start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (129)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (4)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (97)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (52)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (86)
ziekte (147)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5685):

Grijnzend verlegen

Slenterend slinger ik mij tussen de groepjes zombies door, de trappenhal naar beneneden. Nog verdoofd door de intellectuele SM-praktijken die de prof op me losliet. Mezelf verwijten makend: heb ik nu echt zo slecht geleerd of is mijn brein gewoon een sadist? Ik ben nog volop bezig met mijn op zelfhaat gebaseerde ritueel als plots niets er nog toe doet. Al mijn zorgen verdwijnen, voor even toch. Zoals onkruid dat door de messen van mijn vaders grasmaaier een gelijke wordt van het gras, om er daarna weer eens zo fel bovenuit te schieten. Maar dat maakt niet uit, althans nu niet.

De reden? Zij. Simpel. Ze staat daar maar, even hersenloos als de rest te ijlen over deze of gene examenvraag, over het late uur waarop ze nog boven haar boeken hing te kwijlen verlangend naar haar bed, of misschien zelfs over de prof die best wel knap zou zijn. Maar ook dát doet er niet toe.

Zo stond ze daar. Slachtoffer van Copernicus' heliocentrisme. Op haar eigen manier schitterend tussen haar minder stralende, om haar heen cirkelende vriendinnen. Of zo leek het toch voor mij.

En dan plots, zoals het zonnetje dat over de Teletubbies waakt, schittert ze ook naar mij. Een guitig gemeend lachen. Niet een beleefd "ik-heb-u-gezien-maar-loop-nu-maar-door"-lachen. Nee, eerder alsof ze intentioneel mijn netvlies wil plezieren. En daarin is ze wel geslaagd.

De fonkeling van haar lach verspreidde zich via vele zenuwen naar mijn bovenkamer, waar het plots nieuwjaar leek. Duizenden fusees, gillende keukenmeiden en knalerwten ontbrandden spontaan. Dit vergezeld door muzikaal gekrijs van 20 rivaliserende, tegen elkaar op spelende fanfares. Deze chaos zorgde uiteindelijk voor een reactie die zich doortrok naar een voor de buitenwereld waarneembaar verschijnsel. Een verlegen grijns.

Schrijver: Gilles, 07-08-2015


g.droogmansatgmail.com


Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 75 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)