Op het gevaar af dat ik weer eens bestraffend word toegesproken dat dit toch echt Nederlands.nl is, waag ik het weer eens om een Engelse titel te kiezen. Als je begint met Haar denkt iedereen, wie? En niet, haar. Maar waarom schrijf ik nu over zoiets triviaals als haar? Omdat ik het altijd triviaal heb gevonden. Vroeger had ik lang sluik haar. Het…

---------------------------------------------------------------------------------------------------- De maandag-dagcolumn is een herhaling van de dagcolumn van 10 jaar geleden. Interessant om te zien in hoeverre omstandigheden, denkbeelden en zienswijzen van toen nu nog geldingskracht hebben. Onderstaande column is op 7 juli 2010 geplaatst door…

Stralend staan ze op de foto die net bij mij via de app binnenkomt, mijn nichtje en haar man. Beiden in zomers wit met op de achtergrond de blauwe uitgestrektheid van zee en hemel. Mallorca. Voor even een weekendje er tussenuit nu het nog kan. Want straks in september verwachten ze hun eerste kind. Het is een carrièrestel, dus het leven met een kleintje…

Na een snelle pizza stap ik op de trein. In de coupé voel ik dat er een stuk kies is afgebroken. Heb ik het in alle gulzigheid doorgeslikt? De volgende ochtend bel ik de tandarts. Het is altijd weer een wonder dat ik meteen kan komen, dat was bij haar voorganger wel anders. 'Een vulling uit 2006. De vorige tandarts had al aangegeven dat het dicht…

De laatste tijd vraag ik mezelf ‘s avonds na het avondeten: Wat ga ik doen, filmpje kijken, schrijven of bewegen? Voor wat betreft het effect op de flexibiliteit van de hersenmassa en de motoriek, is er een groot verschil tussen die drie. Zo’n beetje zo groot als het verschil tussen een tweet, een zaterdagbijlage of een IB-aangifteformulier. Er zijn…

Voor al diegenen die bij het woord mediteren nog steeds een huivering voelen, een vooroordeel hebben, denken dat het iets heel exotisch is, wil ik hier mijn idee en praktijk van dit begrip verduidelijken. Ik zie mediteren als iets heel praktisch: contact leggen, en heen en weer pendelen tussen het on(der)bewuste deel van ons zelf en het bewuste…

Er is de afgelopen jaren veel te doen geweest over de onderbuik. Vooral in de landelijke politiek schijnt die regelmatig op te spelen. Laatst werd ie weer vermeld in een snelsonnet; in columns duikt ie regelmatig op; de media voeren hem graag ten tonele; en meestal in ongunstige zin. Aar Noordam dichtte het vorige week prachtig in verband met de brexit…

Vroeger had ik dit nooit geschreven. Toen wist ik denk ik ook niet, dat mijn levensinstelling drastisch kon veranderen. Ik zat toen vast in een bepaalde cirkel. Alleen had ik dat zelf niet door. Achteraf gezien moet ik al een aantal jaren rondjes om mezelf heen gedraaid hebben. En toen zat ik ineens bij de huisarts. Dat was de omslag. Dat kon…

De telefoon gaat. Juul. Mijn vrouw. Dat ik thuis moet blijven en dat haar rijschoollerares met haar man mijn vrouw naar huis brengen. En dat we daarna samen naar de dokter gaan. Dat ze van het paard is gevallen. Dat ze nog uitzoekt, waarheen ze moet gaan. Dat ik wat eten voor haar mee moet nemen. Ik smeer een paar boterhammen en even later staat…

Persoonlijk heb ik het er niet zo op. Maar er zijn toch écht mensen die er mee over straat durven te gaan. Alleen wanneer in de winter de zon al lang verdwenen is, de vorst zijn best doet het huis binnen te sluipen en de snorrende verwarming dit probeert te voorkomen, wanneer zich alleen mensen in huis rond bewegen die ik volledig vertrouw en ik me…

