Een vis op het droge

Op de stoep, vlak voor de tunnel richting de rivier, stonden twee jongens van hooguit tien. De een had een hengel in zijn handen. De andere sprak een vrouw op een fiets aan. De vrouw, sportief gekleed, stopte even en stapte weer op. Onze blikken kruisten elkaar. Ze riep: “Er ligt een spartelende vis op de stoep, maar dat durf ik niet aan hoor.”

Aarzelend kwam ik dichterbij. De kleinste jongen wees en zei: “Kijk, bloed!” Het klonk niet sensatiebelust, eerder geschrokken. Hij probeerde de flapperende vis bij zijn staart te pakken, maar liet 'm weer los. Lafjes bleef ik staan.

“Hij is glibberig.”

Met zijn tweeën probeerden ze de vis over het betonnen muurtje in het water te gooien, een troebele vijver grenzend aan het park. Bij de rand hingen vaker jongens rond. Er lag een ijzeren boodschappenkar in, wieltjes staken boven het wateroppervlak uit.

De vis, twee handen groot, plat en rond, kronkelde. Pats, daar viel hij op het trottoir. De vis spartelde in doodsnood. Daadkracht was er nodig. “Wel straks je handen wassen als je thuis bent,” riep ik.
De jongen keek me bezorgd aan. In zijn ogen las ik de verantwoordelijkheid voor het spartelende dier. Weer probeerde hij de vis op te pakken die als een omhooggegooide pannenkoek nog een keer op de stoep klapte.

Een man en vrouw kwamen aanlopen. Keurig geklede zestigers, bruin verbrand. De man droeg een pet en een trenchcoat, keek naar de vis, toen naar de jongens en zakte, tot mijn verrassing, door zijn knieën. De vrouw bleef net als ik op een afstandje toekijken.

Er liepen twee voorbijgangers in werkkleding. Ik wees naar de vis op het droge. “O nee,” zei de een. Hij sloeg zijn hand voor zijn mond.

De andere man hurkte neer. BAM stond er op de achterkant van zijn shirt. Wat een lijden, dacht ik, en keek toe als een ramptoerist. Hoe moest dit eindigen? Bebloed in het water gegooid worden is geen pretje. Maar sterven op de stoep heeft ook geen pluspunten.

Met zijn drieën zaten ze gehurkt bij de vis. Toegewijd probeerden ze het haakje uit de bek van de vis te verwijderen.

Ik voegde niets toe en besloot door te lopen.

Op de terugweg keek ik, voordat ik het fietspad overstak, opzij naar de plek van de reddingsactie. De stoep was verlaten.

vis jongens hengel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1