Alle inzendingen

souffleer me liever niet de letterlijke compositie maar laat het schemeren tussen de regels dan raad ik zelf wel wat je wellicht bedoelt schilder slechts wat kleur in mijn nachtblinde hoofd zodat ik de zinnebeelden kan nuanceren fluister enkel wolkjes cryptisch in mijn oor in raadsel...

ik neem de rozijnen één voor één uit het plakdoosje hij houdt van mij hij houdt niet van mij vierenzestig rozijnen tweeëndertig keer wel tweeëndertig keer niet de laatste niet eet ik op

Ze beleeft het zand, de zee sterren; de ogen van de nacht maakt leven in een handom- draai geluk in een doosje spreekt zomer met glimlach is overal, in de taal van ongesproken dromen in het vuur van de berg achter de zinnen van geliefden in het spoor van adem op glas tussen de tranen ...

rust trekt witte strepen in het blauw de horizon verdrinkt verrimpelend in de verte roerloos liggen passagiers warme golven strelen loom en sloom een spiegelgladde zee stilte spreekt zich uit in blikken naar elkaar de lading groeit. emoties trekken spanning aan het onderdekse bro...

Het is even stil Ik dicht niet meer Schrijf geen proza De geest is dicht Ik tel tot tien tot elf In een hol gewelf Zodat niet gaat verloren Geluid van de koeienhoorn De oproep fel en stom Tot het heidendom Heb ik geweerd Ik ben bekeerd Tot wat ik altijd was Een degelijke grapjas ...

Getij van Westerstorm en stille wolkendagen, Van zondoorvloeide nevel, mistvergulde dauw, - Alleen de blijdschap van een god kan lachend dragen De zijden weelde van uw weemoeds kleurge rouw. Geen mens doorproeft zo zoet als de eerste rode kersen Der lenten in wier eeuwigheid hij had geloofd, ...

even stil in eigen huis even weg van al ‘t gedruis even rust de ogen toe even niets meer veel te moe even diep laat ik mij gaan dan heel zacht roep ik hem aan breng mij de zee Heer en de wind stuif met zand en schuur dit kind

Dit omgekeerde schip dit ruim dit rompgeval is ruim en licht Dit omgekeerde schip dit ruim dit rompgeval is ruim en licht en licht uit licht valt hier door alle glazen heen Licht uit licht valt hier door alle glazen heen over stenen over namen die gebroken en vergeten zijn Over ...

al dagen zit de zon in brandglasramen langs de rivier de herfst vangt de gloed als vuur in glas-in-loden ramen de glans van goudbrokaat gekletter van schildknapen en ridders het pronken van de hoofse dames het fonkelen van juweel en rood fluweel terwijl de wind die aan de...

en tegenover het bezongen leven ligt de doodse stilte op het gras in het eeuwenoude treurlied dat door buien van neerslachtigheid wordt geschreven, ver voor de tijd en in de diepte van willen vergeten ik huiver om het kerend verlangen wanneer de avond, moe gewaakt, zich wentelt in het ni...

In mijn ziel kerfde verdriet diepe, brede sporen Gevuld met ongehuilde tranen overstroomden ze als zilver glanzende rivieren mijn wezen En ben ik verdwenen

een traan stroomt in een tranendal over rode wangen zachtjes naar benee waar hij droomt toch bovenal te worden opgevangen in een kopje thee mag ik jouw tranen zijn die langzaam zullen zinken in een warm bad van jasmijn dat jij dan op zult drinken?

iemand opent het venster iemand houdt de nacht over ons heen als een nieuw tentdoek iemand kent de weg iemand legt mij zijn oude tweedjasje over de schouders iemand zegt honing, iemand zingt honing, iemand proeft iemand gaat met mij de rivier in iemand zoekt tussen de schelpen naar de all...

Slapen is er vannacht niet bij, altijd worden de dingen ’s nachts uitvergroot. En als dat nou nog grappig-spannende, misschien lieve of zelfs hilarische dingen waren… maar nee. Onuitsprekelijk ergerlijk, haar hele vrije middag had ze erachter heen gezeten. Achter adressen waar haar vriendin even...

ze zocht in uilenballen botjes lentebroed stampte zingend maanverlichte kruiden in een vijzel fijn kookte slangengif met mierikswortel tegen helse pijn joeg in middernachtelijke uren het vuur in de oude smidse torenhoog hamerde geluk in gloeiend ijzer van een hoevenboog zij...

niets of niemand om hem heen pijn in zijn ogen niet gespaard maar oneindig voorgelogen er werd niet gevraagd naar zijn naam vechtend met rebellen zag hij vrienden en familie voor zijn ogen sterven geen mededogen, geen keus een kindsoldaat zijn lijf nog in leven maar zijn hart gedoo...

