De aardigste versie

Rond zessen kwamen we in Hamburg aan. Vlak voordat mijn man rechtsaf sloeg richting het hotel, schoot er een auto achter ons vandaan die rechtdoor reed en onder het viaduct langs een andere auto schampte. Botsing?
"Zag je dat?" zei mijn zoon.

De auto's reden door. Ik keek naar de ijzeren brug over de Elbe, waar net een trein overheen reed. Een groot, industrieel gevaarte.

We zetten onze pepermuntgroene Skoda eerst in een parkeergarage voorbij het Ibishotel. Die lichte spanning van een vreemde stad binnenrijden. Daar ontstaat het eerste gekibbel. "Bij het hotel kon je direct naar links, daar zag ik volgens mij ook een parkeerplaats...!" Spanning en vermoeidheid. Zelfs een parkeergarage die je niet kent roept gedoe op.

We liepen tussen de gebouwen door terug naar het hotel en zagen glimpjes van de stad. De volgende ochtend had ik met oordopjes in aanzienlijk beter geslapen dan zoon zonder.

We wandelden vanuit het hotel naar Miniatuur Wunderland. Onderweg omringd door monumentale pakhuizen en bruggen. We bezochten alle verdiepingen. Af en toe namen we iets te drinken. En weer door.
Om de twintig minuten werd het licht gedempt en veranderden Italië, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en de Verenigde Staten langzaam in een donkere pracht vol lichtjes.
Ik zag Mount Rushmore: de presidentkoppen die we ooit in het echt hadden aanschouwd. Elke keer als mijn oog op iets viel, dacht ik: wauw. Details, details, zoveel. Mensen op een festival, dolfijnen in zee, havens, dorpjes, boerderijen en berggebieden.
Een vliegveld met een vliegtuig dat opsteeg!

Een beetje duizelig stonden we een paar uur later buiten. Knipperende ogen tegen het zonlicht. We wandelden naar de haven, een heerlijke plek aan de Elbe. De Elbphilharmonie ("Dat moet je gezien hebben," aldus een collega van man.) Een waanzinnig gebouw aan de rivier.

Moderne eettentjes, bruggen, water. Terwijl ik nog om me heen keek, liet zoon met regelmaat weten dat hij inmiddels wel trek had. De mannen staken over.
Ze liepen fors voor me uit. Ik keek nog om me heen en wilde foto's maken toen ik het stalletje met crêpes zag en gaf een schreeuw. Mensen keken op en om. Ten slotte keerden de mannen zich ook om. De afstand was te groot om hun gezichtsuitdrukkingen te kunnen zien. Gelukkig maar.

Ik wees naar de crêperie en bestelde er ter plekke drie in mijn gebrekkige Duits, want meer heb ik niet in huis. Tot ergernis van zoon, die zich kapot schaamde.
Onze wandeling ging verder naar de St. Nikolai Kirche. Zwartgeblakerd, maar nog steeds mooi.

We belandden bij de Hygieiafontein, op de binnenplaats achter het Raadhuis. Hier maakten we een filmpje voor vriendin S., die vijftig werd. Zoon pakte door waar ik aarzelde.
"Okee, ik ga je filmen."
Hij maakte snel een rondje langs de historische gevels en toen kwam ik. Het stond er in twee keer op. Zoon was tevreden.
"Je was helemaal jezelf en toch niet overdreven. Eigenlijk was je de aardigste versie van jezelf."
Hij klonk verbaasd.

hamburg elbphilharmonie hygieiafontein

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 4