Alle inzendingen van I.Broeckx

De zitting in de gymzaal, gedurende lange jaren het toneel van onze lichamelijke exercities, vond haast onverwacht plaats. Onze trotse ouders waren uitgenodigd en gaven acte de présence Sommige scholieren gingen op de foto met het verworven diploma in de hand. Allen passeerden de lange tafel waarachter de leraren hadden plaatsgenomen en schudden hen…

In de nabijheid van de oude Ringbaan Oost is mijn geboortegrond. In een van de omringende straten staat mijn dierbare geboortehuis en daar woonde ik eens met vader en moeder, tante, ooms en oma. En in de voorkamer van ons chique pand, aan weerszijden van de marmeren schouw, hingen de Engelse schilderijen, gesigneerd met de naam Robertson van de onbekende…

Het Twee Steden Ziekenhuis kent een binnenplaats waarop men uitkijkt vanaf een van de gangen met een spaarzame, luttele begroeiing van enige gewassen en vegetatie. Het lijkt me bezwaarlijk te veronderstellen dat deze misplaatste en verwaarloosde tuin - die men ondanks alles zou kunnen betitelen als hortus botanicus of hortus conclusus - de vele slachtoffers…

De Oisterwijksebaan vormt met haar bebouwing een bocht en mondt uit bij de lage brug over het Wilhelminakanaal. Iets verder tref je als vanouds Café Zomerlust aan, al in het groene buitengebied en als het ware de toegang of entree tot Landschapspark Moerenburg dat zich uitstrekt als een gastvrije en groene natuurlijke oase voor Tilburg en de Tilburgers…

Het poëziealbum dat op de plastic kaft afbeeldingen draagt van vrolijke, lieflijke vlinders bewaar ik tot op de dag van vandaag in een lade van het oude eikenhouten bureau. Mijn moeder en buurvrouw, vriendinnen en klasgenoten schreven er de enthousiaste en vurige regels van hun jeugdige poëzie in die in hun latere leven slechts zelden opgevolgd en vervolmaakt…

In die tijd koesterde oma mijn portret van jonge vrouw op haar dressoir in de bejaardenwoning. Mijn schoonheid had me nog niet in de steek gelaten en op de foto hing mijn lange, krullerige haar elegant langs mijn hoofd. De uitdrukking op mijn gezicht, dat getekend werd door de dominante, rechte streep van de mond, was bedachtzaam maar besluitvaardig…

Het was 1962. De wereld en het Leypark dat altijd al grenst aan de wijk ¨Fatima¨ was zonbeschenen. En niet voor het eerst stond de wereld op zijn kop door de crisis rond Cuba. En toen is onze moeder met ons, haar kinderen, gevlucht naar het Leypark alsof daar - of all places - beschutting en bescherming zouden zijn te vinden tegen de extreme en monsterlijke…

In die jaren kwam van tijd tot tijd de voddenman in onze straat met zijn wagen en dan was het feest want wij, kinderen nog, kregen dan steevast een speelgoedje in ruil voor de geleverde vodden. We bezaten niet veel en waren tevreden met weinig en graag zou ik terugkeren naar die jaren van onschuld....…

Wij bezitten een brij tussen onze oren, een weke en glibberige massa, roze of grijs gekleurd, die op wonderlijke en mysterieuze en zelfs door wetenschappers en filosofen niet te ontraadselen en voorgoed onbegrepen wijze communiceert en uitwisselt met de etherische, vluchtige, ongrijpbare en zweverige gedachten, redeneringen en gevoelens die, figuurlijk…

Wanneer men zich posteert voor het pand van de zaak van Antoon de Jong aan de Korvelseweg heeft men desgewenst het uitzicht op een verdieping die men ondanks alle pogingen daartoe niet kan bewonderen. De vale, roestbruine ramen van dit onzalig te noemen pand laten geen licht door. De verdiepingen van dit gebouw zijn helaas op ongelukkige, desastreuze…

