Alle inzendingen van fleur

Ik had er zo naar uitgekeken. Na een drukke week even heerlijk samen ergens uit eten. We kozen voor de chinees en zagen tot onze vreugde dat er een lopend buffet werd gegeven. Met onze borden liepen we langs de overvolle schalen. We schepten van alles een beetje op. De keurig gedekte tafel lokte ons. Het bestek glom. Een glaasje cola maakte…

Wat heeft de douche voor sommigen een nare smaak. Wanneer het washandje langs je naakte lichaam glijdt, is daar opeens het moment dat alles in het leven verandert. Een bultje dat je nog nooit eerder had opgemerkt heeft gevolgen die verstrekkend zijn. En nooit zal het weer anders worden. Angst en onzekerheid tekenen voortaan het leven. Zeker is daar…

In het kraambed van mijn jongste zoon. Een heerlijk kereltje aan mijn borst. Een geweldig gevoel van geluk dat werd verscheurd door de woorden van zijn vader: "Als hij groot is ga ik bij je weg". ………… Twee jaar van angst en vrees. En daar ging hij. Niets, niemand kon hem tegenhouden. Hij deed wat hij zich had voorgenomen. Misschien eerder dan hij…

Ik vraag me wel eens af hoe het komt dat veel mensen in hun kontakten uiteindelijk storing krijgen. Elkaar niet begrijpen of niet willen begrijpen. Zoeken naar je gelijk. Ik kan hierin niet verder komen dan het verschil in niveau. Niet dat de één meer of minder dan de ander is. Maar ik heb het hier over de levenservaring. Want maakt niet de ene mens…

De straat wordt onderbroken door een blinde muur. Was de muur altijd al blind en dwars op de straat? Hier liep Regina - afwezig - in de val hier werd ze van dichtbij beschoten. Stond niemand stil, hoorde niemand het schot in haar hoofd, in haar droom? Was de muur, was de straat altijd al blind, de stad doof voor de dood? Hoorde…

Kom want ik wil je de zon laten zien zoals ze hier haar laatste licht laat vallen tussen de bergen, zoals ze druiven rijp maakt en nevel uit de nacht perst. Kom want ik wil je wil je in mijn eigen taal zeggen je in mijn herinnering naast me neerleggen om naar de zon van het zuiden te kijken zoals ze haar laatste warmte afstaat zonder terughoudendheid…

Kom want ik wil je de zon laten zien zoals ze hier haar laatste licht laat vallen tussen de bergen, zoals ze druiven rijp maakt en nevel uit de nacht perst. Kom want ik wil je wil je in mijn eigen taal zeggen je in mijn herinnering naast me neerleggen om naar de zon van het zuiden te kijken zoals ze haar laatste warmte afstaat zonder terughoudendheid…

Hoe ver moeten wij gaan: tot aan het punt waar alle harde angsten samenvallen in nog heter zand? Waar is dan rust; waar kruipt de slang niet meer naar de dichtstbijzijnde, de weerloze; waar ligt zij stil, zonder haar venijn? Voorbij het boze oog. Voorbij de zwarte vrouwen van de evenaar huilt de hyena nog. ---------------------------…

Als een worm aan een haak, voel ik mij doorboort. Dankzij de mens onschuldig vermoord. Ze gooien mij te water, en laten mij zinken. Wat kan het hen ook schelen, dat een worm zal verdrinken? Ik voel mij klein, men kan mij niet verstaan. Als ze me zouden horen, zouden ze me dan laten gaan?…

Mijn gedachten dwalen af… Af naar mijn wereld… Waar alles perfect is… Waar ik vrij ben… Waar ik kan leven als mezelf… Mijn gedachten dwalen af… Af naar vliegen… Vliegen door het duister en het licht… Op naar vrijheid… Waar ik durf heb om te doen en te laten wat ik wil… Mijn gedachten dwalen af… Af naar mijn vrijheid… Die ik nooit zal…

Wat zij ziet is een groene zee, vissers die vrouwen verleiden. Vis die kuit schiet. Vereelte handen in klei - Ondergelopen land. Veerboten heen en weer tussen wat gezocht wordt, gezonken blijft - Bodem die bij eb boven ligt: de ongevormde, de diepste laag De oorsprong. Slijk. -------------------------------------------------- uit…

Als de zon niet meer zou schijnen, En de wind niet waaien kan. Als het bier niet meer zal vloeien, En voetbal speelt met 9 man. Mag ik je dan kussen..heb dat nog 1x gedaan. Maar mag ik dan vooral lekker liggen, Tegen jou ….en je geweldige kontje aan?…

Het was een beeld. Bericht in de krant. Niet meer. Boven een eiland hebben twee geoefende springers elkaar geraakt. Hun verstrengeling duurde heel even. De parachutes liepen leeg. De lijnen luisterden niet langer naar bewegen van ledematen. Als stenen kwamen ze neer. Hadden ze tijd om elkaar aan te kijken en wat zagen ze dan, hadden ze zicht…

Terwijl we denken in woorden, blijft het onder woorden brengen van gedachten een van de moeilijkste opdrachten.…