Hartenkreten over overig

Terloops lopen gaat als volgt. Ik stap in de auto naar het bos in De Bilt, waar T. in ieder geval gaat hardlopen. Als we zijn gearriveerd stap ik uit de auto en zet ik muziek op mijn hoofd. Ik loop richting de rode wandelroute. Al lopend concentreer ik me op het opzwepende pianomuziekje van Frits Mertens, de tune van ´Boeken´ en het eerste…

Ik heb een vaasje, een heel klein vaasje, platvoetend tuut het glazig in rechte lijn in de kast. Soms komt het daar uit, een roos, chrysant of gerbera heeft mijn vaasje dan nodig om uit de verf te komen. Het lijkt wel of mijn vaasje dat weet, een enkele bloem schittert in glas. Ik heb een glaasje, zwarte voet en steel, gedraaid doorzichtig voorzichtig…

De oude man keek over het landschap heen. Hij stond op de hoogste bergtop die er in zijn land was. Zijn gezicht was verweerd. Zijn rimpels waren groeven die welhaast pijn moesten doen. Desondanks lag er een glimlach op zijn gezicht. Hij had een binnenpretje. Omdat hij Het wist. De oude Indiaan had al vaak gebeden tot zijn goden. Hij had de nodige…

Ik stootte zijn glas om, zijn glas met water. Onverstoorbaar rechtop zat hij, de blinde man aan tafel. Met een servet depte ik het water, droogde zijn mes, bracht een nieuw servet en ik verontschuldigde me. “Pardon Meneer, dat was dom van me”. Lachend sprak de man: “Ben je gek joh? Dat overkomt mij elke dag! En dan zou ik elke keer dom zijn…

Ik schrijf naar vermogen, soms kwaad onverbloemd de realiteit benoemend, soms omkijkend naar wat eens was. Voor mij best wel belangrijk, voor anderen een gepasseerd station, soms zelfs een sneer waard vanaf de zijlijn. Wandelend ontwaar ik de winterakoniet, een dode vos ingeslapen in de wortels van een omgevallen boom, een miljoen sneeuwklokjes…

Het waait, weg van de werkelijkheid, ik vind mij niet meer in wat eens was, ziedende wolken vliegen mijn land voorbij, fijnstoffend fiets ik een auto langs, ik kan 645 euro verdienen op het interieur, mocht ik zulks aanschaffen, liever ga ik voor de wind.. De ketting ingevet, moeiteloos trappend op pedalen die mij mijn taske vullen, niet groter dan…

Sedert enige weken al worden wij als het ware achtervolgd door een reeks voorvallen, kleine gebeurtenissen of ongemakken. Zoiets zet niet alleen je dagelijks levensritme op z'n kop maar het zet je ook aan het denken. De grote ingrijpende gebeurtenissen even buiten beschouwing gelaten, voorheen kabbelde het dagelijks leven als een dartel beekje toch…

Je zou het ook "uit de kast" kunnen noemen, in mijn geval zelfs "uit de kist", :-) voor Frederik en een :-( voor Giovanniek. Met dank aan mijn alter ego's: Nathalie Mahlstrohm, de vrouw in mij, Katje het poezelige speldenkussen, Giovanni als uitdagende flamboyant, gluupje de gluiperige inborst, Ome Joop en Judith ten Cate, nostalgisch De Zwarte…

De nietigheid van het bestaan, een stofje op de wereld, de wereld een stofje in het universum. Een nog kleiner stofje beweert mijn kleinheid, kleineert reinheid. Kijk, ik zeg niet dat ze dood mogen vallen wat mij betreft, per slot van rekening heb ik daar een stofzuiger voor. Waar het mij om gaat is die arrogantie, de betweterigheid gestoeld op een…

Heeft er misschien iemand geluk gezien of kan iemand misschien zeggen waar het ligt of waar ik het kan vinden? Ik meende het laatst nog gevonden te hebben, maar raakte het plotseling ook weer kwijt. Of is geluk niet iets wat zomaar wordt gevonden, moet dat misschien afgedwongen worden? Het zou ook best kunnen dat geluk in een klein hoekje zit, net…

Het was slechts een vingeroefening, een opengewerkte hals in potlood afgezet op de horizon, geen torso, geen gezicht. Armen en benen ontbraken, uitgestoken nek met een streep door de tekening, echt alles ontbrak aan dit zelfportret. In kwijt zijn heb jij mij omlijst, voor nóg een keer zou ik zo maar tekenen.…