Onze stadsbussen en onze interlokale bussen zetten als vanouds koers naar het naburige dorp Dongen. Ze passeren op dit traject de oude speeltuin, een oord van plezier en een oase voor de kinderen van West, die daar welhaast onvermoed en stil met haar kleurige toestellen - de glijbaan, de draaimolen en de andere attracties - tussen het geboomte, de hoge…

De Fatimastraat in Tilburg mondt sinds jaar en dag uit in de Caspar Houbenstraat, die de wijk Jeruzalem met haar krijtwitte huizen doorsnijdt. Daar was ook eens, lang geleden, de kapperszaak van meneer Hamburg waar ons steevast een bloempotkapsel werd aangemeten waarmee we bezwaarlijk konden verschijnen. En naast de zaak van meneer Hamburg waren…

In dat jaar stapten parmantige, roze flamingo's, ongetwijfeld geleend van het nabijgelegen Dierenpark, rond in het door glazen wanden omgeven atrium van de Katholieke Hogeschool. Dit alles om de feestelijke verwelkoming van nieuwe studenten kracht bij te zetten. In jeugdjaren had ik al eens samen met mijn ouders het lage, bakstenen hoofdgebouw van…

Een kat is een eigenzinnig trots dier, zo werd mij steeds verteld. En zo was ik gewaarschuwd dat ik niet zou moeten proberen de kat van onze buren af te richten. We hadden in die tijd een zilverkast, een erfstuk, met glazen ruitjes waarachter zich glaswerk en serviesgoed bevonden. Toen ik eens in een fauteuil zat voor genoemde kast sprong de kat op…

De zwart-wit-foto toont ons allen in vroeger jaren: de familiekring die mij omgaf, de goedgunstige personen die mijn jeugd hebben bepaald, die mij omringden als een warme mantel in de winter, tussen wie ik opgroeide. Oma, al op leeftijd, bedaard; in de ouwelijk aandoende jurk. Vader, met de eeuwige sigaret. Ikzelf, zes jaar oud, lachend. En tante…

Lang geleden stond in de tuin achter ons huis een hoge berkenboom met zwart-witte stam en met takken die zacht wiegden in het voorjaar. Een bescheiden tuintje met bloempjes die opbloeiden en die we als kinderen zelf hadden geplant op de zanderige grond lag ook in een uithoek van ons tuintje en een struik met roomwitte bloemen van mij onbekende naam…

Het voorjaar naderde en trad in en de dag van het onderzoek brak aan. De lente zegevierde met de weldadige streling van lauwe windvlagen en een vroeg lichtpaars krokusje in het plantsoen. Het was de derde maart; het onderzoek zou plaats gaan vinden. De wachtkamer van de polikliniek oogheelkunde was niet druk bezet en gaandeweg werd men binnengeroepen…

Nadat onze stad lang geleden - onder het mogelijk desastreuze beleid van voormalig burgemeester Becht - vele panden had moeten verliezen, regeert binnenkort opnieuw de slopershamer aan de Schouwburgpromenade. Het geluid van de werktuigen zal weerklinken tot in de verre omgeving en de kleine winkeltjes die ik zo vaak passeerde zullen geen lang leven…

Ze noemden het op school ¨De Grote Avond¨ Dit was het jaarlijkse dansfeest waarvoor je je chique aankleedde.Ook ik heb destijds bij die gelegenheid mijn eerste aarzelende danspassen gezet; schreden op weg naar de volwassenheid.Op de zwart-wit foto uit die tijd staan de scholieren zij aan zij in een lange rij naast elkaar; sommigen verlegen, schuw en…

De statige en monumentale woningen, die men met goed recht de benaming ¨boerderijen¨ zou kunnen toekennen, zijn gesitueerd buiten de kom van het dorp dat vanouds een kunstenaarsdorp is. Een landelijke weg, omzoomd door bomen en aan de rand van de uitgestrekte Herbertusbossen, leidt naar de woning van mijn geliefden. Deze weg wordt geflankeerd door…

In het Leypark, de wellicht opmerkelijke en fameuze schepping van tuinarchitect Leonard Springer, volvoerde ik dag aan dag onze wandeling over de kronkelende paden met de rolstoel die het kwetsbare, zware lichaam van mijn oude moeder droeg. En zo kwam het eindeloze relaas over haar dramatische, tragische en zozeer getormenteerde leven mij keer op keer…

De maand maart, die men in het Frans ¨Mars¨noemt, heeft men vermoedelijk genoemd naar de Romeinse oorlogsgod. Zij kondigt het voorjaar al aan zoals ze ook jouw dood aankondigde. De lente van dat jaar mocht je niet meer beleven. En op die momenten van het fatale afscheid sprak ik je nog, vader!, over de Strabrechtse Heide, purper in de zomer, die…

Zo herinner ik me eveneens de lieflijke Volendammer pop die we cadeau kregen bij de¨Lassie¨ rijst en die een kanten mutsje droeg en een zwarte wollen rok met daaronder een kleurige, gestreepte onderrok. De pop vormt een icoon uit mijn verre, onvergetelijke jeugdjaren evenals de kleine plastic velocipède, het fietsje dat we aantroffen in de grote kartonnen…

Het was een mooie wollen sjaal met rode, witte en zwarte vlakken die ik mijn beste vriendin geschonken heb. Het was of deze, symbolisch beschouwd, de warmte verving of evenaarde die mijn oude en zozeer geschonden hart niet meer kan leveren. Ergens moet echter de sjaal zijn kwijtgeraakt of deze moet gestolen zijn op een van de wandeltochten die zij…

Oktober kan de wereld nog haast onverwacht verwennen op de valreep van het koudste seizoen. Eveneens onverwacht trof ik enige tijd geleden twee oude bekenden in Verzorgingshuis ¨Den Herdgang¨. De grote zaal, die rijkelijk en gezellig gemeubileerd is, kan meerdere doeleinden dienen. Mevrouw de verpleegkundige, die hier ook haar werkplek heeft gevonden…

En zo zaten we vaak bij je venster in je stoelen met flessengroene bekleding en met planten tussen ons in op een tafeltje die je altijd zorgvuldig koesterde en verzorgde. Vanuit de verte daalden bundels licht op ons neer. Werden deze ons gezonden om onze geest te verlichten bij de min of meer filosofische gesprekken die we voerden? Je doorstond…

De toren van de voormalige Lourdeskerk verheft zich hoog boven de lagere bebouwing in haar omgeving die van een later bouwjaar dateert. Ook deze kerk vormde eens een brandpunt van de Rooms-Katholieke cultus. Men moet kunnen houden van de hoge, oprijzende, roestbruine gevels in de omgeving van de oude toren die echter allerminst tot ieders verbeelding…

Het huis van tante en oom en van de beide nichtjes lag aan de Parallelweg en inderdaad evenwijdig aan het spoor.. Daar ging ik logeren. De vertrekken van het huis waren ruim maar ze ademden een zekere sombere atmosfeer. In de kelder stonden de weckflessen en daar was ook de schommel In de vroege morgen. in het divanbed,meende ik te horen dat oom Leo…

Beste lezers van mijn inzendingen Ondanks alles zal ik snel nieuwe teksten indienen Veel dank voor uw belangstelling Ineke Broeckx…

Het was mij nooit duidelijk geworden dat zij allen mij zozeer haatten, maar op een kwade dag sloten zij zich aaneen en keerden zij zich tegen mij op onvoorziene wijze. Het had gesneeuwd en op het schoolplein vielen zij mij aan en bekogelden zij mij met sneeuwballen. Het was allen tegen één. De bril viel van mijn gezicht en ik sloeg op de vlucht, weg…