Alle inzendingen van I.Broeckx

Het regende die dag en oma was uit gegaan zoals ze vaker deed. Vanuit het hoge raam op de eerste etage aan de straatzijde keek ik haar gestalte,gekleed in de winterjas en bekroond door de zwarte hoed na die langzaam uit het zicht verdween. Op die dag heeft ze de rollies meegebracht, althans ik gaf het speelgoed dat vandaag de dag nog altijd niet uit…

De heren, gekleed in de grijze kostuums die zo graag een dikke sigaar opstaken of een kneepje gaven in het achterwerk van de blonde secretaresses, zaten rond een tafel en verklaarden mij: wij moeten jou niet en: jij past niet binnen de cultuur van dit bureau. Negen jaar trouwe en volhardende diensten van mijn zijde waren aan dit decreet voorafgegaan…

In onze jeugdjaren verdienden onze voeten geen schoonheidsprijs. Een buurman die schoenmaker was had ons de hoge en onelegante Forma Natura schoenen aangemeten waarmee we niet voor de dag konden komen en geen goede beurt maakten te midden van onze klasgenoten Maar onze goede vader had een oplossing. En zo liepen we achter hem aan over de kokosmat en…

Niet ver van mijn ouderlijk huis bevond zich een klein parkje dat wij, heel toepasselijk, ons parkje noemden. Daar moet eens de kiosk gestaan hebben,zoals in die jaren mogelijk wel meer voorkwam Goddelijke en feestelijke klanken van orkesten en brassbands moeten weerklonken hebben in die contreien in ons kleine parkje dat toch bezwaarlijk kon wedijveren…

Men vroeg mij zwarte letters te lezen die op een groot wit scherm geprojecteerd waren. Mijn oude ogen lieten het afweten. In de verduisterde kamer waar de ingenieuze en vernuftige apparatuur staat opgesteld, product van een mijns inziens zozeer geniaal vernuft, legde ik mijn hoofd tegen de machine die rood en blauw licht toonde. Een kleine uitwas…

Men noemt het daar nu ´Molenzicht´. Met grote, witte letters is het vermeld op de gevel:´Molenzicht´. Het is bij de Broekhovenseweg, ook een decor uit onze jeugd, waar eens de wieken draaiden van de oude molen, die sinds lange jaren afgebroken is en tot het verre verleden behoort. Het is niet ver van het nu verlaten gebouw van Huishoudschool ´Mater…

En zo ging ik erop uit met mijn jeugdvriend Paul W. Hij woonde in een van de arbeidershuizen aan de andere zijde van het gangpad dat onze woningen scheidde. Aan de uiteinden daarvan bevonden zich de ronde stenen poorten. Het betekende een enorme schok ook voor buurtbewoners toen Pauls vader plotseling omviel als een oude boom bestemd voor de kap. Met…

Onze oma bewoonde een kamer op de eerste verdieping van het kapitale pand dat opa eens gehuurd had in de dertiger jaren na de economische crisis. Een naamplaatje van wit email met daarop de naam Broeckx-Schmitz in zwarte letters prijkte naast de solide houten voordeur. De dames V. waren oma's vriendinnen. Ze woonden aan de andere hoek van de straat…

Eens legden we de lange weg af via zusterstad Breda naar Vliegveld Seppe. Aldaar aanschouwden we het opstijgen en het dalen en landen van kleine en grotere vliegtuigjes die deden denken aan jongensboeken en -dromen uit onze verre jeugdjaren, aan spannende en ongeloofwaardige avonturen van pioniers en stoere, manhaftige helden uit de geschiedenis van…

De brieven waren vrijwel zonder onderbreking in een nooit aflatende stroom naar het verre adres gezonden dat met haar tropische ambiance en uitstraling zozeer tot mijn verbeelding sprak. Ik stelde me voor hoe hij met zijn slanke handen, die mij nooit gestreeld hadden, de enveloppen opende en hoe hij mijn brieven uitvouwde en gladstreek die het aanhoudende…

Het vormt een kleine enclave tussen de bomen van de Dillenburglaan, een klein perceeltje, omheind met een stalen hek. De bus van Arriva raast er achteloos en onverschillig aan voorbij. Poppen, beren en kleurige ballonnen heeft men daar neergelegd als het ware om de gruwelijkheid te maskeren. Daar is het gebeurd. Het kind was pas tien jaar oud.…

De lage, witte woningen aan de Jan van Rijzewijkstraat, vermoedelijk eens, na de Wereldbrand, gebouwd onder de Marshallhulp zijn sinds jaar en dag afgebroken. Vandaag de dag neemt Restaurant Het Ketelhuis hun plaats in. Maar de oude fabrieksschoorsteen is er nog. In een Maycrete-woning woonde mijn jeugdvriendje M. Samen knikkerden we in de…

In een mooie, solide kartonnen doos zijn de artikelen snel na de bestelling bezorgd. Men heeft ze de drie trappen opgedragen. Het postorderbedrijf mag zich op de borst kloppen. Ik ben nu in het fortuinlijke bezit van drie mooie pyjama's die ik reserveer voor vanzelfsprekend ongewenste toekomstige ziekenhuisopnamen én van een chique zwarte nachtjapon…

De pop die ik eens had gezien in de etalage van de speelgoedwinkel aan de Heuvelstraat en waarnaar mijn grote verlangen en belangstelling uitgingen, trof ik tot mijn verrassing na een doorwaakte en spannende nacht aan op de Sinterklaastafel naast het boek van Assepoester en de Legosteentjes Ik gaf de pop de naam Bella en kreeg haar zeer lief.…

Het schitterende panorama waarop ik uitzag en desgewenst mijn blikken kon vestigen is nu weer verdwenen en de sneeuwresten bezetten hier en daar nog de straat. De witte substantie hecht zich aan de solide stenen ondergrond en deze vormt een uitdaging voor de roekeloze en wellicht al te lichtzinnige wandelaar. Onverwacht verloor ik dan ook mijn evenwicht…

In het armelijke milieu van onze jeugd was niet veel mogelijk. In de tweedehands kleding die we van een nicht ontvingen konden we ons niet vertonen en maakten we geen goede beurt op school te midden van de elegant en modieus geklede schoonheden die onze klasgenootjes waren. Niettemin had onze rijke familie besloten ons ook eens te verwennen. We mochten…

Van de Shiatsu-therapie maakt men zich wellicht een onjuiste voorstelling. De praktijk van de therapeute is gevestigd in een achterafstraat tussen witte en grijze saaie huizen zonder enige uitstraling. Men bereikt deze door een wandeling langs plantsoenen met struiken met paarse en rozerode bloemen. In dit voorjaar werpt de overvloedige zon vlekken…

Bij Eekelaar Optiek aan de Bredaseweg, lijnrecht gesitueerd tegenover het centrale kerkhof, geflankeerd door de witte, trotse heiligenbeelden en gedomineerd door de monumentale barokke graftomben van textielbaronnen, is het goed toeven. Men treft bij deze opticien een gastvrije oase aan te midden van het stadsgewoel en de eclatante lelijkheid van…

Nu zijn dus die gigantische stalen vleugels van die mooie stalen, mechanische vogels bedolven en aangetast door de vracht van de sneeuw. Beelden uit heel Nederland passeren op het scherm die onze machtige bruggen tonen die onze woelige, onstuimige wateren, nu bevroren, overspannen. Malheur en valpartijen alom maar anderzijds het onschuldige, vrolijke…

Zo moet het geweest zijn en zo herinner ik het mij en staat het mij nog altijd voor de geest. Ergens tussen het fraterhuis en het gebouw van onze lagere school moeten zich de uitgestrekte velden bevonden hebben waarop in lange rijen de planten stonden die de felrode zoete vruchten droegen. We waren slechts veertien jaar oud en we beulden onze…

