Alle inzendingen van Sylvia

Ik denk dat ik alcoholiste zou kunnen worden, als ik mezelf de kans zou geven. Waar ik het meest bang voor ben, denk ik, is de dood van de verbeelding.…

Ik begreep niet hoe dokter Nolan kon weten dat je in slaap viel tijdens de shockbehandeling als zij zelf nooit een shockbehandeling had gehad. Hoe wist ze dat zo iemand er niet alleen maar uitzag alsof hij sliep, terwijl hij ondertussen, van binnen, de blauwe bliksems en het gegier voelde?…

Juffrouw Huey begon te praten op een zachte, geruststellende toon, terwijl ze de substantie op mijn slapen uitsmeerde en de elektrische knopjes aan weerszijden van mijn hoofd aanbracht. 'Er overkomt je heus niets, je voelt er niets van, neem dit in je mond en bijt...' En ze legde iets op mijn tong en in paniek beet ik toe, en duisternis vaagde me…

Dokter Nolan had me botweg gezegd dat een hoop mensen me omzichtig zouden benaderen, of zelfs zouden mijden als een melaatse met een waarschuwingsbel. Mijn moeders gezicht kwam me voor de geest, een bleke, verwijtende maan, bij haar laatste en eerste bezoek aan de inrichting sinds mijn twintigste verjaardag. Een dochter in een inrichting! Dat had ik…

Je kunt geen bestemming bereiken zonder de kust te verlaten.…

Liefde en kroketten kun je niet opwarmen. Wel kun je ze invriezen, liefde misschien ook wel, dat moet ik beslist eens proberen.…

Als ik nou eens zeg dat ik van je houd he..wat doe je dan? Als ik nou eens zeg dat al die jaren dat ik je niet heb gezien, leeg voelde. En wat nou als ik zeg dat ik je nu niet meer wil missen, nooit meer. Wat doe jij dan? Ben je eerlijk tegen mij of stem je toe uit luiheid. Heb je geen zin om een ander antwoord te bedenken of meen je het echt?…

Ik kijk in de spiegel. Voor het eerst staat het mij aan wat ik zie: het beeld is helder. De tijd is aan mij voorbij gegaan en nu pas word ik wakker. 6 jaar later zie en voel ik alles. Herinneringen van vroeger komen naar boven. Wil ik dit wel weten? wil ik wel voelen? Ja dit is mijn grond waar ik op bouw en ik moet toch weten waar deze grondlaag…

De dood in de pot is vertrokken de waarnemingen nemen toe. Ober! mag ik nog een keer hetzelfde?! De ober zwijgt. Overal om mij heen ligt de rottende herfst en ik ben de lente. Een roze jurk, bloemen in mijn oor fiets ik door het dorre geblaarte. Ik zou graag overal willen zijn mijn bloemen-adem distribueren aan iedereen. Men is tenslotte…

dag dromen dromen gaan ook zonder jou kan ik het aan lekker huilen huil een traan stomme vent wat heb je gedaan prins op paard paard komt voorbij stomme prins nog niet voor mij lekker allenig alleen is fijn voor nu is het goed even geen pijn…

Soms stippel je je leven uit, je weet precies hoe je het hebben wilt en je denkt dat je de juiste koers vaart. Maar opeens heeft het leven iets anders voor je in petto. Daar sta je dan, volkomen verbaasd, geen woorden die deze situatie kunnen beschrijven. Speelt het lot een spelletje met je? Nieuwsgierig als je bent sta je best open voor een spel en…

dromen door mij heen als een film afgespeeld met een open eind is dit wat je wilt wanneer sluit je het eens af jij komt in elk hoofdstuk voor wanneer is het afgelopen ik lees maar door en door ik vergeet te slapen ik eet niet meer ik wil het hoofdstuk sluiten met een goed gevoel dit keer…

ik bespeel je zoals mijn gitaar liefdevol en hard de klanken laten mij beven wij samen niet meer apart een tinteling door mijn lijf bij het voelen van jouw snaar het laat mij smachten jij zegt veel maar wat is waar? een kat en muis spel jij bent de kat je weet mij te raken maar nu ben ik het zat geef mij de handboeien geef mij het…

Schoksgewijs voel ik frustratie in de charade van acrostichon hevig zwetend op verkrampte zinnen ruwweg neergeschreven woorden ijzig brokkelend op het witte vel vervagen tot onzinnigheid ergens in mijn dwarse leeghoofdigheid rafelen stoffen in dunne slappe bedrading zonder samenhang verlatenheid overvalt mij als een kind dat zonder…

Het lengende licht slijpt de donkere dagen tot lentejuweel…

De maartse buien benemen koud en grillig lente de adem…

Lengende dagen tellen de duisternis af naar een lentestart…

Stortregen tekent stromende kronkelbeekjes in een waas op glas…

Wetend van afscheid fiets ik met mijn oude lief door de polder. Ik heb hem geleerd dat het Hollandse landschap mooi is. Ik laat hem dus niet met lege handen achter. Hij zal zijn vrienden kunnen vertellen dat hij op vrijdag de zoveelste de enige allochtoon in het bos was en op een zondag in mei de enige bruine man op de fiets in de Hollandse…

Hoe kon het gebeuren dat ik mijn kindsdeel afstond mijn poppen verkwanselde aan het rijpen van de tijd waar ontvankelijk vlees zijn ijle wensen droomt kortstondig scorend en hunkert naar méér Ik, die het leven leefde in niet geveinsde onschuld sloot een monsterverbond schreeuwend om het kind…

Rimpelloos water weerspiegelt de volle maan een bries breekt het beeld…

De spinnende poes draait rondjes langs mijn benen ze draagt haar staart hoog…

Je stootte mijn korsten open niemand kon dat beter dan jij en droeg me naar Golgotha toen bloed de wonden schoonde daar stierf ik in de open ruimte waar grenzen van de doolhof waren neergehaald en ademen weer voelde als toen…

Kanaliseer me niet, ik zal me woest verweren tegen kille grenzen van beton en buiten oevers treden obstakels zullen meegesleurd langs dode vastelanden, want ik ben een boreling van grillige levenszeeën…

De kale takken reiken naar het verre licht de zon maakt haar baan…

De grote wijzer overschaduwt de kleine, het slaat middernacht…

Erger dan de dood die met een kus de adem steelt erger dan het vuur dat het stille vlees tot stof verzengt is het verjaarde leven dat lange dagen grijst en wacht, wacht…

Minnaars praten niet over de naakte waarheid, ze leggen haar bloot…

U heeft een misdaad begaan, sprak de rechter aangeklaagd voor ouderdom het vonnis luidde schuldig ik wankel claustrofobisch nu in hooguit drie bij drie tussen bed en enkele stoelen kijk door de geranium bezette ruit jeugdige bemoeials schrijven wetten voor vaste tijden schema’s en de wasbeurt, zó gênant hoe zalig is het zoemen dat…

In broeierige ruimte groeit onaangenaam de opgekropte hitte naar ontlading toe zacht gromt de donder vooralsnog zonder effect zigzaggende pijlen flitsten het doel voorbij samengebalde knallen in crescendo afgevuurd een onverwachte voltreffer die helderheid in puin legt…