Alle inzendingen van Walter

De rijstijl van de meeste pizzakoeriers doet vermoeden dat zij wel eerder koud zullen zijn dan de te bezorgen pizza's.…

Al was ik de weg weer kwijt, toch ben ik gespaard gebleven; en was ik in mijn eenzaamheid met uw engelengeduld omgeven. Gij hebt in mijn donkerste dagen mij steeds in het licht gedragen.…

De stille stoet allang voorbij, een stukje aarde is weggegeven. Triest blijft het getreurgetij op stenen zuilen neergeschreven. Kruisen op het koude kerkhof, chrysanthemen op de graszoden mensen denken nu aan de doden aan pijn, lijden, as en stof Een akker als tranenaarde van tijd en dood ontdaan, maar de eeuwigheidswaarde blijft hier…

Gij die mijn verzen kent en onbevangen los van elk verlangen mijn woordenschat verwend. Dronken van letters lonken letterzetters, en zoeken naar de zinnen in mijn hart daarbinnen. Delg mij uit uw dagboek veeg mijn verzen weg, in de verste vergeethoek waar ik mijn letters leg.…

Je zit te vaak in mijn hoofd En je wil er niet uit Onverwachts duik je op en kleurt mijn gedachten Dan weer ben je weg en laat me verwachten Je zit te vaak in mijn hoofd En je wil er niet uit Je zit te vaak in mijn hoofd En je wil er niet uit Je schuilt onder dromen en vlucht als het klaart Wat blijft is de stilte , de storm die bedaart…

luchten vol vogels zij vertrekken nu weer naar een andere lente…

vroeg uit de veren zingen dageraadvogels hun morgenliedje, terwijl het bos in stilte naar het festival luistert…

vroeg uit de veren zingen dageraadvogels hun morgenliedje terwijl het bos in stilte naar het festival luistert…

een haiku is als een japanse kerselaar die vol bloesems staat…

We waren beiden één gedicht lazen in dezelfde boeken op de eigenste bladzijden. Verliefd op dezelfde onuitgesproken letters vol lippenstift. als een geschrift verstoken achter woorden die wachten op morgen, ontgaan aan het nu. Verder dan de vriendschap lag onze liefde niet; Alleen geduldig dralen aan de waterput in de veranda. De grote…

Mijn voeten voelen nog de gloed als het water is weggeëbd en de schelpjes blootgelegd uit rimpelend zand geschept. De duinen nog onvervuild voelen de wind waaien naar de landelijke polder weg van de glooiende golven. Boven het bruisende bruine schuimende sop schuift scheerlings een meeuw naar haar zeeluchten kajuit.…

Als de bamboe bloeit bloeien ze allen samen en sterven staande…

Hoe lieflijk zijn de voetjes van de verpleegstertjes die zonder kloppen de kamertjes binnenkomen. Hoe lieflijk zijn de voetjes van de poetsvrouw die tussen twee dweilen in een lieflijk woordje brengt. Hoe lieflijk zijn de handen van de vroedvrouw die als allereerste het kindje in moeders handen legt.…

Duizend dichters en nog geen VERS gesneden brood. Duizend dichters en nog geen RIJM op mijn ruiten. Duizend dichters geen gat GEDICHT in mijn regengoot. Duizend dichters en eindelijk een dicht-STUK.…

Het beeldhouwwerk toont alleen maar de stenen waarneming van de buitenkant. De binnenkant ongemoeid laat voor de beitel. Een denkend teken als fragment moment versteend. In de beginne een brok beeld van oeroud arduin. Beeldig geheugen naar wie passeert en denkt.…

Met open armen ontsluiten de geliefden hun geborgenheid achter gesloten deuren en een bloempje voor het raam. Gordijnen zijn niet nodig een boek is overbodig nu zijn ze eindelijk saam.…

Als de angst langs de voordeur bij mij komt schuilen om mijn schaduw te beschermen dan vecht ik of vlucht ik naar het onbestaande als weggevoerde uit mijn nachtmerrie langs de achterdeur naar buiten aan de angst ontsnapt…

Het granieten paard gebeiteld en gebreideld staat in de steigers.…

Er zijn meer zielen gedood door geld, dan lichamen door ijzer.…

O sneeuwbedekte bomen, o ingeslapen woud, de nacht is weer gekomen, de lucht zo ijl en koud. De velden dromen rustig, gehuld in witte vacht, en vlokken dansen lustig, als duizend sterren zacht. Ach stukje aard zo teder, al lijk je stil en dood, toch komt de lente weder, je draagt hem… in je schoot. Dan zal weer alles groeien, met nieuwe levenskracht…

Zoals ze daar 's morgens op de stoep tegen elkaar aan geleund warmte zoekend in hun plastic jassen staan te wachten, grijs, vormloos, vol afgedankt leven, tegelijk broos en weerloos. Je zou ze weer naar binnen willen halen, je ouders wachtend op de bus. --------------------------- Uit: 'Echo van een echo', 1990.…

De oppositie bepaalt welke kant de politiek niet opgaat.…

Hé! Dag God, grote vriend Het is Walter hier die praat Ik heb een leuk ideetje Zullen we eens doen alsof je niet bestaat? Zal ik gewoon lekker bandeloos leven? Gewoon doen wat ik echt wil En dat ik dan pas bij de hemelpoort Inzie wat een kil En liefdeloos leven ik eigenlijk geleefd heb Wat een fouten ik heb gemaakt Dat ik dan pas begrijp…

Een bouwwerk is pas compleet als de laatste stelling is afgebroken.…

Oorlog is het enige spel waar beide partijen verliezen.…

Onze kroegen en grote-stad-straten, onze kantoren en gemeubileerde kamers, onze stations en fabrieken leken ons zonder hoop op te sluiten. Toen kwam de film en heeft deze kerkerwereld met het dynamiet van ééntiende seconde opgeblazen, opdat wij in de wijdverspreide restanten avontuurlijke reizen ondernemen.…

In de liefde zoeken de meesten een eeuwig thuis. Anderen, zeer weinigen, eeuwig reizen.…

Wie zich aan omgangsvormen houdt, maar liegen verwerpelijk vindt, lijkt op iemand die weliswaar modieus gekleed gaat, maar geen hemd aan het lijf draagt.…