De rouwkaart die ik aantrof in mijn postvakje trof me als een bliksemflits In die verre, onbestemde contreien hadden dus neef en nichten al die lange, lange jaren hun levens voortgezet, terwijl talloze lotgevallen, beslommeringen en wederwaardigheden zich aan mij voltrokken hadden Ze hadden wellicht in een oud, versleten adressenboekje mijn naam…

De fameuze naam van de wereldberoemde literator en componist die ten prooi is gevallen aan zijn geestverwarring en die deze tenslotte niet overwon is prominent vermeld op de flyer die we ontvingen ter gelegenheid van het concert. Schumann overbrugde de eeuw, behield repertoire en inspireerde troostte en bevleugelde tallozen met composities van hogere…

Mijn verlate aankomst op de Afdeling Dagbehandeling van het Twee Steden Ziekenhuis wekte enige verbazing. De verpleegkundigen in hun witte kledij beweren vaak na mijn jarenlange bezoeken dat ik tot het interieur ben gaan behoren en men verwachtte mij al. in de kamer waar ik arriveerde leek het op een soort verkapt verjaardagsfeest, maar daarvan was…

Te midden van het wanordelijke decor in de oude wijk ¨Fatima¨ met de kerk, het patronaatsgebouw en de gymzaal bevond zich eens het lage, langwerpige, houten gebouw van onze lagere school. Aan het eind van een lange gang trof je het knutsellokaal aan. Het was altijd plezierig. Het betekende een ¨divertimento¨ te werken met onze handen met kleurig…

Het is er een komen en gaan van slachtoffers en gedupeerden. Slechts de loutere, lijfelijke aanwezigheid, het stilzwijgende gezelschap, volstaat. Zij verwarmen zich aan elkaar, aan hun luttele bestaan als puppies in een nest, als honden in een roedel. De damp van vele sigaretten omgeeft hen als een mist, als een nevel en het zwijgen overheerst, geen…

De blindheid verovert nu steeds meer terrein. Mevrouw beweert dat het haar tijd wel zal uitdienen. Ik stel voor batterijen te gaan halen, zodat het komieke, mechanische vogeltje dat aan de lamp hangt in een houten kooitje zijn liedje weer zal kunnen zingen, maar het hoeft niet meer voor mevrouw. Ze heeft nog wat zitten prutsen met wollig, kleurig garen…

Het deed zich in die jaren voor dat ik al in de vroege morgen het kleine kerkje bezocht. Het kerkje lag aan het centrale plein dat belegd was met bolronde keien in carrévorm en zijn interieur was gelardeerd met grijswitte pilaren. Thuis bestudeerde je dan eerst nog de catechismus, gepropageerd door de onderwijzeressen en door de nonnen in hun…

Het kleine fitness-apparaat, dat men ook wel een hometrainer of fietstrainer zou kunnen noemen, was een geschenk van vrienden. Het staat hier nu in mijn kamer maar ik betwijfel of ik het zal benutten. Het is als een insect van metaal, met pedalen die dienen voor de training en het wacht trouw en geduldig op mij als een kameraad, maar dan een levenloze…

De mechanische Kerstman moest voorzien worden van batterijen om zijn levendige act te kunnen volvoeren. Het was een echte Kerstman die in niets van zijn collega´s afweek. Hij droeg een vermiljoenrode mantel met brede ceintuur en een rode broek en was getooid met baard, brilletje en puntmuts. Het was even wurmen met de batterijen toen plotseling een…

Sinterklaas had de arme, krankzinnige man die sinds jaar en dag verblijft in de inrichting, dit jaar ook bezocht en ook hem, zoals te doen gebruikelijk, bedacht met een geschenk: een bonte, kleurige doos met kralen. Hoewel de spanningen rond het bezoek van de Goedheiligman voor mijn broer haast te groot waren geworden, rammelde hij opgetogen met…