Daar moet je mee beginnen
Mijn medecursist las als eerste zijn tekst hardop voor. Het ging over mij. Er klonk ironie in zijn toon. Ik hoorde hoe hij mijn opmerking dat ik graag bladen las had verwerkt in zijn stukje. De Esta was het magazine waarover ik mijn enthousiasme niet onder stoelen of banken stak.
Tijdens het voorlezen verscheen een lachje om de mond van de andere cursiste. Na zijn laatste woord keken ze elkaar even aan, voordat zij haar portret voorlas. Het was een blik die ik herkende uit mijn middelbare schooltijd. Haar tekst was goed geschreven. Mijn hart bonsde toen ik aan de beurt was. De docent zei dat ik toegankelijk schreef, maar soms te veel Libelle-taal bezigde, zoals hij dat noemde.
Naast mijn werk volgde ik een cursus Journalistiek. Onze docent was een ex-adjunct-hoofdredacteur van een kwaliteitskrant. Ik had nog geen woord geschreven, op een kort verslag over mijn Nijmeegse Vierdaagse-ervaring na. Dat had ik gemaakt op verzoek van mijn neef Henry, voor het familiekrantje dat hij had opgericht.
Bij het voorstelrondje hoorde ik dat de anderen al schrijf- en publicatie-ervaring hadden. Ik vertelde dat ik van lezen hield en voor mijn werk intakeverslagen schreef, nog met pen op papier. Dat vond ik leuk om te doen. Leuk was mijn favoriete bijwoord.
De tweede cursusavond kwam ik rechtstreeks uit mijn werk. Ik at bij de Mac op het station en reisde daarna door naar de les. Het was de dag waarop Theo van Gogh op straat was vermoord. Het nieuws over de moord was die dag overal. Het was te vers om er meteen een stukje over te schrijven. Mijn broer en ik belden elkaar op het werk om onze ontzetting te delen. Dat deden we normaal nooit.
Aan het begin van de derde bijeenkomst liet de vrouw die tijdens de eerste voorstelronde de meeste indruk op mij had gemaakt weten dat ze zou stoppen met de cursus. “Ik merk dat ik er niet aan toe ben.” Ze pakte haar tas, knikte naar ons en verliet het lokaal.
Daar keek ik van op. Zij deed wat ik af en toe overwoog.
Achteraf zie ik dat ik tijdens die cursus vooral op zoek was naar bewijs dat ik beter kon stoppen.
De docent liet ons enkele krantenfoto’s zien. We moesten er twee uitkiezen en er een onderschrift bij schrijven. Hij pakte zijn sigaretten en liep het lokaal uit. Zijn colbertje achteloos in zijn hand.
Er kwam weinig uit mijn handen.
“Mag ik het thuis bekijken en dan meteen een berichtje sturen met de tekst?”
Hij keek me peilend aan.
Zonder het geroezemoes van anderen om me heen keek ik nog eens goed naar de foto. Het was een foto van een vrouw uit Bangladesh, met een klein kind in haar armen. Droogte, ellende.
De volgende bijeenkomst noemde hij enkele voorbeelden die volgens hem treffend geschreven waren. Mijn zin zat erbij.
Ik had geen internet en typte mijn teksten op een gedateerde Apple Classic.
Het nieuwsbericht was het slechtste wat ik tot dan toe had geschreven. Het sfeerverslag voelde als een kans.
Ga naar een bijeenkomst, interview mensen, neem er zelf aan deel en schrijf een verslag.
Negen maanden eerder was mijn vader gestorven. In de stad waar ik woonde werd een herdenkingsdienst gehouden ter nagedachtenis aan Elisabeth Kübler-Ross, de Oostenrijkse psychiater die bekend werd met haar theorie over rouwfasen.
Twee dagen later stapte ik er binnen, mijn schrijfblok in de hand. Ik stelde me voor aan de organisatie en raakte in gesprek met enkele aanwezigen.
“Wat leuk dat je dit gaat doen, kun je het ons toesturen?”
God nee, dacht ik, en ik knikte bevestigend.
Het hele weekend sloot ik mezelf op. Ik liep rondjes door mijn kamer en liet de telefoon gaan. Tot irritatie van mijn beste vriendin. Zij was bezig met haar carrière en had geen idee wat ik mezelf had te bewijzen. Ik zag mezelf niet als iemand bij wie dingen ook konden lukken.
De docent vond de laatste alinea sterk geschreven. Hij schudde zijn hoofd en keek me aan.
“Daar moet je je verslag natuurlijk mee beginnen.”
Schrijver: Mohair
2 augustus 2026
Geplaatst in de categorie: school
5.0 met 1 stemmen 
1 