Inloggen

biografie: Emilie Kassenaar


Inzendingen van deze schrijver

36 resultaten.

Get a life...in Farmville!

beschouwing
4,0 met 3 stemmen 2.055
Het mag dan buiten nog niet echt lente zijn, in mijn geheime wereldje is het dat allang. Wat heet, daar bloeien bananenbomen broederlijk naast een bedje rode tulpen, leidt een pinguïn een stoet eendjes naar een met narcissen omzoomd vijvertje en tracht een witte pauw een vogelverschrikker te verleiden. In het kippenhok wonen kippen die zwarte en gouden eieren leggen, in de paardenstal overnacht zo af en toe een wilde hengst en gele, zachtgroene en zwarte schaapjes blaten liefdevol naar zuurstokroze biggetjes. En tussen al die gezapige gezelligheid verbouwt een nijver boerinnetje akkers vol koffiebonen en katoen naast veldjes cranberries, rijst en watermeloenen.
Heeft Emilie te veel naar Jeroen Bosch gekeken? Krijgt Emilie misschien iets te veel medicijnen door elkaar? Drinkt ze veel? Driewerf Nee! Emilie had de afgelopen weken maar weinig energie en bracht veel van haar tijd door met een spelletje op internet: Farmville. Van Oma look-a-like naar hardcore gamer!
Zoals het dames van mijn leeftijd betaamt heb ik rijkelijk laat kennis gemaakt met deze enorme rage waar wereldwijd inmiddels 100 miljoen mensen aan meedoen, maar inmiddels denk ik dat ik de schade ruimschoots heb ingehaald. Je speelt het spelletje via Facebook of via de Farmville-site.
Je krijgt een stukje land dat is verdeeld in akkertjes, een schoffeltje, een schepje en giftbox. Daarmee kun je het land bewerken, zaaien, oogsten en producten in- en verkopen en cadeautjes ontvangen van buren of de Farmville-directie. Met deze activiteiten spaar je geld (coins) en XP's (ervaringspunten). Hoe meer XP, hoe hoger het level en hoe hoger het level hoe meer je kunt kopen. Iedereen begint met zes piepkleine akkertjes maar met een beetje enthousiasme heb je vrij snel een grote family-farm met een huisje, stallen, heel wat beesten en de nodige decoratie bij elkaar geboerd. ...

Je bent mooi!

beschouwing
2,3 met 3 stemmen 739
's Morgens vroeg, de wekker gaat. Nog half slaperig stap je uit bed en beland je in de badkamer. Onwillekeurig knijp je je ogen dicht tegen het felle licht, maar het is al te laat. Je bent klaarwakker en als je ogen weer opengaan, kijk je in je eigen spiegelbeeld. Dat is schrikken.
Een verkreukeld, uitgezakt hoofd met een diepe slaaprimpel over je wang en zand in je ooghoeken staart je wezenloos aan. Je haar staat recht overeind en de mascara die je er de vorige avond niet netjes af hebt gehaald, trekt nu rare strepen richting je wenkbrauwen. En dan ineens zie je iets op de spiegel....
Een roze post-it met daarop in het mooie ronde handschrift van Dochterlief 'Je bent een mooi mens, Mam'. De traantjes van ontroering die dan opwellen maken de boel er niet beter op en natuurlijk weet je dat je deze tekst niet letterlijk moet nemen, maar toch voel je je ineens een stuk beter. En dat is ook mooi!
Met de post-it liet mijn dochter mij kennis maken met het initiatief van Marielle Kleynjan, die 'women's empowerment' serieus neemt. Als coach tracht zij vrouwen zelfbewuster, sterker en dus gelukkiger te maken....

Momosa

beschouwing
3,7 met 6 stemmen 367
Mijn tante Mies uit Amsterdam was stapelgek op Mimosa. Ik heb haar niet lang gekend, ze overleed al toen ik een jaar of zeven was. Maar mijn moeder placht elk jaar een klein bosje mimosa voor haar foto op het grote ouderwetse dressoir te zetten. Tante Mies was voor zij stierf (oeps...de aarde verliet!) mijn lievelingstante, maar die mimosa vond ik eigenlijk maar niets. Rare gele balletjes aan stengeltjes met sprieterige blaadjes...dat waren in mijn kinderogen geen echte bloemen. In hedendaags jargon zou ik ze 'nep' genoemd hebben.
Op acht maart 1982 maakte mijn eerste internationale Vrouwendag mee in Italië. Al die jaren had ik niet meer aan mimosa gedacht, maar dat veranderde op slag. Op elke straathoek overhandigden heren kleine bosjes met deze gele-balletjes-bloemen aan passerende dames. Eén rondje Santarcangelo leverde mij destijds een flinke vaas op en voor het eerst genoot ik van de kleur, de wollige zachtheid en vooral de geur van deze bloemen. In niets herinnerden zij aan de kleine harde, zelden uitkomende Nederlandse kasvariant. In Italië groeien ze in het wild en worden ze pas geplukt als ze tot bloei gekomen zijn. Ze zijn het symbool van Vrouwendag omdat ze juist rond deze datum uitbundig bloeien.
Dit jaar is alles anders. De winter heeft ook in Italië flink huisgehouden. Vorige week hadden wij het geluk de eerste zachte lentedagen mee te maken, maar inmiddels zijn ook de temperaturen in Emilia Romagna weer gedaald. Iedereen klaagt steen en been over de intens koude en vooral zo lange winter. Een van de gevolgen is dat de meeste mimosabomen stuk gevroren zijn, ook het twee meter hoge exemplaar dat bij Romina in de tuin stond heeft het niet overleefd. Het is het gesprek van de dag en of er vandaag even kwistig als anders mimosa wordt uitgedeeld, is nog maar de vraag!
Persoonlijk heb ik inmiddels ook iets met deze bloemen, want na dat eerste bosje in 1982, volgden er nog velen. Ik kreeg ze van mijn man, die er zelf ook veel plezier aan beleefde. Het werd 'ons' bloemetje en dat is het gebleven. Op zijn begrafenis, twee jaar geleden op acht maart, overheersten de kleuren van rode rozen en gele mimosa....

Joepieziek van UPC

beschouwing
1,8 met 4 stemmen 1.195
Het moet eruit. Ik ben ernstig ziek. Heel ernstig ziek. Van Joepiezie. En dat wil ik graag even kwijt!
Zo'n twee jaar geleden besloot UPC om de modems van hun abonnees te vervangen. Ik kreeg een doosje met daarin een nieuw modem opgestuurd met een briefje erbij. In dat briefje werd mij vriendelijk gevraagd het modem aan te sluiten en vervolgens even te bellen met een speciaal servicenummer. Mensen die mijn verhaaltjes al een tijd lezen, weten dat ik niet heel erg handig ben maar het aansluiten van het modem was zó eenvoudig en daarbij ook zó klantvriendelijk beschreven in de brief dat het in een keer, zonder problemem lukte. Trots en blij belde ik het servicenummer.
'Ik heb de modem vervangen en moest u bellen'. 'Geweldig mevrouw, hartelijk bedankt, dan is nu alles in orde. U hoeft verder niets te doen en het oude modem? Oh...gooit u dat maar weg, wij hoeven het in elk geval niet terug.'
Zo gezegd zo gedaan. Alleen jammer dat ik de volgende dag al merkte dat mijn internetverbinding niet meer 'je van het' was. Al surfend viel de verbinding ongeveer om de dertig minuten weg, zodat ik de hele boel weer opnieuw moest opstarten. En áls de verbinding er was, dan was hij zó traag dat ik zelfs een drieminuten filmpje van YouTube niet meer te downloaden was....

Azzurrina en het boze oog

beschouwing
4,5 met 2 stemmen 1.190
De achtjarige Guendalina speelde op 21 juni 1375 met haar bal. Vrolijk huppelde ze door de vele gangen van Montebello, het kasteel waar zij geboren was. Ze werd gadegeslagen door de twee soldaten die haar vader speciaal daartoe had aangesteld. Want Guendalina was een albino en liep voortdurend gevaar om als heks te worden vermoord. Plotseling rolde de bal van een lange trap af. Guendalina danste er achter aan... Van haar, noch van haar bal, werd ooit een spoor gevonden.
Guendalina is de hoofdpersoon uit een van de populairste legenden uit de Romagna, de streek in Italië waar niet alleen mijn man, maar ook zijn dochters zijn geboren. Overal waar gemeenschappen in kleine boerendorpen leven, zijn de mensen behoorlijk bijgelovig en het boerendorp waar ik destijds terecht kwam, was daarop geen uitzondering.
Wanneer er 's nachts een kerkuil neerstreek op het dak, wist iedereen dat er in dat huis de volgende dag een dode zou zijn te betreuren. Het kwam altijd uit. Gek genoeg werden die kerkuilen ook alleen gezien als ze op het dak van een ernstig (meestal terminaal) zieke patiënt gingen zitten.
Zelfs mijn schoonvader, die verder helemaal niets van geloven moest hebben, kon in ijzige toorn ontsteken als ik het brood niet op de goede manier in het broodmandje legde....Een broodje op zijn kop bracht zekere rampspoed over het huis....

Svenergy

beschouwing
3,6 met 5 stemmen 357
Zoals mijn vrienden en kennissen wel weten, ben ik niet het sportieve type. Ik bedoel in dit geval natuurlijk sportiviteit in lichamelijke zin. Mentaal reken ik mezelf wel degelijk tot het sportieve deel van de natie. Deze sportiviteit uit zich vooral in chauvinistisch enthousiasme tijdens evenementen waarin Nederlanders het goed doen.
Tussen die evenementen door heb ik nauwelijks interesse in de verrichtingen van de atleten, zo kon het dus gebeuren dat ik gisteravond een extra glas wijn dronk op de eerste gouden medaille in Vancouver, bij elkaar geschaatst door iemand die ik tot dan toe slechts kende van de Svenergy-televisiereclame.
Mijn selectieve sportiviteit maakt natuurlijk dat ik in bepaald gezelschap een vreemde eend in de bijt ben en op sommige momenten met aan wereldvreemdheid grenzende verbazing naar mijn omgeving kijk.
Nu de Olympische Spelen in Canada plaats vinden, komen diverse herinneringen aan mijn bezoeken aan dat land naar boven. Nou moet ik er wel eerlijk bij vermelden dat die bezoeken niet aan de Westkust, maar in het Oosten van Canada plaats vonden. En in het Oosten van Canada wonen geen Canadezen. Dat is tenminste wat ze zelf graag benadrukken. ...

Kind van de rekening

beschouwing
4,8 met 4 stemmen 622
Niemand heeft erom gevraagd geboren te worden. Het waren anderen die besloten dat jij er moest komen, dat is dan tenminste te hopen. Er lopen immers genoeg mensen rond die helemaal niet gepland of zelfs maar gewenst waren. Het zijn de ongelukjes van deze wereld.
Maar hoe je er ook gekomen bent, als er geen ongelukken gebeuren, groei je op. Je groeit op, je wordt volwassen en uiteindelijk maak je je eigen keuzes.
Je kiest een partner, of niet en samen met die partner kies je ervoor, of niet, om een kind geboren te laten worden.
Dat mag. Er is niemand die jou daarin tegenhoudt. Je kunt een drugsverslaafde zijn, een crimineel, de verschrikkelijkste ziekten onder de leden hebben of psychisch volledig gestoord zijn, het blijft jouw keus. En die van je partner, in het beste geval. Vrijheid dus....

Vette Valentijn

beschouwing
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3.548
Wat Pasen en Pinksteren nooit lukt, kunnen Vette Dinsdag en Valentijnsdag wel. Het gebeurt regelmatig dat beide 'feest'-dagen op dezelfde dag vallen al is het dan dit jaar niet het geval. Op zondag veertien februari is het Valentijnsdag en twee dagen later, op zestien februari vieren de katholieken onder ons Vette Dinsdag. Die naam doet over het algemeen niet veel belletjes rinkelen, maar 'Mardi Gras', 'Martedi Grasso' of 'Fat Tuesday' doen dat des te meer. Wat uit het buitenland komt, is toch altijd lekkerder, blijkbaar.

Als kind intrigeerden de 'bijnamen' van dagen me al buitengewoon. En dan heb ik het niet over het uitgemolken 'maandag wasdag' of de obligate 'woensdag gehaktdag', hoewel deze laatste benaming dankzij Richard Klinkhamer een wat minder saaie klank heeft gekregen. Ik ben echter meer geïnteresseerd in de meer poëtische en voor sommigen, mysterieuze benamingen. Palmzondag, Vette Dinsdag, Aswoensdag, Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag.
Een kind uit protestantse huize komt er maar bekaaid vanaf eigenlijk. Wij kenden naast Goede Vrijdag en het onchristelijke Blauwe Maandag eigenlijk alleen 'fiets-zondagen'. Dat waren alle maandagse 'tweede' dagen zoals Tweede Paasdag, Tweede Pinksterdag en Tweede Kerstdag. Hemelvaartsdag, traditioneel op Donderdag was overigens ook een 'fietszondag'. Op deze, toch een beetje bijzondere, dagen die als zondag gevierd werden, mochten wij namelijk wèl fietsen. Iets wat op de echte zondag streng verboden was. Net als naar de bioscoop gaan en ijsjes eten om maar wat te noemen. ...

Kleuren van liefde

beschouwing
2,4 met 7 stemmen 623
Alsof je verdwaald bent...je kent de weg wel, maar kunt hem niet vinden. Je hoort zijn stem maar hij zegt niets meer. Je voelt zijn armen haast om je heen, maar je kunt hem niet aanraken. Je bent je bewust van zijn aanwezigheid, maar je bent de enige. De liefde is niet voorbij, maar het leven wel.
Het is niet te begrijpen en niet uit te leggen. Je wilt dat hij weer tastbaar is, dat hij terugkomt. Maar wat je ook doet, zegt, roept of schildert, hij blijft weg. Hij is achter een muur verdwenen die dood heet, jij staat er voor en kunt niet meer bij hem komen.
Dit wanhopige gemis, gedreven door liefde en gezegend met een enorm talent, stelde Marte Röling in staat om bijna zestig gigantische portretten van haar grote liefde Henk Jurriaans te schilderen. 'Ik wilde hem pakken, ik wilde hem grijpen', zo verklaart ze de buitenzinnige schilderdrang die haar negen dagen na de dood van Henk beving en nog steeds niet voorbij is. Een pijnlijk proces, want elke keer als een portret af is, volgt de desillusie. Hij is en blijft immers dood.
Ergens vertelt Marte over het spanningsveld dat zij zelf oproept. Ze schildert Henk Jurriaans zoals zij hem ziet. De ene keer lachend, soms droevig, nadenkend, arrogant of geconcentreerd. Alle schakeringen van zijn gevoel vereeuwigt zij in felle kleuren op doeken van twee meter bij twee meter. Maar Jurriaans zelf heeft daar niets over te zeggen. Voelde hij zich echt zo? Vindt hij het leuk om zo geportretteerd te worden? Hij is geen baas meer, noch over zijn eigen gevoelens noch over zijn beeld....

Censuur

beschouwing
4,6 met 5 stemmen 371
Soms zou ik willen dat de hele wereld even één minuutje stil was. Even tijd, ruimte en rust om na te denken. Want we praten en communiceren zo veel dat veel mensen geen idee meer hebben waar ze het eigenlijk over hebben.
Zelf ben ik trouwens niet het beste voorbeeld, daar ben ik me van bewust. Columns schrijven en insturen is natuurlijk een extreme vorm van communiceren, zeker als je het voornamelijk over jezelf hebt. Toch pas ik een vorm van censuur toe. Ik heb me namelijk voorgenomen over bepaalde dingen niet te schrijven. Geen gezeur over ziektes bijvoorbeeld, en ook niet te veel persoonlijke details. Niet omdat ik bang ben voor mijn eigen privacy, maar wel voor die van de mensen in mijn omgeving. Daarom gebruik ik gefingeerde namen voor collega's, vrienden en familieleden die zo af en toe in mijn columns voorbijkomen. Een uitzondering maak ik voor de kinderen...zij zijn nog te klein om te protesteren ;-)
Is dat alles? Eigenlijk wel. Ik voel me verder vrij om op te schrijven wat er in me op komt. En dat mag ik ook. Niemand verbiedt mij om te zeggen wat ik wil en daar ben ik dankbaar voor. Want dat is helemaal niet zo normaal.
Hier in Nederland zijn we bevoorrecht. Er is geen censuur en een ieder mag zijn mening vrij uiten, in privé, op televisie en in de kranten. En op sites als deze dus. ...

Logeetje

beschouwing
4,3 met 3 stemmen 785
De afgelopen week had ik een logeetje. Niet zomaar ééntje, maar mijn driejarige nichtje Carlijn. 'Ik wil nu bij jou logeren', had ze gezegd en de daad bij het woord voegend was ze haar mini-tandenborstel en haar peutertandpasta gaan halen. 'Mama pakt mijn kleren wel in de koffer', stelde ze vast en zo was het ook. Dus reed ik met Carlijn en haar koffertje achterin weer terug naar huis.
De CD met kinderliedjes had ik meegekregen, dus voor passend entertainment was gezorgd. Iets anders was het met passend voedsel...Een driejarige kan blijkbaar niet zonder muisjes, chocoladepasta, vlokken, lolly's en ranja, en dat betekende een snel rondje supermarkt voordat we thuis kwamen. Het avondeten hadden we tijdens de reis al besproken, het zouden pannenkoeken worden. 'Maar wel met stroop èn suiker', was de boodschap. 'Anders lust ik ze niet.'
Met een tas vol zoetigheid (waar je je als diabeet toch enigszins ongemakkelijk bij voelt), kwamen we dan eindelijk thuis. Het feest kon beginnen!
Kinderen van die leeftijd horen rond zeven uur in bed te liggen, wat natuurlijk betekent dat ze om een uur of zes moeten eten. Het was even wennen, mijn borreluurtje schoot er op die manier wel bij in. Maar daar stond tegenover dat ik eindelijk weer eens gezellig de tafel dekte. Mèt een kaarsje en een bloemetje tussen ons in zaten Carlijn en ik dan ook te genieten van de pannenkoeken. ...

Transplantatie

beschouwing
3,7 met 7 stemmen 594
Buitenlanders zien ons land met andere ogen dan wij dat doen. Het is iets dat iedereen weet, maar het 'real life' meemaken, is nog veel leuker. Wat dat betreft mag ik niet mopperen. Als je (bijna) vijfentwintig jaar getrouwd bent geweest met een Italiaan, heb je heel wat zaken die je tot dan toe vrij normaal vond, ineens met andere ogen gezien.
Nu zo'n beetje half Nederland helemaal uit zijn dak gaat vanwege het ijs, schiet mij te binnen hoe dat op mijn man overkwam, de eerste jaren in Nederland. Ook in de streek waar hij vandaan kwam, vroor het weleens, maar er was daar echt geen hond die op het idee kwam dan maar eens te gaan schaatsen. Veel later is dat trouwens wel veranderd, zeker nadat ene Sighel (een Italiaan) het tot de hoogste plaatsen in WK wedstrijden schaatsen schopte. Maar daar was nog geen sprake van toen ik nog in Italië woonde.
Alleen al het feit dat ik onze dochter mee naar buiten nam als het sneeuwde, kwam mij op heftige reprimandes van de familie te staan. Of ik nou helemaal gek geworden was, bij zulk weer blijf je binnen, dicht bij de verwarming en hoop je dat het gauw weer over is! Nou komt dat eerlijk gezegd vrij dicht in de buurt bij mijn eigen instincten, maar ik herinner me dat ik mezelf toentertijd toch wel graag als echte Nederlandse wilde afficheren.
Ik ging dus gewoon mijn gang en trakteerde iedereen die het horen wilde op verhalen over Nederlandse moeders die met minstens drie kinderen en twee boodschappentassen op de fiets weer en wind trotseerden, ook tijdens sneeuwstormen. Die sneeuwstormen heb ik eigenlijk nooit echt meegemaakt hier, maar de verhalen hadden wel het gewenste effect. Die Nederlanders zijn van staal, gehard door een welhaast onmenselijk klimaat. Keihard en niet kapot te krijgen....

Asielzoekers geweigerd!

beschouwing
3,8 met 5 stemmen 645
Toen ik een week of wat geleden mijn kerststal van zolder haalde, ontdekte ik dat mijn kamelen waren verdwenen. Vervelend, want drie wijzen zonder kamelen...dat hoort niet. Vandaag, net op tijd voor Driekoningen, dook een van de twee schepen van de woestijn weer op. Hij staat inmiddels uit te rusten bij de stal, nog net een dag genietend van de aandacht en warmte. Hoe anders is het de wijzen in de kathedraal van Agrigento (Italië) vergaan.
Vrijwilligers van de plaatselijke Caritas zijn daar verantwoordelijk voor het opzetten van de stal en zij ondervonden bizarre moeilijkheden. Althans dat staat te lezen op het bordje dat naast de kribbe is geplaatst:
"Wij wijzen u er op dat het kindje Jezus dit jaar geen cadeautjes zal krijgen: de drie wijzen uit het Oosten zijn, samen met andere asielzoekers, aan de grens geweigerd".
Deze actie is weliswaar bedacht door de mensen van Caritas, maar zij hebben volledige medewerking gekregen van de aartsbisschop, Francesco Montenegro. Deze laatste heeft een signaal willen afgeven naar zowel de clerus als de samenleving. ...

Drie wijzen en een heks

beschouwing
3,5 met 6 stemmen 346
Het is bijna zes januari...de dag dat de wijzen uit het Oosten de stal in Bethlehem zouden hebben bereikt waar Jezus was geboren. Dat feit zou al zo'n dikke tweeduizend jaar geleden hebben plaatsgevonden en er is vrijwel niemand die er nog van wakker ligt. Hier althans.
In Italië is dat anders, daar wordt Driekoningen heftig gevierd, vooral voor de kinderen. En iedereen die als de kinderkens wil worden natuurlijk. Dat maakt Italië nou zo leuk. Hoewel, het heeft waarschijnlijk meer met rurale tradities en het katholieke geloof te maken, dan met de geografische ligging. Maar hoe het ook zij, ik kan intens genieten van de folkloristische, religieuze en seizoensgebonden rituelen, die ervoor zorgen dat het jaar in overzichtelijke brokjes wordt verdeeld. Elk stukje jaar heeft zo zijn eigen feestje.
Op zes januari viert men dus Driekoningen, het eerste feestje van het jaar. Voor de kinderen is daarbij de Befana van groot belang. De legende (er zijn er diverse, maar ik houd me maar aan de aardigste) vertelt hoe de drie Wijzen uit het Oosten op zoek waren naar de stal van Bethlehem. Hen werd de weg gewezen door een stralende ster, maar dat bleek niet altijd even doeltreffend. Ze verdwaalden al snel. Al zoekende kwamen ze bij het bescheiden huisje van een oud vrouwtje en daar klopten ze aan om de weg te vragen. Het vrouwtje kon hen echter niet vertellen waar ze de kleine Jezus konden vinden en stuurde ze onverrichterzake weer weg. Dáár kreeg ze spijt van. Na een dag of wat besloot ze toch ook op zoek te gaan naar het kind in de stal. Met al het lekkers dat ze in huis had, ging ze de wijzen achterna, op zoek naar de boreling...
Ze heeft hem nog niet gevonden en zoekt dus nog steeds. Onderweg alle kinderen van lekkers voorziend, want in elk kind kan de kleine Jezus terug te vinden zijn. ...

Toekomstmuziek

beschouwing
4,2 met 6 stemmen 220
Mijn moeder zong het graag en veel. Ze dacht ook dat het mooi klonk en niemand die haar uit de droom hielp. Als kind begreep ik niet wàt ze zong maar ik vond het een leuk deuntje en als Mama vrolijk door de keuken huppelde was dat zo'n feest, dat ik waarschijnlijk de dodenmars nog wel geestig zou hebben gevonden.

Het duurde jaren voordat ik de woorden kon verstaan en inmiddels was ik opgegroeid tot een onhandige, lompe puber. De tekst leek me op het lijf geschreven. Je weet immers niet wat er op je pad komt, er kan nog van alles gebeuren. Als rasoptimistje ging ik er toen nog vanuit dat veranderingen altijd verbeteringen waren. Dus droomde ik van een toekomst waarin ik gelukkig en succesvol zou zijn en zelf een dochter zou hebben die mij zou vragen hoe het leven eruit zou gaan zien.
En jawel. Het leven veranderde ten goede en het verlegen pubertje zonder zelfvertrouwen veranderde in een best aardige vrouw die de liefde van haar leven leerde kennen en samen met hem een prachtige dochter produceerde. ...

Bammetje pindakaas

beschouwing
2,8 met 5 stemmen 1.172
Het is grappig te horen hoeveel mensen weer blij zullen zijn als het 2 januari is. We lopen ons de hele maand december de benen onder het lijf vandaan om het gezellig te maken en als we dan middenin die warme, vrolijke en heerlijke feestdagen zitten, verlangen we naar 'gewoon'. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ons het idee is opgedrongen dat we met Kerstmis en Oudjaar allemaal gelukkig moeten zijn.
We moeten het leuk hebben, we moeten stralen, we moeten er 'iets bijzonders' van maken en daar moeten we dan ook van genieten. Maar zodra iets 'moet' is het meestal al zo leuk niet meer! Natuurlijk zijn er wel bijzondere ogenblikken, maar dat zijn nou net vaak die momenten die niet gepland waren. Een beetje tevredenheid, hartelijkheid of zelfs geluk, dat zomaar uit de lucht komt vallen. De magie die we met ballen, lichtjes, klokjes en de (afgrijselijke) amerikaanse kerstliedjes af proberen te dwingen, trekt zich niets aan van al die uiterlijkheden. Die magie gaat zijn eigen weg en duikt op wanneer je hem het minst verwacht.
Ook ik heb de afgelopen dagen een paar keer van zo'n magisch moment genoten en die momenten maken alle kerststress meer dan goed. Over het kerstdiner met mijn maatje heb ik al uitgebreid verteld, het was een geweldige ervaring. Maar het mooiste kwam de dag voor Kerstmis, toen ik nog snel de laatste boodschappen deed bij Albert Heijn. Net toen ik heel toepasselijk op mijn knieën lag om de laatste afbakcroissants uit het schap te weg te kapen, voelde ik twee handen op mijn schouders.
Enigszins geschrokken door dit onverwachte gebaar, stond ik binnen een fractie van een seconde weer op mijn benen, ik wilde zien wie mij zomaar aan durfde te raken. Ik ben niet zo goed in het snel herkennen van gezichten en er werd me ook niet veel tijd gegund. Voordat ik goed en wel wist wat me overkwam werd ik aan de weelderige boezem van een wat oudere dame met lange grijze lokken gedrukt. 'Fijn dat ik je weer zie! Het was zó gezellig maandag, ik wil je een héél gelukkig Kerstfeest wensen', klonk het. Ondanks het feit dat mijn oren werden dichtgedrukt tussen de boezem en de volle bovenarmen van de enthousiaste vrouw, herkende ik haar stem uit duizenden. ...

Kerstgala

beschouwing
2,3 met 6 stemmen 1.300
Een galadiner meer of minder...ach, er zijn jaren geweest dat ik er echt niet van opkeek. Vorig jaar om deze tijd schreef ik nog enthousiast over het Kerstgala van het bedrijf waar ik werk. Een avond lang verwennerij van de bovenste plank. Avondkleding, chauffeurs, bontmantels, artiesten van naam, een kasteel, champagne en gigantische cadeaus. Het zijn maar een paar steekwoorden.
Dit jaar wordt er geen extravagant diner georganiseerd door mijn werkgever, maar vanmiddag was ik op een ander kerstdiner te gast.
De locatie was geen kasteel....maar het zaaltje van een buurtcentrum in de stad. Geen personeel in livrei die je jas aanpakten en ook geen champagne. Wel de door vrijwilligers liefdevol gedekte tafels met zelf geprinte placemats op A4 formaat. In plaats van een keur aan internationale artiesten trad het koor van het naastgelegen bejaardenhuis op en de maaltijd was zorgzaam bereid door maatschappelijk werkers en hulpverleners die voor één keer als ware Jamie Olivers in het miniscule keukentje met pannen, schalen en borden jongleerden. De genodigden waren niet in chique avondkleding, al hadden de meesten wel hun best gedaan er een beetje feestelijk uit te zien.
...

De sukkel met het kruis

beschouwing
4,2 met 12 stemmen 542
Een flink deel van de Nederlandse bevolking is uiterst geprikkeld waar het gaat om, zoals zij dat zelf noemt, de islamisering van 'onze' maatschappij. Wat onze maatschappij precies is, weet ik eigenlijk niet zo goed. Alle normen en waarden die ik in mijn jeugd nog heb meegekregen, zijn allang geen gemeengoed meer. Ik voel me absoluut niet op mijn gemak bij grote groepen landgenoten die er andere, of beter gezegd nauwelijks, omgangsvormen op na houden.
De ouders en grootouders van de verongelijkte Nederlanders zouden zich waarschijnlijk 'omdraaien in hun graf' als ze zagen hoe hun nageslacht er tegenwoordig op los leeft. Dat heeft echter maar weinig te maken met het aantal minaretten, het dragen van hoofddoekjes en de verhoogde criminaliteit binnen enkele subgroepen van onze samenleving.
De media, zelfs die welke door bepaalde groepen als 'linkse kerk' worden aangeduid, zijn er als de kippen bij wanneer er ergens ter wereld weer een conflict(je) dreigt te ontstaan tussen moslims en christenen, allochtonen en autochtonen of, zoals in bij ons, Marokkanen of Turken en Nederlanders. Er voor het gemak aan voorbijgaand dat de meeste Marokkanen en Turken gewoon Nederlanders zijn, met een extra (Marokkaans of Turks) paspoort.
Deze week was het weer flink raak. Een wat sneue, nauwelijks Nederlands sprekende man met de naam Aziz, wil een ketting met daaraan een kruis over zijn uniform dragen. Het GVB van Amsterdam, waar de sukkel in dienst is, staat dat niet toe. ...

Multi Culti Weekend

beschouwing
2,8 met 4 stemmen 508
Het kan gek lopen… Soms zit je wekenlang thuis te verzuren en dan ineens staan je weekeinden bol van de leuke dingen. De afgelopen dagen waren wel heel bijzonder en vooral multiculti!
Vrijdagmiddag had ik afgesproken met mijn vriendin Adèle, bij haar thuis in Amsterdam. Dit soort afspraken maakten we 35 jaar geleden ook al en afgezien van wat technische verworvenheden, is er maar weinig echt anders geworden. Destijds gingen we samen Surinaams eten bij 'Waroeng Annie', een mini-restaurantje met drie tafeltjes en plastic kleedjes, waar de roti van hoge kwaliteit was. Adèle woont nog steeds in dezelfde gezellige buurt maar Annie heeft er inmiddels de brui aan gegeven. Aan Surinaamse toko’s echter geen gebrek in Oost en we konden we de bestelling nu eenvoudig telefonisch plaatsen. De roti smaakte als vanouds, ook aan een designtafel zonder plastic kleedje!
Gingen we vroeger samen naar de bioscoop en genoten we na met een glaasje sherry in een Amsterdams volkskroeg, nu stopten we simpelweg een dvd’tje in het apparaat en maakten we enkele flesjes wijn soldaat. De pret was er niet minder om! Op zo’n avond volgt natuurlijk een lange nacht en na een stevig ontbijt (rond lunchtijd) werd het tijd voor de volgende traditie.
Een rondje over de, vanwege het honderdjarig bestaan feestelijk verlichte, Dappermarkt. Bij een schoenenkraam kon ik me niet inhouden, zeker niet nadat de marktkoopman me ervan had verzekerd dat die leuke laarzen ‘van echte kunststof’ waren, waar je dus ‘veel langer plezier van hebt dan van nepleer’. Voor vijftien Euro wil ik ze wel aantrekken als het gaat sneeuwen! Voor drie Euro kocht ik vervolgens niet alleen een T-shirt, maar kreeg ik er ook tips en adviezen bij over hoe en waarmee het te combineren. De hoogblonde, in strak luipaardvel gestoken Amsterdamse sprak zichtbaar uit ervaring. 'Wel een goeie poesup d'eronder hoor, meid. Dan komme je jonges beter uit!' ...

Big Mac Bal

verhaal
4,0 met 2 stemmen 574
Vandaag was weer zo'n typische baaldag. Lange file naar kantoor, lange file weer terug. Veel vergaderingen en (zo aan het eind van het jaar) nog een flinke hoeveelheid spoedklusjes die af moeten. Voor mij is dat trouwens niet zo'n probleem, ik behoor tot het soort mensen dat het beste presteert als de druk erg hoog is. Toen ik om een uur of vijf in mijn auto stapte, bedacht ik me dat ik nog boodschappen zou moeten doen als ik nog iets wilde eten.
Daar heb ik normaal gesproken al een hekel aan, maar om zeven uur 's avonds vind ik het helemaal verschrikkelijk. Blijkbaar is het voor veel jonge gezinnen (jazeker, vader, moeder en een paar kleine schreeuwlelijkjes met van die kinderkarretjes) een hobby om juist rond kinderbedtijd gezellig naar AH te gaan. De schrik sloeg me bij voorbaat al om het hart. Maar ineens bedacht ik me dat ik al heel lang geen lekkere, vette Big Mac gegeten had, dus geen AH....maar de MacDrive!
Nou ben ik redelijk onhandig in dat soort dingen. Ik kom er niet zo vaak en vraag me steeds van te voren al zenuwachtig af in welke paal ik moet praten om mijn bestelling door te geven. Ik zat al nerveus te bedenken wat ik zou bestellen, toen een mevrouw van mijn eigen leeftijd (dat was duidelijk te zien, ondanks haar kittige grijze staartjes) onzeker de auto voor mij uitstapte.
Ze keek me vragend aan, wees naar de paal en begon er enigszins verlegen tegenaan te praten. Om de paar woorden keek ze met een verontschuldigend lachje achterom naar mij. Ik kon me helemaal voorstellen hoe ze zich voelde. Te ver doorrijden en dan moeten uitstappen terwijl je niet eens weet of je het wel goed doet. Dat bleek overigens ook niet het geval. Na nog wat gemompel tegen de paal hief zij haar armen boven het hoofd, keek mij nogmaals wat lacherig aan en riep 'hij doet het niet hoor!'...

Plaxina

verhaal
2,7 met 3 stemmen 262
Mensen die hun kleren niet slechts in dure boutiques kopen, kennen ze. Die venijnige plastic (rot-)dingetjes waarmee het prijskaartje aan een kledingstuk zit. Meestal aan het label, maar soms ook gewoon dwars door de blouse, rok of trui. Ze zijn onmogelijk met de handen stuk te trekken, want als je een beetje kracht zet, scheur je het dingetje dwars door de stof, of houd je er een bloederige snee in je vingers aan over. U kent ze? Fijn. Maar hoe noemt u ze? In mijn familie is er een naam voor...zo'n ding heet plaxina.
Mijn neef Robert, nu een boom van een vent, was ooit een parmantig kereltje van drie. Tijdens de vele reizen die hij met zijn ouders maakte, zijn vader werkte in het buitenland, moesten er regelmatig kleren voor hem gekocht worden, want het knulletje groeide als kool. Na zo'n inkoopsessie, het eten en het 'verhaaltje voor het slapen gaan', waren mijn uitgeputte broer en schoonzus blij de kinderen in de hotelkamer in bed te kunnen stoppen. Ze hoopten op een paar uurtjes rust in de hotelbar, maar hadden buiten hun zoontje gerekend.
Hij wilde niet gaan slapen zonder zijn plaxina. De arme ouders hadden nooit van het woord gehoord en wisten dus ook echt niet wat hij bedoelde. Laat staan dat ze in de gaten hadden waar ze naar moesten zoeken. Alles werd aangedragen: kleerhangertjes, visitekaartjes, sleutelhangers, nieuwe overhemdjes, zeepjes en tubetjes badschuim. Het resultaat van deze bedrijvigheid was slechts een steeds harder schreeuwend en huilend jongetje. Totdat het kereltje met een rood hoofd en betraande ogen ineens een gelukzalige glimlach op zijn gezichtje toverde en met een onwaarschijnlijke snelheid tussen bed en nachtkastje dook. Triomfantelijk kwam hij weer boven, met in zijn knuistje een plastic sprietje met het prijskaartje er nog aan. 'Mijn plaxina!' glunderde het kind. Zo kreeg 'het dingetje' een naam en niemand die het ooit vergat.
Waarom ik dit vertel? Gisteren was ik aan het stofzuigen. Er begon ineens iets te ratelen en er werd nog maar bitter weinig opgezogen. Wijs geworden door mijn eerdere ervaring, dacht ik direct aan een volle stofzak, maar dat was het niet. Er was een kleine verstopping ontstaan in de onderste regionen van de slang. Gelukkig word ik steeds handiger in huishoudelijke zaken en schroefde ik de boel resoluut los. Wat vond ik? Inderdaad een Robertiaanse plaxina, waar zich hondenharen en ander vuilnis omheen hadden gewikkeld, aldus een flinke prop vormend die de zaak verstopte. Het probleem was snel over. Maar dat rotdingetje blijft rondspoken in mijn hoofd. Al zoekend op internet kwam ik bij diverse groothandels terecht die ze distribueren onder de naam 'textielpins' of 'riddersporen'. Ik houd het op plaxina, mooier, makkelijker en zeker origineler!...

Pas op, geloof!

beschouwing
4,9 met 12 stemmen 513
Er zijn mensen die menen dat godsdiensten de bron van alle kwaad in de wereld zijn. De onderliggende gedachte is dat er altijd en overal oorlogen geweest zijn die tot doel hadden de godsdienst van de een, op te dringen aan de ander. Dat was en is natuurlijk een kwalijke zaak. Net als het feit dat simpele gelovigen de dupe kunnen worden van wreedheden die door hun eigen, machtsbeluste kerkleiders worden begaan. Of dat nu het stenigen van 'overspeligen' of het sexueel misbruiken van kinderen is. Allemaal even verwerpelijk. Dubbel verwerpelijk omdat deze misdaden 'uit naam van' God, zijn kerk of 'het geloof' worden gepleegd.
Dat de kerk (in breedste zin) daar helemaal geen opdracht toe geeft en dat God, Allah, Jezus, Mohammed of welke andere naam mensen ook aan hun god geven, hun volgelingen juist tot vrede, verdraagzaamheid en liefde oproepen, wordt meestal over het hoofd gezien. Uit hun verband gerukte of onbegrepen bijbel-of koranteksten worden vaak gebruikt als bewijs voor de slechtheid van het geloof. En dat terwijl er maar één ding ècht aangetoond kan worden: de slechtheid van de mens. Die zit er namelijk goed ingebakken bij ons. Jawel, óók bij mij en zeer waarschijnlijk óók bij u!
Gelukkig zijn de meeste mensen wel in staat hun kwalijke driften onder controle te houden, niet in het minst dankzij de corrigerende, steunende en inspirerende woorden uit hun Heilige Boeken, de vermanende woorden van hun voorgangers en, heel belangrijk, de sociale controle van een gemeente of parochie. Zonder te willen zeggen dat ik zonder geloof eigenlijk een moordzuchtige zondares zou zijn, kan ik wel beamen dat de religie, althans in mij, het beste boven brengt.
...

Tante Loes

verhaal
4,2 met 5 stemmen 597
Ik surf graag op het internet en dan kom je weleens iets tegen. Deze week was dat de website van een restaurant in Rhenen. Nou ken ik Rhenen een beetje, omdat mijn oom Arnold en tante Louise (Nol en Loes dus) daar een hotel-restaurant ('De Stichtse Oever') hadden, waar ik zo'n beetje elke vakantie 'moest' helpen. Dat moeten is maar relatief. Veertig jaar geleden ben ik er inderdaad voor straf naar toe gestuurd, ik was dertien en kennelijk onhandelbaar, maar na die eerste strafexpeditie wilde ik niet anders meer. Oom en tante hadden geen kinderen, verwenden me dus behoorlijk en maakten er een leuke tijd van. Het werk vond ik fantastisch. Het afwassen beviel dan wel wat minder, maar de rest was geweldig.
Het restaurant dat ik tegenkwam op internet heet 'Tanteloes'. Het ziet er prachtig en luxueus uit en is gevestigd in hetzelfde pand waar ik vroeger zo hard werkte! De nieuwe eigenaars hadden kennelijk weleens van tante Loes gehoord en hebben haar naam eer aan gedaan!
Toen ik tante Loes leerde kennen was ze ongeveer zo oud als mijn vader (héél oud dus), had ze lang krullend grijs haar en lange, bungelende, gouden oorbellen. Af en toe stak ze een grote gekleurde bloem achter haar oor en ook verder zag ze er meestal uit als een exotische danseres. Sommigen vonden dat ze op een zigeunerin leek en hoewel dat de waarheid dicht benadert, vind ik het niet aardig genoeg klinken. Ik houd het dus op een exotische danseres. Je hoorde haar ook altijd van verre aankomen, om haar polsen had ze zoveel gouden armbanden dat het gerinkel het klokkenspel van de beroemde Rhenense Cuneratoren haast overstemde.
Tante Loes werd aanbeden door haar man, mijn oom Nol die elke wens van haar ogen aflas; niets was hem te gek om 'zijn Loesje' blij te maken. Loesje liet het zich allemaal gewillig aanleunen, overtuigd als zij was van de onschatbare waarde die ze voor haar man èn hun commerciële activiteiten had. En daar had ze eigenlijk wel gelijk in. ...

Zaterdagavond!

verhaal
4,1 met 7 stemmen 1.675
Ja, ja! Het zal u hoogstwaarschijnlijk niets zeggen, maar het zinnetje 'Zaterdagavond, ja, ja!' komt uit de tune van een ooit zeer populair televisieprogramma, gepresenteerd door niemand minder dan Willeke Alberti en haar vader Willy. Ik keek er de hele week naar uit. Niet omdat ik zo'n fan van pa en dochter Alberti was, maar het was "showtime" op de Nederlandse televisie.
Voor zover ik me herinner, haddden we toen alleen nog Nederland I en Nederland II en op zaterdagavond was het:... Feest!
's Middags was er eerst Swiebertje, op de voet gevolgd door Ivanhoe. Roger Moore (die was het) slingerde in ridderkostuum aan middeleeuwse kroonluchters terwijl hij onderhand, met nonchalante bewegingen, hier en daar een vijand doorboorde met zijn lange zwaard. De hele familie genoot, mijn broertje nog het meest. Boven de open haard hing bij ons ook een paar zwaarden en het toppunt van pret was wel als Pa die zwaarden even van de muur afhaalde om vervolgens met broertje de spannendste scenes nog eens na te spelen. Ze lieten gelukkig wel de hulzen om de zwaarden zitten, dus er gebeurde nooit iets...
Daarna werd er gegeten, meestal soep met brood want het was tenslotte zaterdag en vervolgens werden de kinderen (wij dus) in bad gestopt. Flink opgewreven, glimmend en in schone pyjamaatjes mochten we dan lekker lang opblijven. Met de zaterdagse televisie-avond als hoogtepunt. ...

White Christmas

verhaal
3,7 met 7 stemmen 362
In een klein plaatsje bij Brescia in Noord Italië geeft men dit jaar een heel bijzondere invulling aan de kerstgedachte. Onder de naam 'White Christmas' wordt van eind november tot en met 24 december jacht gemaakt op de gekleurde medemens. Deze mensen worden opgepakt en wie wordt gevonden zonder, of met een verlopen verblijfsvergunning wordt direct afgevoerd. Zo hoopt men nog vóór de Kerstnacht aanbreekt het dorpje weer helemaal wit te hebben. Spic en Span voor de feestdagen dus!
Werden de 'zwarte' bewoners vorig jaar nog uitgenodigd om de vieringen rond Kerstmis extra luister bij te zetten met liederen uit hun geboorteplaatsen, dit jaar wil men ze niet meer zien.
Hebben die gasten zich zo misdragen het afgelopen jaar, dat dit hun verdiende loon is? Wat is er gebeurd? Het zijn vragen die ik me bij lezing van zo'n bericht stel. Even googelen en je hebt een antwoord.
In en rond dit kleine stadje is maar weinig industrie. Maar het was voldoende om werkgelegenheid te bieden aan zowel de Italiaanse inwoners als de asielzoekers. Veelal Afrikanen en Oost-Europeanen. Tot de crisis uitbrak. Sinds begin van dit jaar zijn veel mensen op straat gezet. De 'nieuwe Italianen' die dit overkwam, durven nu geen verlenging van hun verblijfsvergunning aan te vragen. Want dat mag namelijk maar één keer. Wordt jouw verzoek afgewezen, dan kun je het schudden. Je mag het niet nog eens proberen. En iemand die zijn baan is kwijtgeraakt, en dus geen inkomen heeft, weet van te voren al dat zijn verzoek kansloos is. Dan maar even wachten tot het tij keert, denken ze....

Uitgekookt!

verhaal
3,5 met 4 stemmen 242
In de keuken ben ik geen groot talent. Italiaanse gerechten gaan nog wel, daar heb ik echt mijn best voor moeten doen, anders had ik het er niet lang uitgehouden, maar de Hollandse pot blijft voor mij net zoiets als wiskunde.
In mijn familie kookten de mannen. Twee broers van mijn vader waren echte topkoks in hun tijd (de een schreef recepten voor Libelle en de ander had een eigen restaurant), mijn vader maakte thuis het eten klaar en ook mijn eigen broers staan hun mannetje achter het fornuis. Ze hanteren het principe dat als je lekkere dingen bij elkaar doet er altijd iets goeds uit komt. En eerlijk is eerlijk, het mislukt ze nooit.
Bij mijn broers thuis staat altijd wel soep te trekken, staan er urenlang stukjes vlees met ingewikkelde kruidenmelanges op een laag vuurtje en dat allemaal zonder kookboek. De beste kok van het stel woont echter tegenwoordig in Spanje, zodat ik het zonder erwtensoep, hachee en stoofpeertjes moet doen.
Naarmate december dichterbij komt, probeer ik er weer wat van te maken. Dat moet ook wel als je kinderen komen logeren en je ook nog eens gasten uitnodigt. Gelukkig kun je gevulde kalkoen in een braadzak kopen, worden aardappeltaartjes zo afgeleverd dat ze alleen de magnetron nog in hoeven en is ossenstaartsoep uit blik van uitstekende kwaliteit. Beetje leuk de tafel dekken en het lijkt allemaal al gauw heel wat. Maar meestal ben ik alleen en dus snel uitgekookt....

Pot van Drie!

beschouwing
4,5 met 4 stemmen 269
Mijn destijds driejarige neefje Niels vertaalde de door zijn moeder gebezigde vloek 'Potjandrie' ooit naar 'Pot van Drie'. Omdat het een slim jongetje is (familie!) en hij al jong door had wat cijfers betekenen, gebruikte hij zijn 'vloekje' om de ernst van de situatie aan te geven. Drie was gewoon, maar was hij erg getergd, kon het zomaar 'Pot van Vier' of zelfs 'Pot van Vijf' worden.
En daarmee gaf de kleine jongen blijk van veel meer elegantie dan de gemiddelde Nederlander die zijn woorden kracht bij wil zetten.
Vloeken beperkt zich allang niet meer tot het ijdele gebruik van de naam van God, integendeel, met de toename van ongelovigen verdwijnen de klassieke vloeken evenredig snel. Maar volgens de Bond tegen het Vloeken vallen alle krachttermen inmiddels onder de noemer vloeken.
Dit onderwerp interesseert me momenteel nogal omdat ik zeer binnenkort katholiek word en mij afvraag of ik mijn repertoire enigszins dien aan te passen. Echte katholieke uitroepen van verbazing of ergernis schijnen echter niet meer te bestaan, dus zal ik mijn gebruikelijke 'Parbleu' en 'Pollens' er maar in houden. Met dank aan Olie B. (nee, het scheelt maar één letter...) en Waldolala....

Van Veen vs Wilders

beschouwing
3,0 met 41 stemmen 1.241
Herman van Veen is bang. Héél bang. En dat lijkt mij terecht. Hij heeft gezegd dat de PVV moet oppassen om niet op de NSB te gaan lijken. Van Veen doelde op de structuur en de organisatie van de beide bewegingen. Er schijnen nogal wat overeenkomsten te zijn tussen NSB enerzijds en PVV anderzijds.
Van Veen heeft dit geuit tijdens een bijeenkomst in het kader van 'Die Wende' waar klaarblijkelijk ook een Telegraafjournalist bij aanwezig was. Nu blinken Telegraaf-journalisen niet uit in subtiliteit, dat mag algemeen bekend geacht worden. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de voornoemde krant een uiterst tendentieus stukje tekst op de voorpagina had vandaag. De strekking luidde 'Herman van Veen vindt de PVV hetzelfde als de NSB'. In het artikel werd niet gerept over de context van de woorden die gebezigd zouden zijn.
De manschappen van Wilders zaten direct in de hoogste boom. Ik heb even rondgekeken op Telegraaf.nl en al wat je daar kunt verwachten, gebeurde ook. Bedreigingen aan Van Veen, en voor het gemak ook maar vast voor alle exponenten van de 'linkse kerk', stroomden in hoog tempo binnen. Het taalgebruik, de domheid en de agressie dropen bijna van het scherm. Met plaatsvervangende schaamte zat ik te lezen. Ik ben afgehaakt toen de gelegenheid werd gegrepen om maar meteen weer eens te roepen dat 'ze beter die buitenlanders eruit kunnen flikkeren'. Dat schijnt volgens deze lieden het probate middel tegen elke kwaal te zijn.
Maar even terug naar Van Veen, die bibberend aan tafel zat bij Pauw & Witteman. Hij deed zijn best, middels een opgelezen persverklaring, om zijn woorden in het juiste perspectief te plaatsen. Het is zijn goed recht. Van Veen is de jongste niet meer, heeft kinderen en kleinkinderen en wil waarschijnlijk niet eindigen zoals bijvoorbeeld Theo Van Gogh. Hij bedenkt zich dus en zwakt zijn eigen mening voor het oog van de camera af....

hartenkreet
2,0 met 2 stemmen 237
Ik ontving een mail van een collega waarin wordt gesteld dat de prijs van biologische producten omlaag kan. Het is blijkbaar mogelijk een kamerdebat te forceren over de prijs van biologische producten. Die zouden een aantal jaren BTW-vrij verkocht kunnen worden.
Daar zijn 'handtekeningen' voor nodig, die van u ook! U kunt uw virtuele handtekening heel gemakkelijk zetten. Ga nu even naar de site (www.biobtwvrij.nl)en met twee klikken bent u klaar. Zou toch erg fijn zijn als wij, mede dankzij u, straks voor een zachte prijs lekkerder èn gezonder kunnen eten!...

De Fietsenturk

verhaal
3,8 met 20 stemmen 1.155
Er was eens eens een man die gek op fietsen was. Hij deed er van alles mee. Hij ging zelf veel uit fietsen, soms op de mountainbike en soms op de racefiets, haalde ze regelmatig uit elkaar om vervolgens weer in elkaar te zetten, verfde ze, verving spaken en kettingkasten omdat hij het leuk vond en repareerde ook de fietsjes van de kinderen uit de buurt.
Die kinderen wisten hem dan ook allemaal te vinden. Want alles waar hun drukke papa's geen tijd voor hadden, deed 'Fietsio' wel voor ze. Remmen bijstellen, banden oppompen en lichtjes repareren, hij deed het met plezier. Gratis natuurlijk, want voor Fietsio was het een hobby en kleine kinderen vond hij sowieso leuk.
Soms vroeg hij weleens aan zijn vrouw of het niet gek was dat er altijd zoveel kinderen voor de deur stonden. 'Hoezo?' vroeg de vrouw dan. 'Nou....je hoort tegenwoordig zulke rare dingen en ik zou niet willen dat de mensen zoiets van mij zouden denken!'
Dat was er ook de reden van dat Fietsio vrijwel nooit kinderen binnen liet komen, zelfs de vriendjes en vriendinnetjes van zijn dochtertje liever niet. 'Kom maar terug als haar Mama thuis is', zei hij dan. Dit kon het dochtertje niet altijd waarderen, want Mama werkte en kwam altijd pas 's avonds thuis....