Ik zal hier nooit meer zijn nu op deze plek ik kan niets vasthouden of vastleggen maar de verandering wordt in trage hanenpoten op het perkament van mijn huid geschreven.

De hele dag al heb ik niets dan pech, ik raak geen bal, daar baal ik stevig van. Afijn, ik word steeds nijdiger, en dan loopt óók nog ‘ns zo’n rothond in de weg. Ik grijp een club en mep zo hard ik kan, daar vliegt-ie, en verdomd, een hole-in-one !

De bussen vertrekken vroeg uit Leliestad Ze zingen ook dit jaar weer uit de kerk Koffie, frisdrank, tosti's en een heuse band De televisie brengt het evangelie Tamboerijnen, trommels wat een pret Sinterklaas is ook weer in het land En strooit wat lekkers tegen het behang Dat God de Vader ...

Als donk're watertorren liggen de duwbakken stil te dreigen in geslagen zilver voor het eiland bij de witte brug. Uit de waas van hoogbouw vloeit een schitt'rende kronkel; sleepbootje schuift eindeloos traag door het perspectief. Ze wacht, de stille oude rivier, tot appartemenbouw ...

Heel stil hoor ik Zijn stem liefdevol en zo warm... aangeraakt ben ik door Hem de stilte, die ik omarm om naar Hem te luisteren zwijgend in Zijn aanwezigheid te komen om Hem te eren dit moment, zo'n bijzonderheid God, leer mij zwijgen als U wilt spreken dan zal de Geest ruimte krijgen om...

uit het diepst van mijn tenen misschien wel van allergenen pollens! niet meer nu van grassen er wordt gesproken van een composiet die mij gister hevig tranen liet komt tot in oktober binnen waaien het stuifmeel van alsem ambrosia groeide eerst alleen bij de indianen nog voor het grote verk...

ze waren nog als kinderen in lente uit de knop gekropen en zomers tot volwassen blad ontloken hebben zon gezien hun stukje wereld meegewaaid gezwaaid naar vogels en insecten totdat de herfst hen kleurrijk buitensloot wind zal hen van takken rukken kou gaat aan het schaarse ...

Wij beminnen elkaar allemaal, en de leugen is de kus die wij wisselen.

Sodemieter op gefilterde emotie door het cognitieve hersencentra ongevraagd genesteld in frontale hersenkwab -Mijn kop- mag niet voelen een mens gestort in winkelcentra voel niet…… het hongerige kind bommenregen en sssst niet schreeuwen rustig beredeneren apaiseren-kalmeren en be...

Waar wind zo mooi doorheen zingt aan het riet zie ik je ogen gesloten in dromen verdriet stilzwijgend ... sla ik mijn armen om je heen en je voelt het van top tot teen dat je niet meer alleen hoeft te staan dat er iemand bij je is die met je wil delen die ...

(toen: geen computer, wél pen en papier…) Zou men mij vragen toe te lichten wat ik beoog met mijn gedichten, geschrijf, onhandig rijmgestamel – niet dat ik oud papier verzamel. ’t Is een uitlaatklep bij nood, bij schaarste ook van ’t ''geest’lijk brood''; bij spanning, pij...

In welke wendingen, in welke bochten wrong ik mij, om vluchtend te ontkomen aan hen die mij zochten, me wilden kwetsen, wilden verhoren, de waarheid uit me wilden wringen, het gaat ze toch niets aan al die geheimen, al die dingen. Laat mij met rust, laat me gaan, ik heb niemand toch ooit ...

Glooiend, donzig warm, ontrolt dra voor 't vroege oog dauwheuvels' tapijt.

het is een kwestie van ondervinden ja, ervaren wat het doet als mensen naar je lopen staren terwijl je ongegeneerd graait in de supermarkt je karretje vult met wat een mens in nood zo broodnodig heeft je stapelt de pakken inlegkruisjes netjes naast de maandverbanden het is niet dat je ze ...