voeg je column toe

Columns

Laatst toegevoegde column (nr. 2.529):

Bij de democraten

Ik was bij de democraten. Nadat ze vorig jaar zo bedreigd werden, vond ik het tijd voor actie. Voorlopig een op zichzelf staand incident. Gelukkig.
Ik schaam me. Van die actie is nog weinig gekomen tot op heden. Zeg maar gerust niets. Nog steeds zit ik voor de tv en becommentarieer luidkeels alles wat passeert. Net als de meeste Nederlanders weet ik alles beter. Alleen heb ik geen platform om mijn ongezouten meningen voor het voetlicht te brengen.

Ja, Woemi dan. Om niet ondergesneeuwd te raken, doseert ze streng. Eén journaal, om de dag Nieuwsuur, of een ander praatprogramma. Eva, dat mag dan weer wel gek genoeg.
'Omdat het ook een vrouw is, zeker?' opper ik. Ze negeert me.
'Hier, voetbal.' Ongevraagd zapt ze voor me weg van Oekraïne, waar zowaar weer eens wat te vieren valt, naar iets onschuldigs. Ben ik ongewild getuige van de grootste nederlaag van Oranje uit mijn leven. Lekker dan.
'Is er niet iets van die democraten van jou?' Zo is Woemi. Het ene moment vindt ze dat ik te veel op pad ben, het andere moment is ze me liever kwijt dan rijk. Het is om de hoek. Maar het regent pijpenstelen. Ik worstel me in een regenpak. Sinds ik niet meer meedoe met de wereld ligt het eigenlijk ongebruikt in de kast.
'Kom op, voor de democratie.' Ze is zo vriendelijk me uit te zwaaien.
Zelf haalt ze het niet in haar hoofd om in de regen op de fiets te springen. Kruipt ze met een boekje in een hoekje. Is er Boer zoekt vrouw. Of de auto, de bus, whatever. Niet de fiets.

Het zijn er vijfentwintig die de regen getrotseerd hebben. Dat is mooi begrijp ik. Op een ledenbestand van zo'n 650 in mijn liberale stad niet gek. Ons kent ons zie ik wel. Een nieuwe? Links en rechts krijg ik een hand. Maar eigenlijk voel ik me net zo ongemakkelijk als het jongetje dat ooit door zijn nare grote zus naar zondagsschool werd gesleept om daar huilend achtergelaten te worden in het groepje voor de kleintjes.
Later kon ik niet wachten. De verhalen, het kleuren, die mooie man met zijn lange haren en glanzende baard. Jezus was mijn held. Jezus wilde ik zijn. Sterker nog: ik was Jezus in mijn dromen, kon helen en genezen door een enkel woord, door een enkel gebaar, kon verzoenen en vrede brengen. Ik was een gelukkig kind.

Ik dwaal af. Ik had gehoopt op een pittige discussie over die circusvertoning in Den Haag zoals ze het zelf noemen. Wat strenge woorden over die lieve mooie jongen die vader wil worden en vooral heel aardig gevonden wil worden door iedereen. Maar die de boel niet in de hand weet te houden lijkt het.
'Hij moet eens wat meer ballen tonen.' Zo'n opmerking zou je graag willen horen.
Vergeet het maar bij mijn democraten. Alles is even keurig en netjes daar. Vijfentwintig goedbedoelende Jezusjes-in-spé bij elkaar. En ze hebben het deze avond bovendien te druk met zichzelf om meer dan een enkel woord vuil te maken over de rest van de wereld.

Ze willen meer bicultureel zijn, stellen ze. Ze vinden zichzelf te wit dus. Kan. Ze willen meer aansluiting bij het volk. Praktisch opgeleide mensen. Helemaal voor. Dit is niet de partij van jasje-dasje, maar overhemd en col doen het goed. Gelukkig heb ik een hoodie en een spijkerbroek met een scheur. Zou een goed begin kunnen zijn. Nou nog een pens of zo.
Ze zijn te gezond mijn partijgenoten. En ze praten te netjes. Die irritante rollende r maakt het er niet beter op. En dan die taal. Geen wonder dat ik afdwaal met mijn gedachten. Was de juf van zondagsschool er nog maar. Die kon vertellen.

Maar er gelooft niemand meer. Dan maar drinken. Eindelijk een concreet onderwerp. We willen meer kunnen drinken in de stad begrijp ik. Mooi, helemaal voor. Veertig locaties erbij. Toe maar. 'Not in my backyard' denk ik gelijk. Ik ben tenslotte al een dagje ouder.
En wel tenten met een beetje kwaliteit. Hoe moet het dan met de snackbar en de afhaalpizza voor het volk? Alweer een beetje vergeten lijkt het.
'En ook geen Turk, daar heb ik er al twee van', stelt een democraat.
'Dan maar een Griek', opper ik vrolijk. Hebben we tenminste met 7-0 van gewonnen. Zo, mijn eerste bijdrage aan een levendige en levende democratie is geleverd.

Schrijver: Jorrit, 20 november 2026


Geplaatst in de categorie: politiek

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 0

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: