Inloggen

biografie: Christina Kremer


Inzendingen van deze schrijver

9 resultaten.

Met de hand op mijn kruis.

beschouwing
4,4 met 5 stemmen 293
We glijden in hoog tempo af. Dat is wat ik vind. Waar we jaren geleden nog discussieerden over het recht om niet te werken op zondag op grond van geloofsovertuiging, zijn we nu bijna zover dat we ons kruis onder de trui moeten gaan dragen.
Het moet niet gekker worden! In Rotterdam staat een school waar ze alle hoofddeksels, kruizen of andere uitingen van religieuze identiteit hebben verboden. Al een hele tijd hoor, vooralsnog durven de meeste scholen het voorbeeld niet te volgen.
Bij onze zuiderburen zijn ze al een stukje verder. Hoofddoekjes worden verboden. Het zit er dik in dat ik binnenkort af moet reizen naar het gemeenteloket om een ontheffing aan te vragen voor mijn dochter, zij draagt immers ook bijna dagelijks een hoofddoekje.
En hoe zit dat dan als ik mijn kruisje wil dragen op mijn persoonlijke gedenkdagen? En die tatoeage dan? En dat Boeddhabeeld in de vensterbank? Verstoppen achter het gordijn? Als ik het zo eens doortrek krijg ik bijna associaties met de tweede wereldoorlog....

De Handtekening

verhaal
1,6 met 5 stemmen 505
Haar hand trilt, ik weet dat ze tegen haar zin de papieren tekent. Ik baal dat ik het zolang heb uitgesteld, misschien hierom. Mijn schuldgevoel overheerst en zolang ik niet de daad bij het woord voeg voel ik me beter.
Je ziet het nergens aan en zij gelooft het niet, maar ik heb hier wel verdriet van. Nu is ze weer gaan twijfelen omdat zij degene is die me dwingt met de papieren te komen, ze wil morgen niet in haar eentje 10 jaar met me getrouwd zijn. Ik voel dat niet zo, ben al twee jaar weg. Maar ja, vrouwen... Ik heb het haar beloofd, dus nu sta ik hier.
Ik heb de papieren op tafel gelegd, op haar verzoek want eigenlijk kwam ik om een vriend van ons te helpen verhuizen. Ik zei haar dat ik het ongepast vond, zij vind de hele echtscheiding ongepast dus haar maakt het niet uit zei ze. Ze doet er erg lang over, als ik beneden kom is ze nog steeds aan het lezen, het zweet breekt me uit. Stel dat ze besluit niet te tekenen.
Ik volg haar helemaal niet, letterlijk niet en in figuurlijke zin ook niet. Twee jaar geleden stonden we beiden achter deze beslissing, leek het goed te zijn. Voor mij is dat nog steeds zo, voor haar niet....

Vergankelijkheid

beschouwing
1,5 met 12 stemmen 625
Ik leg mijn koude handen tegen mijn wangen en kijk mezelf aan. In mijn ogen probeer ik te lezen hoe ik mij voel. Mijn buik rommelt wat als ik mijn bekken kantel. Mijn schouders trek ik naar achter, dat ziet er al minder zielig uit vind ik. Ik tover de mist weg met mijn elleboog, ik wil dat deze troostende handen mij niet loslaten.
Ik tuf in de wastafel en leg mijn tanden bloot. Het lijkt bijna op een grijns. Het wondje op mijn onderlip is weer open. Mijn gezicht is hetzelfde gebleven, maar voor het eerst word ik me bewust van de tekeningen, elk jaar meer, elk jaar mooier. De jaarkringen op mijn handen verraden wanneer mijn moeder mij ter wereld bracht en mijn huid heeft zijn kleur verloren. Sneeuwwitje dringt zich aan mij op, achtergelaten in het bos waar ze de weg niet kent met de goodwil van de jager in haar beursje. Beter vanzelf sterven dan moord op mijn geweten moet hij gedacht hebben.
Ik maak oren met mijn handen, knijp mijn ogen samen en ik kijk boos. Darwin had gelijk, en Andries Knevel vind ik ook een stuk aardiger sinds afgelopen week. En toch gaan onze voorouders nog steeds met de billen bloot in de dierentuin. Een onvergankelijk ras zijn we dus. Als we elkaar uitmoorden zijn er nog voldoende apen om opnieuw te evolueren. Geruststellend....

Vrijheid

verhaal
2,6 met 5 stemmen 473
Het geluid van sirenes komt van alle kanten. Ik wil dat het niet echt is, maar het is wel echt. Hij omhelst me en zegt dat het wel goed komt. Hij rent weg en ik ren mee. Hij wordt kwaad en stuurt me terug. Ik moet huilen, hij moet me beloven dat hij geen domme dingen doet, dan ga ik. Hij lacht en zegt dat hij nooit domme dingen doet en ik weet dat dat niet waar is.
Ik weet niet waar ik heen moet, ik ren niet, dat staat verdacht. Ik loop terug naar de plek waar we net nog stonden te roken en vis mijn schoenen uit een plas.
Hij had daar niet moeten zijn, maar ik was zo blij hem te zien. Ik stortte me in zijn lange armen en hij trok mijn pet van mijn hoofd en kuste mijn kruin. Ik vroeg of hij verlof had en hij bevestigde dat. Toen was het even stil. Ik wist dat het niet waar was want het gebeurde op een dinsdag. Godverdomme, je wilt er toch een keer uit of niet soms?
Hij zei dat het niet uitmaakte, dat hij zijn hele leven gevangen was en dat dat ook zo zou blijven. En ik wist het. Hij is maar tot zijn twaalfde 'vrij' geweest. Het werd donker. Hij tilde me op het muurtje en vroeg hoe het met me ging en ik zei dat het goed ging. Hij trok mijn schoen uit, gooide hem over de muur en vroeg het nog eens. Ik moest lachen en zei dat het goed ging. We lachten samen. We maakten ons zorgen over elkaar, voelden ons broer en zus. ...

Kapot.

verhaal
1,9 met 8 stemmen 461
Onthoud mij, geef me een plek in je hart. Als het niet anders kan is een plek in jouw hoofd ook goed.
Zeg me maar wat je denkt. Ik zag je gaan, met gebogen schouders, een schril contrast met je opgewekte glimlach. Ik probeerde de mijne te rechten, ik wilde niet dat je ging. Mijn tranen komen als ik de deur dichtdoe, zachtjes. Daarna zou je dan terug moeten komen in het verhaal, als ik weer kan lachen en me goed voel. Zo gaat het meestal, misschien nu ook.
Waarschijnlijk maak ik je verdrietig en onzeker. Ik laat me zakken langs de muur en wentel me even in zelfmedelijden. Ik kijk in de spiegel tegenover mij. Ik zie alleen een schaduw van mezelf. Niets kan afleiden als ik naar mijn schaduw kijk. Ze is altijd anders en toch hetzelfde, zoals ik. Geen details, geen opsmuk. Alleen de contouren tekenen zich af tegen de witte muur. Als een litteken is daar het gat dat nooit gevuld is, nu ter hoogte van mijn borst.
In gedachten dwaal ik af naar het moment waarop je de restanten uit de muur met stoffer en blik opveegde. Een gebogen schaduw. Er was schaamte, jouw machteloosheid, vereeuwigd in de muur. Waarom was het ook alweer dat ik toekeek hoe jij je vuist stuksloeg? Er waren stille tranen, ik achter mijn muur, jij achter de jouwe. Dikke stilte, als een wolk, elk geluid leek van ver te komen. ...

Af zonder lijk

verhaal
1,0 met 4 stemmen 518
Heup scheef, hoofd schuin. In haar ene hand een sigaret. Van achteren zie ik hoe ze achteloos haar hand laat wapperen terwijl ze praat. Zo dirigeert ze elk gesprek, ook als ze met mij speelt.
De laatste tijd is ze druk met zichzelf. Ze ziet me nauwelijks staan, rent me voortdurend voorbij. Soms schreeuwt ze nog wat in het voorbijgaan. Ze voelt zich goed en levendig. Als ze zo'n fase heeft kan ik haar zien. Meestal is het andersom, zij ziet mij en dirigeert.
Nu ben ik degene die omkijkt waar de zon schijnt, die warme plek kiest om naar haar te kijken.
Ze maakt er een schouwspel van zelfs al komt ze nauwelijks van haar plek. Ze heeft iets pendants. Als er teveel toeschouwers zijn zie ik hoe ze af en toe steun zoekt. Haar ogen boren zich in die van mij en ik knik haar eens geruststellend toe, soms een knipoog. Als dat gebeurt weet ik dat we gelijken zijn, dat ze wel eens kwetsbaar is zoals ik dat ook ben. ...

Muziek is een plaatje.

beschouwing
3,3 met 3 stemmen 250
Muziek is belangrijk voor me, dat weten sommigen. Ik laat emoties graag vergezeld gaan van passende muziek om zo op die wijze anderen deelgenoot te maken van mijn nogal instabiele persoonlijkheid.
Nog een reden is dat ik me niet snel iets laat vertellen, maar voor muziek ben ik wel gevoelig. Dus, als ik niet wil luisteren, zing het dan gewoon. De kans is groot dat de boodschap dan wel overkomt. Leg daar dan een flink portie gevoel in en breng de serenade vanuit de tenen, ga je hoger zitten dan blijf ik naar de grond kijken. Dus uit volle borst alleen is voor mij slechts een geluid dat in meer of mindere mate wat beschikbare ruimte opvult, meer niet. Het is zelfs nog sterker. Ik hoef niet perse te verstaan wat je zingt blijkt uit ervaring. Misschien zijn er mensen bang dat ze vals zingen. Ik zeg je nu, gevoel is nooit vals en er zijn zoveel toonsoorten dat zelfs jouw vertolking van poesje miauw mij wellicht diep weet te raken.
Soms liggen de zaken anders. Soms namelijk hoor je muziek, wel of niet verstaanbaar, die jou vertelt wat je voelt. Dat gebeurt mij soms en vanaf dat moment fungeert het betreffende nummer als een illustratie in een boek. Het mooie van een illustratie is dat we daar graag naar kijken. Als kind is het eerste wat je doet een boek beoordelen op het aantal plaatjes, hoe meer hoe beter. Volwassenen hebben veel woorden nodig om iets te vertellen. Hoe mooi zou het zijn als we gewoon ons boek opensloegen en konden zeggen: “Kijk, zie je dit? Dat bedoel ik”.
Kinderen kunnen genieten van de stem van een volwassene als deze het verhaal vertelt, maar altijd komt de vraag; ‘Mag ik het plaatje zien?’. Om die reden gebruik ik graag metaforen, het wordt zoveel begrijpelijker dan. Hele verhalen rollen over mijn lippen en voor het gemak ga ik er vanuit dat de ander aan het eind precies begrijpt wat ik wil zeggen. Meestal is dat ook het geval. Voordeel is dat een metafoor ook een echt einde heeft. Als ik het op een normale manier zou proberen, zou ik minstens twee keer zolang bezig zijn....

Hier ben je

verhaal
2,4 met 14 stemmen 1.033
Ik lig op mijn rug in het natte gras, doe alsof het lente is. Het vocht trekt langzaam door mijn kleren in mijn huid, maar ik heb het niet koud. De zon is waterig en schijnt op mij, ze voelt warm en aangenaam ook al is ze nog niet op haar best. Ik tuur naar de lucht boven mij, door mijn oogharen volg ik de wolken die meegenomen worden door de wind.
Rechts van mij zit Meneer Merel, zo noem ik hem. Hij is er altijd zodra ik mijn vingers in de grond laat glijden. Hij schuwt mij niet, keert altijd terug en fluit dan een liedje voor mij speciaal. Zo denk ik dat graag.
‘Hallo lieve meneer Merel, hoe gaat het met u?’ Hij knikt geruststellend, met mij gaat het goed.
‘Is Koning Winter goed voor U geweest?’ Meneer Merel hipt wat dichterbij en spreidt zijn vleugels. Ik zie de welvarendheid onder zijn zwarte veren. Hij bedankt me voor het nog zo goed als verse brood dat ik elke dag op het dakje strooide. ...

In Memoriam

hartenkreet
2,5 met 11 stemmen 1.267
Je bent gestorven. Toch nog. Iedere keer dacht ik dat het wel goed zou komen. Maar wie ben ik nu eigenlijk om te denken dat ik kan regeren over leven en dood?
Ik keek vaak naar je, streelde je. Je was mijn enige. Soms hield ik je even vast op de momenten dat ik voor je zorgde, wetende dat het waarschijnlijk niet genoeg zou zijn.
Je was vergankelijker dan ik, afhankelijk ook. Ik heb je niet genoeg aandacht gegeven, mij vergist in jouw kracht. Iedere keer weer wist je je leven te rekken en verslapte mijn aandacht.
Jij redt het wel, dacht ik dan. Op die momenten zag je er goed uit, fier en vol levenslust....