Het is lastig het denken te observeren. Zoals een onderzoeker bijvoorbeeld het gedrag van een mier of een olifant bestudeert, is het voor een mens lastig de vele snelle bewegingen van zijn brein te volgen en de gedragingen en patronen ervan, de slinkse zijsporen en trippelingen langs afgronden en door rivierbeddingen, over kale rotspunten en middendoor…

Op een avond vergaderen zeven mannen en een obese vrouw ergens in het centrum van een grote stad. Ik zit naast de obese vrouw. Een aardig vrouw. Een onzekere vrouw, want altijd bereid om als eerste een grap te maken over haar omvang. ‘Als er beeldvulling nodig is, moet je mij vragen. Ik ben daar heel goed in.’ We lachen. We horen te lachen. Midden…

Pieter van Vollenhoven reed in februari tegen een edelhert. Dood door inwendige bloedingen. Bij Nieuw Millingen. Veluwe, dus dat beest mocht daar lopen. ‘Niet-copulerend’ zoals meteen werd getwitterd.1} Niet om in te dekken tegen roddelbladen en Kamervragen. Dat sloeg op dat hert moet ik u zeggen. Juist als ‘ze’ "het" willen doen, worden 'ze'…

In een week tijd had ik optredens in Sittard, Ospel, Tegelen, Enschedé en Sneek met tussendoor nog afspraken in Arnhem, Amersfoort, Almere en Hoenderloo. En heb ik de voorkant van een stacaravan geschilderd. En geBBQd. Dat gaat allemaal prima als je achtentwintig bent. Ik ben al een paar jaar geen achtentwintig meer. En dus ging het niet. Deze dinsdag…

Alles schudde en de hemel viel naar beneden. Hoe diervriendelijk zijn vallende haantjes? De kleine vos vlinderde al op het balkon. Trilling sloeg vanuit het episch centrum tot in Assen toe. Zojuist van gasboringen gerestaureerde muurtjes lieten weer door. Een Loppersummer kon zo met zijn hand naar buiten. In Usquert riep een Duitser om Wiedergutmachung…

De benen van de vrouw zijn handig om mee te lopen. Maar voor een man zijn de benen van de vrouw niet handig om mee te lopen. Ze zitten aan het verkeerde lichaam. Maar een man kan er wel naar kijken. En dan blijken de benen van de vrouw, van vrijwel elke vrouw, toch heel mooi om naar te kijken. De benen van de vrouw zijn voor mannen mooi om naar te…

Het mooie van migraine is de dag na een migraine-aanval. Althans, dat is mijn beleving. Het is alsof je wakker wordt in een nieuwe wereld – de wereld van na de migraine. Migraine zelf is verschrikkelijk. Je hoofd lijkt dolgedraaid van gedachten. Naast de hoofdpijn en misselijkheid is de voortdurende stroom van zinloze gedachten een enorme last. Misschien…

Wat voor zin hebben mijn zintuigen nog, nu ze traag maar zeker beginnen af te takelen? Elke dag word ik twee dagen ouder. Voor mijn ogen hangt een waas die niet meer weggaat. Langzaam vervaagt mijn gehoor. Ik merk dat ik zoals mijn grootvader vroeger meer en meer mijn hand achter mijn oor begin te houden, als een hulpschelp die het geluid moet tegenhouden…

Die haartjes in mijn oren die ik vroeger niet had en nu op tijd niet kan uittrekken met een pincet, zijn ze een buffer, een gordijn, om minder goed te horen zodat ik mij andermans leed niet meer hoef aan te trekken? Die opkomende rimpels rond mijn ogen als ik lach, is dat het begin van een olifantenhuid, het kunnen relativeren waar ik al zo lang op…

Het is de schuld van de vrouwen. Daar zat ik, op de pijnbank, de inktnaald op mijn linkerbovenarm gericht met nog één vraag te beantwoorden: ‘Wat zal het nu worden: een arend, een slang, yin en yang, uw initialen, de Vlaamse Leeuw, Dracula, een vlinder of een Latijnse spreuk? Of het nu door de aanblik van de naald of door de te ruime keuze was, ik wist…