Ik wil liefde met een verhaal
Iets om later tegen mijn kleinkinderen over op te scheppen
Een verhaal dat ze doet smeken om langer op te mogen blijven
Dus niet de oppervlakkige “ik-loop-mijn-lul-maar-achterna”-liefde
Niet de “Hallo-ik-ben-frans-47-jaar-woon-in-wevelgem-en-mijn-hobbies-zijn-…”-liefde
Niet de “tja-ik-vond-u-wel-knap-dus-swipete-ik-naar-rechts-en-zit-er-nu-mee…
'Ik mis je.'
Slechts drie minuscule woordjes, waarmee ik haar een blik probeer te bieden op het slachtveld van emoties dat zich binnenin heeft achtergelaten.
Een bijeenzetten van woorden dat nooit kan omvatten wat ik eigenlijk wil uitschreeuwen.
Hoe verwoord je immers de leegte die je ervaart?
Als een een soort knagend gevoel dat maar niet…
Slenterend slinger ik mij tussen de groepjes zombies door, de trappenhal naar beneneden. Nog verdoofd door de intellectuele SM-praktijken die de prof op me losliet. Mezelf verwijten makend: heb ik nu echt zo slecht geleerd of is mijn brein gewoon een sadist? Ik ben nog volop bezig met mijn op zelfhaat gebaseerde ritueel als plots niets er nog toe doet…
Je hebt vele namen,
en anderzijds ook geen.
We zijn wel en niet tesamen.
Zie ik jou zoals iedereen?
Je bent nergens en overal.
Waar je bent, waar ik denk, waar ik weet.
De vraag is wat ik geloven zal.
Maar dat is niet al wat aan me vreet.
Het ligt al langer op m'n maag.
Maar hoe kan ik het kwijt,
hoe te formuleren?
Ik zal het nooit…
552
Bezig met laden