rekeningen en angst voor de belastingen. Of aan verdriet om de hopeloosheid van je bestaan en het ronddraaien in bureaucratische moerassen.

De vraag rijst of wij willen dat in ons relatief rijke land zoveel mensen moeten tobben. Kinderen die in dit soort situaties opgroeien hebben immers veel minder kans van slagen op latere leeftijd. Kortom, de maatschappelijke schade door de enorme kloof tussen de pechvogels en de mensen die het wel goed redden is te groot. Met laffe smoesjes dat deze groep mag stoppen met ‘de handjes ophouden’ kunnen wij deze schande niet wegpoetsen. Zo is een deel van de naoorlogse geboortegolfers op de oudere dag niet bepaald aan het tobben met deelnemen aan de maatschappij. Met overwaarden, caravans, campers, zonnepanelen, verre reizen, dure fietsen, verbouwingen, de nieuwe keuken met kookeiland en het redelijke pensioen, leven de grijskoppen redelijk welvarend de herfst van hun leven door.

Misgunnen is niet aan de orde. Ook deze categorie heeft namelijk gewerkt, bijgedragen aan de zorg en kinderen zo goed mogelijk opgevoed. Alleen is het welvaartsniveau vergeleken met de tobbers onder de armoedegrens wel heel erg groot. Al helemaal met een deel van de jongere mensen in ons land. Nu ja, ook daar bofkontjes met goede opleidingen en welvarende ouders die steuntjes in de rug geven voor oppas of hypotheek. Maar een flink deel zoekt zich een ongeluk naar een huis. Zij lezen over vastgoed ontwikkelingen, verkoop van huurhuizen, idiote prijzen en onmogelijke criteria om een hypotheek te verwerven. Nee, het paradijs op aarde vinden wij niet. Wel lijkt mij het meer dichten van de kloof tussen bofkonten en de groep die worstelt rond het bestaansminimum voor de samenleving als geheel veel beter.

Wellicht kost dat een flinke investering nu, maar op de langere termijn is een land er altijd beter aan toe als teleurstelling, boosheid en wrok bij pechvogels overgaan in betere leefomstandigheden en werkelijk meedoen aan het leven van alledag, inclusief op die manier een betere toekomst voor veel kinderen.

armoede bestaansminimum uitkeringen toekomst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.3 met 15 stemmen 851