Vogelen

We hadden een rondje door de Betuwe gelopen en streken neer op een terras in Eck en Wiel. Het gesprek kwam op de vogelapp en sprong van vogels naar duiven.

“Duiven, getver,” zei een vriendin. “Duiven poepen op mijn terras, het zijn een soort ratten. Mensen die ze broodkruimels voeren: stop ermee, anders zit de hele familie duif daar te schijten.”
“Ze zijn ook zo dom,” reageerde een andere. “Zitten ze op een takje met zijn tweeën, de dikzakken. Krak, ja hoor. Kijken: wat is het voor vogel? Een duif. Hahaha.”
Ze grist een servetje van tafel en dept het zweet van haar voorhoofd.

“Zijn duiven zo dom?” vraag ik de volgende dag aan mijn gezelschap. Ik neem een hap van mijn vlaai.

“Wat dacht je van postduiven? Postduiven vliegen het continent over en vinden de weg terug naar huis.”

“Ik las laatst dat een duif een Monet van een Picasso kan onderscheiden.”

“Hier is onderzoek naar gedaan,” zegt mijn schoonzus vrolijk als ze mijn lach ziet. Haar zus heeft uilen opgevangen en grootgebracht. Hun moeder kent vogelsoorten, insecten en planten op duizelingwekkend detailniveau. Mijn broer is erdoor aangestoken; hij wijst me vogels bij hun naam aan. Bij ons thuis werden alle vogels over één kam geschoren. Ik pik zo een graantje mee.

Er was een duif die steeds tegen ons raam aanvloog. Bam. Dan viel hij en waggelde een stukje. Hij scharrelde door de voortuin, zat onder onze conifeer, vloog weg en kwam weer terug. Bam. We sloegen onze handen voor onze mond.

Ik was al op zoek naar een doos. Mijn zoon had weer iets besteld. Ik greep naar de verpakking en deed de voordeur open. “Oh, hij is weg. Nee, hij is weer terug.”

Ik pakte mijn laptop en googelde: duif met lamme vleugel dierenambulance.

“Hij zit op de vensterbank.”

“Wacht. Ik lees dat je de vogel beter niet zelf kunt oppakken.”

We schrikken op van gefladder en een gezicht vlak bij ons raam. De buurman van een paar huizen verder wurmt zich plotseling door de struiken in onze tuin. Met twee handen schept hij de duif zo van de vensterbank en loopt er vastberaden mee weg.

Verbluft kijk ik hem na, mijn laptop open op schoot.

“Nou, opgelost,” zegt zoon.

duiven

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 5 stemmen 171