PINPAS GEDOE
Ik sta bij de kassa. De band stopt. De caissière noemt een bedrag. Tweeëndertig euro en vijftig cent. En dan gebeurt het. De Totale Verbazing.
De man voor me kijkt alsof hij zojuist door een vreemde mogendheid is ontvoerd en nu plotseling wordt geconfronteerd met het concept 'ruilhandel'. Betalen? Hier? Met geld?
Hij begint te graven. Het is een archeologische expeditie in de diepe zakken van een jas die al sinds 1998 geen stomerij heeft gezien. Hij haalt een verfrommeld bonnetje van een bouwmarkt tevoorschijn. Een verdwaalde pepermunt vol pluizen. Een sleutelbos die zo groot is dat je er een middelgroot gevangeniscomplex mee kunt beheren. Maar geen pinpas.
De rij achter hem zucht. Het is een ritmisch, melancholisch geluid. Een koor van mensen die weten dat hun kostbare, eindige leven op dit moment langzaam weglekt tussen de schappen met bonus-aanbiedingen. We staan daar als figuranten in een absurdistisch toneelstuk over de totale stilstand van de mensheid.
"Wacht even hoor," zegt hij. Hij lacht erbij. Een verontschuldigend lachje dat eigenlijk zegt: Ik ben het centrum van het universum en jullie tijd is mijn speelgoed.
Eindelijk. De portemonnee. Hij opent hem met de tederheid waarmee je een relikwie aanraakt. Hij zoekt het pasje. Hij vindt het. Hij kijkt ernaar alsof het een magisch voorwerp is dat hem zojuist door een engel is aangereikt.
Hij pint. Hij pakt zijn bonnetje. Hij loopt weg met de tred van een man die zojuist een wereldwonder heeft verricht.
Dan ben ik aan de beurt en ik grijp met een superieure blik naar mijn binnenzak en voel de wereld onder mijn voeten wegvallen wanneer mijn hand slechts een koud, leeg gat in de voering vindt, terwijl achter me het eerste, ritmische zuchten begint van een rij mensen die zojuist een nieuwe hoofdrolspeler voor hun collectieve haat hebben gevonden.
28 mei 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: algemeen
pinpas
11
Geef je reactie op deze inzending: