Podcastirritatie

Ik kon niet slapen en luisterde naar de podcast van Mischa. Ik had mijn oortjes nog in toen, ergens tussen waken en slapen, een andere podcast begon. De host maakte een sympathieke indruk. Zijn gast zou iets uitleggen over familieopstellingen, maar kwam nauwelijks toe aan de uitleg.

Hij zat vooral te bazelen in quasi-spirituele taal over zichzelf. Dat hij meerdere keren ayahuasca had gebruikt. Dat hij een paar dagen op een berg in Noorwegen alleen was geweest. Hoe aardig de interviewer ook klonk: hij zei iets te vaak „mooi.”
Ik rukte de oortjes uit en was weer wakker. Waar zat ik naar te luisteren? Geen zelfrelativering, nul humor.

Het zou zo een scène kunnen zijn uit Promemedia, waarin de makers van het satirische televisieprogramma Promenade de podcastwereld op de hak nemen.

Ik was het alweer vergeten tot ik de wekelijkse column van Peter Buwalda las. Hij schreef over een filmpje uit een podcast waarin de geïnterviewde zijn interviewer erop wees dat hij wel erg veel over zichzelf praatte. „Ik begin me een beetje te vervelen in dit interview. Je praat zo verschrikkelijk veel. Over je eigen manier van denken.”
De interviewer antwoordde een paar keer met „ja.” Daarna viel het stil.

Ik schoot in de lach en zocht de naam van de interviewer op. Ja hoor, dezelfde man van wie ik eerder die nacht jeuk had gekregen. Maar nu aan de andere kant van de microfoon.

Ooit volgde ik een cursus Journalistiek interviewen. Als oudste deelnemer van het gezelschap wierp ik me tijdens de eerste bijeenkomst maar meteen op om iemand te interviewen. Niemand stond te springen.

Ik kreeg als feedback dat ik een goede start maakte, maar niet snel genoeg doorpakte waar de pijn zat, want daar wordt het interessant.
Ik had bij mijn cursusgenoot wel gemerkt dat er iets gevoelig lag. Toch vroeg ik niet direct door. Ik wilde haar eerst wat meer op haar gemak stellen. Dat leek me wel zo aardig.

podcast interviewen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0