DE STEEKPROEF

Er zijn weinig plekken waar je zo snel van klant in verdachte verandert als bij de zelfscankassa in een supermarkt.

Je staat bij de zelfscankassa en er liggen maar een paar dingetjes in je mandje: twee gevulde koeken en een tros bananen, die je keurig volgens alle bekende spelregels scant.

Tot zover, niets aan de hand.
Niemand heeft last van je, je hebt geen andere prijsstickers op je aankopen geplakt of een blik biologische patat in je binnenzak geritseld.
Dan wil je betalen.
En precies dan verschijnt een zin op het scherm:

“Er komt een medewerker aan voor een steekproef.”

Een steekproef.
Dat klinkt niet onvriendelijk.
Alsof een wetenschappelijk onderzoeker even wil weten wat je van de nieuwe biologische blikken patat vindt.
Intussen sta je hier met het gevoel of je op het vliegveld uit de rij wordt gepikt door twee achterdochtige marechaussees met een mitrailleur in de aanslag.

Dus wacht je. De medewerker komt niet. Naar je gevoel is er al een kwartier verstreken.
Je kijkt om je heen. Een vrouw, kennelijk van een weeshuis, met twee tot de nok gevulde winkelwagens waarin zich onder andere 83 broden en 74 pakken soep bevinden-tijd genoeg om ze te tellen- loopt fluitend , ongehinderd door controle gedoe, naar buiten. Verdacht! Ze fluit..

Verderop zie je een medewerkster lopen. Ze kijkt jouw kant op, maar loopt snel richting de "zuivel-boulevard". In jouw koortsige ongeduld lijkt het wel of ze sluipt. Weg van jou.
Je zou denken dat ze vermoeden dat je iets gestolen hebt terwijl toch niemand je (nog) heeft beschuldigd. Misschien is ze bezig een arrestatieteam te organiseren. Ja, dat kan toch?

Hoe dan ook; die zin op het scherm: "Er komt een medewerker aan voor een steekproef," doet iets met je brein.
Het begon met het vertrouwen van de supermarkt in jou. Zo van:
“ U mag vanaf nu uw eigen boodschappen scannen. U krijgt ons vertrouwen."
Dat klinkt eigentijds, efficiënt en snelheid bevorderend.

Tot het systeem zegt: “Ja, dat had je gedacht.”
En daar sta je dan met je goede gedrag. Je hebt alle werkzaamheden van de medewerkers overgenomen, zoals scannen, inpakken, betalen. En dat alles zonder het bijbehorende salaris van een medewerker.
En dan , voordat je de deur uit kan, mag je nog even aantonen dat je geen draaideurcrimineel bent. Dat je niet van plan was om met twee niet gescande gevulde koeken een criminele organisatie te beginnen.

Eindelijk komt er een medewerker. Naar jouw gevoel na een half uur, maar in werkelijkheid vrijwel direct. Dat dan weer wel want tijd is een raar ding als je weinig geduld hebt.

Een jongen van een jaar of twintig. Of veertien. Kan ook. In mijn stokoude ogen worden ze steeds jonger.
Hij controleert geroutineerd mijn tros bananen en de twee gevulde koeken, terwijl hij geintjes uitwisselt met een collega. Hij heeft volstrekt geen idee, wat hij nou eigenlijk aan het doen is.

"Alles oké," zegt hij.
Geruststellend.

Als ik de deur uit loop, heb ik niet het gevoel dat ik mijn boodschappen heb betaald, maar dat ik zojuist voorwaardelijk ben vrijgesproken..

Tot onzin..

Zie ook: https://kees444456.substack.com/publish/posts/published

Schrijver: Kees, 6 september 2026

keesschilder907gmail.com

steekproef

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.8 met 4 stemmen 26